Μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες νέες κινηματογραφικές πρωτοβουλίες ξεκινά αυτήν την εβδομάδα με τον τίτλο "Landmarks". Πρόκειται για μια ιδέα της Ένωσης Σκηνοθετών - Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου (ΕΣΠΕΚ), η οποία διοργανώνει προβολές αγαπημένων ελληνικών ταινιών στις τοποθεσίες όπου είχαν γυριστεί. Διαβάστε περισσότερα σχετικά εδώ.
Την Κυριακή (11/9) την τιμητική τους έχουν τρία εξαιρετικά ντοκιμαντέρ της πολύ σημαντικής δημιουργού Έύας Στεφανή, τα οποία προβάλλονται στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ στην πλατεία του Σταθμού Λαρίσης (21.00). Σύμφωνα με το δελτίο τύπου:
"Στην Αθήνα θα παρουσιαστούν τρεις ταινίες της Εύας Στεφανή, οι οποίες εξερευνούν διαφορετικές όψεις της πόλης. Ο φακός της Στεφανή περιπλανιέται, παρατηρεί και καταγράφει τη ζωή, σε μια Αθήνα που ξέρουμε πως υπάρχει, μα συνήθως προσπερνούμε. Εικόνες της πόλης, αρχειακό υλικό και αποσπάσματα από παλιά πορνογραφικά φιλμ, συνθέτουν τρεις χειροποίητες και αντισυμβατικές ταινίες, παραδείγματα ενός αταξινόμητου κινηματογράφου, που έχει την δύναμη να αποκαλύπτει το ιερό μέσα από το ασήμαντο. Η περιπέτεια του μοναδικού αυτού κινηματογραφικού ταξιδιού, θα αποτελέσει ταυτόχρονα τη βάση για ένα μικρό ντοκιμαντέρ, το οποίο θα αναδεικνύει την σχέση των ταινιών με τους συγκεκριμένους τόπους, αλλά και την ζωή ενός αυτοκινούμενου θερινού κινηματογράφου που διασχίζει την Ελλάδα".
Ακολουθεί αναλυτικά το πρόγραμμα προβολών:
Αθήναι (1995)
Η ζωή στον Σταθμό Λαρίσης, μια ανοιξιάτικη βραδιά του 1995. Γυρισμένο κατά τη διάρκεια τεσσάρων εβδομάδων, το φιλμ υιοθετεί τη χρονολογική δομή μίας και μόνο βραδιάς και αποτελεί μια πινακοθήκη προσώπων που συχνάζουν στον σταθμό.
Ακρόπολις (2001)
Χρησιμοποιώντας ετερόκλητα υλικά (αρχειακό υλικό από κάμερες σούπερ 8, επίκαιρα, παλιές πορνογραφικές ταινίες), η ταινία "Ακρόπολις" είναι ένα πείραμα παραλληλισμού του "ιερού βράχου" με το γυναικείο σώμα.
Χειρόγραφο (2017)
Η Μόλυ, μία γυναίκα-σκύλος τριγυρνάει στην πόλη κάνοντας φούσκες. Είναι εθνική γιορτή και η Μόλυ περπατάει στα τέσσερα ανάμεσα σε παρελάσεις, ενστόλους και παραστάσεις αρχαίου δράματος.
Η Εύα Στεφανή κοιτάζει την Αθήνα. Περπατάει μέσα στον σταθμό Λαρίσης. Παρατηρεί με τρυφερότητα και αγάπη αυτούς που έκαναν σπίτι τους τον προορισμό ενός τρένου. Αφουγκράζεται το τέλος μιας διαδρομής, ενώ στέκεται δίπλα στις γραμμές του τρένου. Από εκεί βλέπει τον "ιερό βράχο" και πάνω του σφηνωμένη την Ακρόπολη. Την φαντάζεται σαν μια γυναίκα που θέλει να αποδράσει και να ταξιδέψει, όμως στέκεται εκεί εγκλωβισμένη. Έτοιμη να δοθεί στον κάθε λογής περαστικό. Πόσο θα ήθελε να ήταν ελεύθερη σαν την Μόλυ, την γυναίκα-σκύλο, που περιπλανιέται στην πόλη κάνοντας φούσκες.
Ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης, ένα ποιητικό δοκίμιο και μια ταινία ημερολόγιο. Τρεις πολύ διαφορετικές ματιές πάνω στην Αθήνα αποκαλύπτουν με ησυχία και απλότητα, μια άλλη πόλη. Άλλωστε, όπως λέει η ίδια η Στεφανή, "…ο κινηματογράφος, το ντοκιμαντέρ καθιστά ορατή μια άλλη διάσταση της ύπαρξης και του κόσμου, που υπάρχει μεν, αλλά σκεπάζεται από ένα πέπλο ασημαντότητας. Ο κινηματογραφιστής της παρατήρησης προσπαθεί να διασχίσει την περιοχή του ασήμαντου και να οδηγηθεί στον κόσμο του ιερού".
