Μια τριαντάλεπτη βωβή ταινία με τίτλο ένα ήχο. Αυτόν του βελάσματος των αιγοπροβάτων, τα οποία βλέπουμε στα πρώτα πλάνα της ασπρόμαυρης "Βληχής" να ανεβοκατεβαίνουν τα βράχια του τηνιακού τοπίου. Ενός τοπίου με αναφορές στο χώρο και στο χρόνο - ένα σύγχρονο αυτοκίνητο, κυκλαδίτικες εικόνες - το οποίο όμως ταυτόχρονα είναι άχρονο και οικουμενικό. Βρισκόμαστε σε μια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου όπου οι αντιθέσεις είναι πάντα παρούσες, ζωντανεύοντας έναν κόσμο ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, το σινεμά και την αληθινή ζωή, το μύθο και την πιο πεζή καθημερινότητα.
Η ιστορία της ταινίας, μια ιστορία νεκραναστάσεων με οδηγούς το ερωτικό πάθος και το ένστικτο της επιβίωσης, έρχεται από πολύ μακριά. Από μια αταβιστική κληρονομιά κι ένα εθνογραφικά πληθωρικό παρελθόν που επιβιώνει, διασχίζοντας χώρο και χρόνο, ως σήμερα. Από ένα σύμπαν όπου όλες οι ιστορίες ξεπηδούν μέσα απ’ τη γη, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δεμένοι κόμπο και η φύση επιβλέπει αδιάφορη τη σισύφεια προσπάθεια των ανθρώπων να ξεφύγουν από τη μοναχική τους μοίρα και να ενταχθούν σε μια (στοιχειώδη) κοινωνική συνθήκη.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Λάνθιμος επιχειρεί να αφηγηθεί την ανοιχτή σε πολλαπλές ερμηνείες "Βληχή" του έρχεται επίσης από πολύ μακριά. Από την αρχή του σινεμά, φιλμική (κι όχι ψηφιακή), βωβή κι "ακατέργαστα" ασπρόμαυρη, απαλλαγμένη από το σημειολογικό φορτίο και τα τεχνολογικά τρικ ενός ολόκληρου αιώνα. Με την ιδιοσυγκρασιακή επιδεξιότητά του, ο επαναπατρισθείς Έλληνας σκηνοθέτης συνδυάζει τoυς ευρυγώνιους φακούς με το ντοκιμαντερίστικο στοιχείο (ο "Μακεδονικός Γάμος" του Τάκη Κανελλόπουλου είναι μια άμεση αναφορά) και τα εξτρίμ γκρο πλάνα μιας αγνώριστης Έμα Στόουν με τα γενικά ενός αφιλόξενου τόπου. Κι ενώ η ανθρωπολογική ματιά δίνει σιγά σιγά τη θέση της σ’ ένα μεταφυσικό θρίλερ, η δυναμική παρουσία της μουσικής μάς διηγείται μια "παράλληλη" ιστορία που σχολιάζει, υπονομεύει, υπογραμμίζει τα τεκταινόμενα ή μας ταξιδεύει σ’ αυτά που προηγήθηκαν και σε όσα θα ακολουθήσουν. Μια αισθητική επιλογή η οποία υπακούει στις δεσμεύσεις του προγράμματος "The artist on the composer" της παραγωγής (ΝΕΟΝ & Ελληνική Λυρική Σκηνή), κάνοντας την "Βληχή" μια ταινία που θα παίζεται πάντα συνοδεία ζωντανής ορχήστρας και η οποία μέσα από τις νότες των Τόσιο Χοσοκάβα και Κνουτ Νίστεντ (ο οποίος μεταγράφει Μπαχ) φέρνει επιτακτικά στο προσκήνιο τη σχέση σινεμά και όπερας, εικόνας και ήχου.
