Ο Στέλιος Καμμίτσης μας συστήνει στον "Άνθρωπο με τις Απαντήσεις"

Δύο άγνωστοι, ένα αυθόρμητο ταξίδι και πολλά άρρητα έντονα συναισθήματα. Αυτά, εν ολίγοις, είναι τα βασικά συστατικά του road movie "Ο Άνθρωπος με τις Απαντήσεις" του Στέλιου Καμμίτση, του σκηνοθέτη ο οποίος καταφέρνει να αφηγηθεί ένα χαρακτηριστικής τρυφερότητας ρομαντικό στόρι με queer αποχρώσεις. Εξηγεί το πώς απαντώντας στις ερωτήσεις του "α".

Η δεύτερη ταινία σας φτάνει στους κινηματογράφους έντεκα χρόνια μετά τα "Κωλόπαιδα". Τι μεσολάβησε σε αυτό το διάστημα και τι γέννησε την ιδέα για τον "Άνθρωπο με τις Απαντήσεις";
Η τελευταία ταινία μου ήταν πολύ δύσκολη στην εκτέλεση και στο σχεδιασμό της και χρειαζόταν πολύ περισσότερο χρόνο για να στηθεί. Επίσης ήθελα τον χρόνο μου να ωριμάσω μέσα από τις εμπειρίες μου, που αρκετές από αυτές τις έχω εντάξει μέσα στην ταινία. Παράλληλα ήθελα να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου και τις δυνάμεις μου σε σχέση με την προσωπική αφήγηση του σεναρίου μου.

Το νέο φιλμ σας είναι ένα road movie, ένα αγαπημένο είδος που όμως σπανίζει στο ελληνικό σινεμά. Γιατί επιλέξατε να το συγκεκριμένο και δη κινηματογραφημένο στα αγγλικά;
Μετά την πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία έφυγα για το Βερολίνο όπου και έζησα μερικά χρόνια. Έτσι στην αφήγηση της ταινία μου ένιωθα έντονα την ανάγκη να διηγηθώ μια ιστορία μεταξύ ενός Έλληνα και ενός Γερμανού. Σκοπός μου δεν ήταν να κάνω μια ταινία στα αγγλικά, αλλά ήταν η μόνη γλώσσα που οι δύο χαρακτήρες μου θα μπορούσαν να συνεννοηθούν. Όσο για το road movie, το συγκεκριμένο είδος εξυπηρετούσε την πλοκή. Δεν ήταν απ’ την αρχή σκοπός μου να φτιάξω μια ιστορία δρόμου αλλά να διηγηθώ την ιστορία αυτών των δυο χαρακτήρων που αναγκάζονται να μοιραστούν το ίδιο αμάξι για να φτάσουν στον προορισμό προσπαθώντας να αποφύγω όσο μπορώ τα κινηματογραφικά κλισέ.

Είναι πολύ ενδιαφέρον πώς απεικονίζετε το ταξίδι ως μια διαδικασία απελευθέρωσης και ενδοσκόπησης, μακριά από το συνήθη – εξπρές σχεδόν – τρόπο που οι περισσότεροι ταξιδεύουν σήμερα. Τι αισθήματα σας προκαλούν εσάς τα ταξίδια;
Τα ταξίδια έχουν κάτι πολύ απελευθερωτικό, πόσο μάλλον όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τα βιώσει για ώρες, συνήθως με τρένο ή με αμάξι. Ταυτόχρονα το ταξίδι ή η φυγή έχει πάντα και μια γλυκιά μελαγχολία, όταν αφήνεις κάτι πίσω σου και πας να εξερευνήσεις το άγνωστο. Μου είναι όμως αρκετά οικεία γιατί ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπος με το συναρπαστικό αίσθημα της φυγής. Μεγάλωσα στην Λευκωσία, στην συνέχεια σπούδασα Αμερική, ήρθα μετά στην Αθήνα, αργότερα μετανάστευσα στο Βερολίνο μέχρι που γύρισα δειλά πάλι πίσω.

Σκηνοθετικά η ταινία διακρίνεται για τις χαμηλότονες εντάσεις της, αλλά και μια ρομαντική αύρα που απηχεί νοερά το σινεμά του Ερίκ Ρομέρ, ακόμα και την τριλογία "Πριν…" του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Υπήρξε κάποιο από αυτά έμπνευση για εσάς;
Δεν υπήρξε κάποιο από αυτά έμπνευση μου. Είδα όμως αρκετά buddy movies για να αποκρυπτογραφήσω ένα ερωτισμό που υπήρχε σε παλαιότερες ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου. Ενώ αυτός ο ερωτισμός ήταν υπαρκτός,  η επιθυμία δεν εκδηλωνόταν ποτέ. Τουλάχιστον με τον πιο απενοχοποιημένο τρόπο που εκδηλώνονται στην σημερινή εποχή.

Χωρίς να εντάσσεται βεβιασμένα στην αφήγηση, το κομμάτι του ερωτισμού προσεγγίζεται κυρίως στο πλαίσιο μιας πολύτιμης συντροφιάς. Πόσο κομβικό πιστεύετε πως είναι για κάποιον να βρίσκει το ταίρι του;
Ωραία η συντροφικότητα, ωραίοι όμως και οι εφήμεροι έρωτες. Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει πως κάποιος πρέπει να βρει το ταίρι του για να βρει την ευτυχία. Και δεν νομίζω ότι προτείνει κάτι τέτοιο απαραίτητα και η ταινία. Ίσως όμως καμία φορά η καλύτερη συντροφιά να είναι αυτή ενός ζώου.

Η ταινία έχει διακριθεί στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ έχει ήδη διανεμηθεί σε χώρες του εξωτερικού. Πόσο σημαντικά είναι αυτά για εσάς ως κομμάτι του ταξιδιού που, με τον τρόπο της, κάνει επίσης μια ταινία;
Είναι η απόλυτη ικανοποίηση για κάθε κινηματογραφιστή να βλέπει τις ταινίες του να παίζουν σε σινεμά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Καμία φορά ξεχνάμε ότι κάνουμε ταινίες για να τις βλέπει ο κόσμος και όχι για να πάνε σε φεστιβάλ.