Η Κάλλια Παπαδάκη γράφει για τα "Μαγνητικά Πεδία"

Ενόψει της απονομής των 13ων βραβείων Ίρις (8/6) από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, το "α" φιλοξενεί μία σειρά κειμένων που αφιερώνονται στα φιλμ που διεκδικούν το βραβείο καλύτερης ταινίας. Δείτε αναλυτικά τις φετινές υποψηφιότητες εδώ.

Η διακεκριμένη συγγραφέας Κάλλια Παπαδάκη και σεναριογράφος της ταινίας "September" (Πέννυ Παναγιωτοπούλου, 2013), γράφει για το ρομαντικό road movie "Μαγνητικά Πεδία", το σκηνοθετικό ντεμπούτο στη μυθοπλασία του Γιώργου Γούση που διεκδικεί 7 χρυσά αγαλματίδια. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από δύο αγνώστους, την Έλενα και τον Αντώνη, οι οποίοι συναντιούνται στο φέρι για την Κεφαλονιά και ξεκινούν μια απρόοπτη περιπλάνηση στο νησί για να θάψουν ένα μεταλλικό κουτί.

Το φιλμ παίζεται στους κινηματογράφους από τις 19/5, αλλά παρουσιάζεται επίσης και στις 28/5 στον κινηματογράφο Άνεσις, στο πλαίσιο των προβολών που διοργανώνει η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με όλες τις υποψήφιες ταινίες. Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ.

Ο λόγος στην Κάλλια Παπαδάκη:

"Σε μια χειμωνιάτικη Κεφαλονιά, όπου δεσπόζει το γλαφυρό τοπίο, δυο άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους αποβιβάζονται από το πλοίο της γραμμής κουβαλώντας ένα φορτίο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Αντώνης, το μεταλλικό οστεοφυλάκιο της εκλιπούσης θείας του που γεννήθηκε στο νησί. Η Έλενα, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και σκοπό, το υπαρξιακό της κενό που την κατατρώει. Και οι δυο τους ψάχνουν να αποθέσουν κάπου ό,τι τους βαραίνει, όμως η γνωριμία τους, όσο κι αν μοιάζει αναπάντεχη, φαίνεται να είναι προδιαγεγραμμένη ως θέσφατο που υπόκειται σε δυνάμεις πέρα από τα ανθρώπινα, αφού η έλξη ανάμεσα στους χαρακτήρες είναι αναπόδραστη· από τη φύση της νομοτελειακή.

Κι αν τα μαγνητικά πεδία είναι ο χώρος, όπου ασκούνται ελκτικές δυνάμεις σε κινούμενα ηλεκτρικά φορτία ή κάποια μεταλλικά υλικά, η Έλενα και ο Αντώνης είναι οι αντίθετοι πόλοι μιας αβίαστης, ολοένα και πιο αναγκαίας, βραδυφλεγούς συνύπαρξης, η οποία θα επιφέρει την πολυπόθητη λύτρωση, ωσάν μια σπινθηροβόλος ηλεκτρική εκκένωση.

Μέσα από έναν ανεπιτήδευτο και συνάμα στοχαστικό διάλογο, μέσα από αυτοσχεδιαστικά σπαράγματα που καθρεφτίζουν στις παρυφές της ποίησης το άρρητο, μέσα από μια φωτογραφία που έχει τις ρίζες της στον ιμπρεσιονισμό, ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης, Γιώργος Γούσης, καταθέτει με αναπάντεχη ωριμότητα και ειλικρίνεια μια σπαρακτική, τρυφερή, καταβύθιση στην ανθρώπινη υπόσταση, χρησιμοποιώντας λιτά εκφραστικά μέσα, φωτίζοντας με αναζωογονητικό χιούμορ τον ζόφο των ματαιώσεων και των διαψεύσεων των πρωταγωνιστών του, προτάσσοντας τη συντροφικότητα και την παρορμητικότητα ως απάντηση σ’ όλα εκείνα που τους ταλανίζουν.

Ο γήινος Αντώνης που ψάχνει, παρόλες τις όποιες δυσκολίες, να ενταφιάσει τα οστά της θείας του και η αέρινη Έλενα που 'δεν της αρέσει το καθρέφτισμα του εαυτού της και τίποτα απ’ όλα αυτά που κάποτε της άρεσαν', κατορθώνουν να βρουν έναν ασφαλή χώρο να υπάρξουν, όπου ο αμείλικτος μέχρι τότε χρόνος μοιάζει να σταματά, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα ν’ ανατρέξουν στο παρελθόν, ν’ αναμετρηθούν με όσα θέλουν, αλλά αδυνατούν να ξεχάσουν, και εντέλει ανάλαφροι πια, έχοντας αποθέσει όλο το βάρος του κόσμου που κουβαλούν, ν’ αντικρίσουν, μέσα από την αφοπλιστική ματιά του άλλου, τον ίδιο τους τον εαυτό, ελεύθερο μετά από καιρό, να ονειρεύεται και να τολμά το ανέφικτο".

Η απονομή των 13ων βραβείων Ίρις θα γίνει την Τετάρτη 8 Ιουνίου στο Θέατρο Άλσος, σε σκηνοθεσία του Στέργιου Πάσχου ("Άφτερλωβ"), και θα μεταδίδεται ζωντανά μέσω του καναλιού της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση στο YouTube.

Βρείτε τα κείμενα για τις υπόλοιπες ταινίες που διεκδικούν την Ίριδα καλύτερης ταινίας εδώ.