'Titanic Ocean'
Πολυβραβευμένη σκηνοθέτιδα μικρού μήκους ταινιών ("Washingtonia", "Limbo"), η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη είδε χθες Τετάρτη 20/5 την πρώτη της μεγάλου μήκους να κάνει πρεμιέρα στο τμήμα "Ένα Κάποιο Βλέμμα" των Καννών, ενθουσιάζοντας μια κατάμεστη αίθουσα Ντεμπισί. Το "Titanic Ocean", ελληνική συμπαραγωγή γυρισμένη στην Ιαπωνία, μας μεταφέρει στα ενδοτερα μιας υψηλών απαιτήσεων σχολής για επαγγελματίες... γοργόνες. Εκεί, η 17χρονη Ακάμε αγωνίζεται να ξεπεράσει τα όριά της και να ανακαλύψει τον πραγματικό εαυτό της σε μια κλισέ ιστορία ενηλικίωσης τυλιγμένη σε μια απόκοσμα ονειρική ατμόσφαιρα. Τα εικαστικά κάδρα, η σκηνογραφική πανδαισία και η τρυφερή ματιά της σκηνοθέτιδας στις ευάλωτες ηρωίδες της κάνουν αυτό το μοντέρνο παραμύθι ένα υπνωτιστικό, μα ρηχό "χάρμα ειδέσθαι", το οποίο λειτουργεί περισσότερο ως θεαματικό σινε-κόνσεπτ (οριακά μεσαίου μήκους) και λιγότερο ως αφηγηματικά συμπαγής ταινία 131 λεπτών.
Αν και ελαφρά μεγαλύτερης διάρκειας, το "Fjord" του Κριστιάν Μουντζίου (Χρυσός Φοίνικας για το "4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες") αποδεικνύεται ένα καλοζυγισμένο και ευθύβολο κοινωνικό δράμα πάνω στην ενδοευρωπαϊκή σύγκρουση αξιών. Γυρισμένο στην Νορβηγία, ακολουθεί μια σκανδιναβο-ρουμάνικη οικογένεια της οποίας οι γονείς (Ρενάτε Ρέινσβε και ένας αγνώριστος, καθηλωτικός Σεμπάστιαν Σταν) κατηγορούνται για παιδική κακοποίηση. Όσα ακολουθούν φέρνουν στο προσκήνιο την αντίθεση ανάμεσα σε παραδοσιακά και μοντέρνα ήθη, θρησκευτική πίστη και κοσμική εξουσία, παλιά και νέα γενιά, αλλά και ευρωπαϊκό βορρά και νότο, σ' ένα μεθοδικά αναπτυγμένο κινηματογραφικό δοκίμιο το οποίο ανατέμνει τολμηρά τη σύγχρονη δυτική πραγματικότητα.
Και από τις πικρές αλήθειες του Μουντζίου στις "Πικρές Γιορτές" του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Μια ακόμα προσωπική εξομολόγηση του 77χρονου auteur, ο οποίος διαπλέκει – κατά στιγμές ευρηματικά, αλλά συνολικά δύσκαμπτα και εκβιαστικά - μυθοπλασία και πραγματικότητα, σε μια "ιστορία μέσα στην ιστορία" που αρχίζει και τελειώνει μέσα στον κόσμο του σινεμά. Όλα τα αλμοδοβαρικά μοτίβα είναι παρόντα, η νοσταλγία βαραίνει περισσότερο από την αλληγορική ακρίβεια, ωστόσο η σοφία, η θλίψη και η γλυκόπικρη ενατένιση ενός καλλιτέχνη σε όσα θυσίασε για να νικήσει τους δημιουργικούς δαίμονές του είναι απόλυτα ειλικρινείς.
Οι υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού προγράμματος οι οποίες έχουν προβληθεί μέχρι τώρα δεν έχουν αφήσει βαθύ αποτύπωμα, οδηγημένες κυρίως από γυναικείους χαρακτήρες οι οποίοι αναζητούν (δραματικές) απαντήσεις ταυτότητας μέσα σε ένα χαοτικό, αποπροσανατολιστικό περιβάλλον (η Λεά Σεϊντού στα "Gentle Monster" της Μαρί Κρόιτσερ και "The Unknown" του Αρτίρ Χαραρί, η εξαίσια Λεά Ντρικέρ στο "La Vie d'Une Femme" της Σαρλίν Μπουρζουά-Τακέ). Τέλος, ελάσσων ταινία στη φιλμογραφία του Λάζλο Νέμες ("Ο Γιός του Σαούλ"), το "Moulin" είναι ένα βιογραφικό δράμα το οποίο ταιριάζει στην προβληματική του Ούγγρου σκηνοθέτη περί αναζήτησης (ανθρωπιστικών) αξιών σε ένα φρικαλέα βίαιο κόσμο. Είναι όμως στημένο με ακαδημαϊκή πόζα και παλιομοδίτικη δραματουργία (ο γοητευτικά κακός Κλάους Μπάρμπι "μονομαχεί" με τον ηρωικό πατριώτη Ζαν Μουλέν), στην οποία προσπαθεί να προσδώσει σφυγμό μια κλειστοφοβική, ασφυκτική σκηνοθεσική προσέγγιση.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
