Οι ταινίες-σταθμοί του Έλβις Πρίσλεϊ

Μπορεί στο "Elvis" του Μπαζ Λούρμαν ("Moulin Rouge") η χολιγουντιανή πορεία του βασιλιά του ροκ εντ ρολ να αναφέρεται φευγαλέα, με τον πολύπειρο σκηνοθέτη να επικεντρώνεται στις μουσικές και προσωπικές τρικυμίες του καλλιτέχνη, αποτελεί όμως ένα καθοριστικό κομμάτι της καριέρας του Έλβις Πρίσλεϊ. Βασικά, χάρη στο σινεμά, ο τραγουδιστής θεμελίωσε τη δημόσια εικόνα του ως crooner, ερωτικού συμβόλου και σταρ ολκής, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της κινούμενης εικόνας να πλάθει μύθους και να σαγηνεύει το κοινό. Οι δίσκοι, οι μουσικές σκηνές και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις δημιουργούν βεντέτες, ο κινηματογράφος, όμως, σμιλεύει είδωλα.

Ροκ εντ ρολ κοντινά

Ο Πρίσλεϊ ήταν ο μοναδικός τραγουδιστής της πρώιμης ροκ που έστησε μια σταθερή καριέρα στην υποκριτική, αλλά όχι και ο πρώτος. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος ήδη από τη δεκαετία του ’40 εμφανιζόταν συχνά στον κινηματογράφο, ενίοτε με εξαιρετικά αποτελέσματα ("Ο Άνθρωπος της Μαντζουρίας"), καταφέρνοντας να μεγεθύνει χαρακτηριστικά την απήχησή του. Από την άλλη, η περίπτωση του Πρίσλεϊ φέρει μερικές ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες.

Το 1956, ο μουσικός έχει ήδη κάνει πάταγο στις ΗΠΑ χάρη στην κυκλοφορία –με διαφορά λίγων μηνών– των δύο πρώτων δίσκων του ("Elvis Presley", "Elvis"). Την ίδια χρονιά, ο 21χρόνος τότε τραγουδιστής "κλείνει" και την παρθενική κινηματογραφική εμφάνισή του στην ταινία "Reno Brothers". Αν δεν σας λέει κάτι ο τίτλος, αυτό συμβαίνει επειδή το γουέστερν-μιούζικαλ του Ρόμπερτ Γουέμπ βαφτίστηκε εντέλει "Love Me Tender". Το ομώνυμο κομμάτι ακούγεται στο φιλμ και κυκλοφόρησε λίγο πριν από την πρεμιέρα, φτάνοντας στην κορυφή των charts, κάτι που οδήγησε τους παραγωγούς στη μετονομασία του φιλμ ώστε να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία, παρά το γεγονός πως ο Πρίσλεϊ δεν εμφανίζεται παρά ελάχιστα στην ταινία. Η σχέση αγάπης ανάμεσα στον μουσικό και τη μεγάλη οθόνη διήρκεσε για 30 ακόμα παραγωγές, οι οποίες συνοδεύονταν μεν από σουξέ στο box office, ελάχιστες φορές όμως και από καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

Ζωή σαν σινεμά

Ως επί το πλείστον, ο κινηματογραφικός Πρίσλεϊ διέθετε το εξής προφίλ: εκείνο του ενίοτε παραβατικού πλην γοητευτικού νεαρού που κερδίζει το κορίτσι. Επιτομή αυτής της φόρμουλας αποτελεί το εμβληματικό για την καριέρα του σταρ "Jailhouse Rock" (Ρίτσαρντ Θορπ). Φυλακές, ξύλο, "επικίνδυνο" λίκνισμα γοφών, απαγορευμένος έρωτας και μια διαχρονική μουσική σεκάνς ανθολογίας στην οποία ερμηνεύεται το τραγούδι του τίτλου. Κάπως έτσι, η εικόνα του Πρίσλεϊ χαράσσεται στην ποπ κουλτούρα και το ροκ εντ ρολ αποκτά ένα από τα πρώτα σύμβολά του. Το ντύσιμο, το κούρεμα και το στήσιμο του τραγουδιστή υιοθετείται από την "εξεγερμένη" νεολαία, οι ηλεκτρισμένες συγχορδίες γίνονται ο φόβος και ο τρόμος των συντηρητικών γονέων. Για όλα φταίει ο "Βασιλιάς"…

Ενέργεια, ρομάντζα, μελόδραμα και σάουντρακ γεμάτα χιτ σινγκλ θα συνεχίσουν να πλαισιώνουν τις σινε-εξορμήσεις του Πρίσλεϊ, χωρίς να λείπουν και οι εξωτικές τοποθεσίες ("G.I. Blues", "Blue Hawaii", "Viva Las Vegas"). Ο μαγνητισμός του Πρίσλεϊ ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιτυχία αυτών των ταινιών, ακόμα και στις περιπτώσεις που κινηματογραφικά έπιαναν πάτο ("Clambake"). Είχε, όμως, καθόλου (υποκριτικό) ταλέντο ο Πρίσλεϊ;

Ο Βασιλιάς δεν είναι γυμνός

Χωρίς να θέλουμε να υποστηρίξουμε πως ο ρόκερ ήταν κάποιο υποτιμημένο ταλέντο, υπάρχουν δείγματα δουλειάς στα οποία φαίνεται πως ο Πρίσλεϊ, έστω, έπαιρνε στα σοβαρά την υποκριτική. Εξάλλου, πρότυπά του ήταν ο Τζέιμς Ντιν και ο Μάρλον Μπράντο. Ο "πολύς" Μάικλ Κέρτιζ ("Καζαμπλάνκα") κατάφερε να βγάλει την καλύτερη ερμηνεία του στο "King Creole", όπου ενσαρκώνει ένα μελαγχολικό νέο που αδυνατεί να διαχειριστεί την ξαφνική επιτυχία που συναντά ως τραγουδιστής (ειρωνεία;). Έπειτα, στο γουέστερν "Flaming Star" (Ντον Σίγκελ) ο Πρίσλεϊ δίνει την πιο συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία του ως ένας άντρας εγκλωβισμένος ανάμεσα στον κόσμο των λευκών και των Ινδιάνων. Ενώ στο "Wild in the Country" κρατά το ρόλο ενός αυτοκαταστροφικού φέρελπι συγγραφέα που νιώθει αποξενωμένος από τον κόσμο. Χαρακτήρες κόντρα στην εύθυμη εικόνα του Βασιλιά, αλλά μάλλον πιο κοντά στον εσωτερικό ψυχισμό του.