«Κανόνας 34»
Διαχρονικά, ένα από τα συχνότερα φαινόμενα που συναντά κανείς σε ένα φεστιβάλ είναι οι προβολές που προκαλούν υπερβολικές αντιδράσεις στο κοινό. Οι ψυχραιμότεροι εκ των δυσαρεστημένων απλώς φεύγουν, άλλοι πάλι ενθουσιάζονται, άλλοι βρίζουν "οικονομιδικά" και άλλοι λιποθυμούν εξαιτίας των όσων προβάλλονται στη μεγάλη οθόνη. Εάν, λοιπόν, αναζητάτε ή επιθυμείτε να είστε προετοιμασμένοι για τέτοιου είδους εμπειρίες στις 28ες Νύχτες Πρεμιέρας, ακολουθούν οι πιο ακραίες ταινίες του προγράμματος.
Διαβάστε Επίσης
Αυστηρώς ακατάλληλες
Τη δεκαετία του ’70 οι νέοι Αμερικανοί σκηνοθέτες δεν αστειεύονταν. Όχι μόνο ως προς τον ριζοσπαστικό τρόπο με τον οποίο προσελάμβαναν το σινεμά ή τις θεματικές-ταμπού που έθιγαν, αλλά και ως προς τις εικόνες που εμπνέονταν. Το σχετικό αφιέρωμα του φεστιβάλ στο Νέο Χόλιγουντ φέρνει ταινίες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη, για όλους τους λόγους, χωρίς φυσικά να λείπουν και εκείνες που είναι αυστηρώς ακατάλληλες για ανηλίκους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο "Καουμπόι του Μεσονυχτίου" (Τζον Σλέσιντζερ, 1969), το μοναδικό φιλμ με σήμανση 18+ που απέσπασε Όσκαρ καλύτερης ταινίας, με τον Γιόν Βόιτ υποδύεται ένα ζιγκολό και τον Ντάνστιν Χόφμαν έναν ομοφυλόφιλο απατεώνα. Τον Βόιτ τον βρίσκουμε ξανά στο εμβληματικό θρίλερ επιβίωσης "Όταν Ξέσπασε η Βία" (Τζον Μπούρμαν, 1972), όπου, με τον Μπαρτ Ρέινολντς αυτήν τη φορά, γίνονται μάρτυρες μιας αιματηρής οδύσσειας που περιλαμβάνει μια αξέχαστα ανατριχιαστική μουσική "μάχη" με μπάντζο. Μένουμε στο αφιέρωμα, όπου ο πεσιμιστής Σαμ Πέκινπα σκηνοθετεί τη βίαιη περιπέτεια "Φέρτε μου το Κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία" (1974), ο Μπράιαν ντε Πάλμα "βάφει" με αίμα την οθόνη στο αξεπέραστο horror "Κάρι, Έκρηξη Οργής" (1976), ενώ θα έχετε την ιδανική ευκαιρία να δείτε στη σκοτεινή αίθουσα το νιχιλιστικό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε "Ο Ταξιτζής" (1974). Και, ναι, we are talking to you…
Σέξι κι όποιος αντέξει
Διάχυτος ο ερωτισμός στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας, όπως αποδεικνύεται από τα άκρως αποκαλυπτικά φιλμ που ακολουθούν. Την αρχή κάνει το ντεμπούτο του σπουδαίου Ντέρεκ Τζάρμαν "Σεμπάστιαν" (1976). Η πρώτη queer αγιογραφία, όπως ολόσωστα σημειώνεται στο πρόγραμμα, όπου ο σκηνοθέτης αποδίδει την ιστορία του Αγίου Σεβαστιανού με "βλάσφημη" ωμότητα και πλάνα που ξεχειλίζουν από ερωτικό πόθο και ταυτόχρονα αποτελούν μια ωδή στο ανδρικό γυμνό. Πολλές συζητήσεις προβλέπεται να ξεκινήσει ο "Κανόνας 34" (Τζούλια Μουράτ), το βραζιλιάνικο δράμα που "σήκωσε" τη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο χάρη στον τρόπο με τον οποίο μετατρέπει τη σεξουαλικότητα σε πολιτική πράξη, καθώς αφηγείται την περίπτωση μιας νεαρής φοιτήτριας, η οποία τα πρωινά σπουδάζει νομική και υπερασπίζεται τα γυναικεία δικαιώματα και τα βράδια γυρίζει πορνό μέσω webcam. Σε μια περίοδο όπου το συντηρητικό καθεστώς της Βραζιλίας φέρεται σχεδόν εχθρικά απέναντι στο εθνικό σινεμά της χώρας, αυτή η ταινία αποκτά έναν επιπλέον αέρα ενδυναμωτικής απείθειας. Άφθονο ρεαλιστικό σεξ υπόσχονται και τα "99 Φεγγάρια" (Γιάν Γκάσμαν), όπου στο πέρας 99 μηνών η σχέση ενός ζευγαριού δοκιμάζεται από την κραιπάλη, την ηδονή και τελικά την αληθινή αγάπη.
Για γερά νεύρα
Οι θεάσεις που θα έπρεπε να συνοδεύονται από trigger warning αφορούν δύο εκ των συμμετοχών στο διεθνές διαγωνιστικό των ντοκιμαντέρ. Ξεκινάμε "χαλαρά" με το "Πώς να Σώσεις ένα Νεκρό Φίλο" (Μαρούσια Σιρετσκόβσκαγια), ένα βιωματικό home movie για μια ολόκληρη γενιά στη Ρωσία, η οποία πασχίζει να βρει τη φωνή της. Κεντρική ηρωίδα μια 16χρονη έφηβη, η οποία είναι αποφασισμένη να βάλει τέλος στη ζωή της, μέχρι που γνωρίζει τη συνομήλικη αδερφή ψυχή της. Για την επόμενη δεκαετία κινηματογραφούν τη σχέση τους, τα άγχη, την αυτοκαταστροφή την περιστασιακή ευτυχία, την ώρα που η χώρα τους βυθίζεται στο ζόφο. Τέλος, κυριολεκτικά στα άδυτα του ανθρώπινου οργανισμού εισέρχεται το "Περί της Δομής του Ανθρώπινου Σώματος" (Βερένα Παραβέλ & Λισιέν Καστάιν-Τέιλορ), μια ταινία φτιαγμένη από πλάνα μικροκαμερών που χρησιμοποιούνται σε χειρουργεία, η οποία είμαστε σίγουροι ότι θα έκανε ακόμα και τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ να ζοριστεί.
