Εάν κοιτάξει κανείς μόνο τους αριθμούς γύρω από το 15ο Animasyros (20-25/9), τα νούμερα είναι εντυπωσιακά. Στη διάρκεια έξι ημερών, περισσότερες από κάθε άλλη φορά, στην Ερμούπολη παρουσιάστηκαν 200 ταινίες στο πέρας οκτώ διεθνών διαγωνιστικών τμημάτων και τριών αφιερωμάτων, ενώ το κυρίως πρόγραμμα πλαισιώθηκε από τις έντονες δραστηριότητες της Αγοράς και των εκπαιδευτικών εργαστηρίων. Όλα αυτά ενώ γέμιζαν οι αίθουσες του φεστιβάλ (Θέατρο Απόλλων, θερινό σινεμά Παλλάς) και διαδικτυακά οι θεατές άγγιξαν τους 60.000.
Διεθνής κόμβος
Όχι πως χωρούσε αμφιβολία για το ότι το Animasyros έχει εξελιχθεί σε πρωτεύουσα του animation στην Ελλάδα, απλώς οι φετινοί αριθμοί το αποδεικνύουν. Μαζί και οι διεθνείς και μη προσωπικότητες που ταξίδεψαν στη Σύρο, όπως οι συντελεστές του τριπλά υποψήφιου για Όσκαρ ανατριχιαστικού ντοκιμαντέρ "Flee" (Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν), Μίκελ Σόμερ (επικεφαλής σχεδιασμού) και Δανάη Κατωπόδη (διευθύντρια παραγωγής), το οποίο "σήκωσε" το βραβείο κοινού. Επίσης παρών στην Ερμούπολη, ο διάσημος σεφ Σωτήρης Κοντιζάς, ο οποίος βρέθηκε στο νησί με αφορμή τη συμμετοχή του στη μεταγλώττιση της ταινίας "Ape Star" (Λίντα Χάμπακ). Σε έναν μάλλον κόντρα ρόλο, ο μάγειρας δανείζει τη φωνή του στον κακό ήρωα ενός γλυκύτατου animation, το οποίο αφηγείται την ανάγκη της τρυφερότητας σε έναν άδικο κόσμο με διακριτικό αλλά αιχμηρό τρόπο.
Τα αγαπημένα
Εκτός των προαναφερθέντων φιλμ, ξεχωρίσαμε τρεις ταινίες κινουμένων σχεδίων, μικρού μήκους αυτήν τη φορά, με ελληνική υπογραφή. Το υποβλητικά νοσταλγικό "Καναρίνι" (Χρυσούλα Κοροβέση & Μάριος Γαμπιεράκης) το οποίο μάλιστα απέσπασε το μεγάλο βραβείο του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος και το ανάλαφρο "Ταξιδιάρικα Ζουζούνια" του Φωκίωνα Ξένου. Ο εξαιρετικά ταλαντούχος σκηνοθέτης εδώ συνεργάζεται στο σενάριο με την εξίσου διακεκριμένη κομίστρια Γεωργία Ζάχαρη και παραδίδουν ένα φιλμ που φιλοδοξεί να αναπτυχθεί σε σειρά. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία! Τέλος, το animation που μας έκλεψε την καρδιά είναι η πτυχιακή, παρακαλώ, εργασία της Ελένης Φίλιου με τίτλο "My Garden". Πρόκειται για μία κατάφωρα ρομαντική κι αβίαστα ποιητική μικρού μήκους, η οποία δε βιάζεται να αναπτύξει τον κόσμο της, επιφυλάσσοντας στο τέλος μια αποκάλυψη η οποία σφίγγει την καρδιά. Πρόκειται, κιόλας, για ένα ενδεικτικό παράδειγμα της σημαντικής δουλειάς που κάνει το Animasyros, ώστε να αναδεικνύει στο προσκήνιο και να στηρίζει νέες φωνές του εγχώριου animation.
