Στην ιστορία των βραβείων Όσκαρ, τα οποία ετοιμάζονται για την 94η απονομή τους στις 27/3, περισσότερα από δεκαπέντε φιλμ τα οποία έχουν ως πρωταγωνιστή υπαρκτό πρόσωπο έχουν αποσπάσει, τουλάχιστον, το χρυσό αγαλματίδιο καλύτερης ταινίας. Η πιο πρόσφατη βιογραφία που τα κατάφερε -προσοχή, όχι απλώς αληθινή ιστορία- ήταν το "12 Χρόνια Σκλάβος" του Στιβ ΜακΚούιν (2014). Φέτος, εκτός από το ημι-αυτοβιογραφικό "Belfast" (Κένεθ Μπράνα), υπάρχουν ακόμα τέσσερις αληθινές ιστορίες που αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στις υποψηφιότητες, με δύο από αυτές μάλιστα να είναι ήδη διαθέσιμες προς θέαση.
Ο πολιτικός Άαρον Σόρκιν
Μία φορά οσκαρικά βραβευμένος (για το σενάριο του "Social Network") και άλλες τρεις υποψήφιος, ο Άαρον Σόρκιν εμπνέεται από μια απολύτως χολιγουντιανή υπόθεση στο "Being the Ricardos". Ο πολιτικά ανήσυχος δημιουργός επιστρέφει στην πρώτη χρυσή εποχή της αμερικανικής τηλεόρασης, τα 50s, όταν η Λουσίλ Μπολ (Νικόλ Κίντμαν) μεσουρανούσε χάρη στη σειρά "I Love Lucy", όπου συμπρωταγωνιστούσε με το σύζυγό της και καρδιοκατακτητή Ντέζι Αρνάζ (Χαβιέ Μπαρδέμ). Ο Σόρκιν στρέφει το βλέμμα του στα επεισοδιακά παρασκήνια, ψυχογραφώντας τη δυναμική Μπολ και φέρνοντας παράλληλα στο προσκήνιο μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες τις αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος· εκείνη που αφορά τις διώξεις που σχετίζονταν με δήθεν "κομμουνιστικές δραστηριότητες". Στο στόχαστρο βρέθηκε και η διάσημη κωμικός, προτού απαλλαχθεί με έναν πραγματικά θεαματικό τρόπο. Στην ταινία, η οποία προβάλλεται μέσω Amazon Prime, ο Σόρκιν εμφανίζεται απροσδόκητα ακούρδιστος σκηνοθετικά, μην επιτρέποντας στο φιλμ να ανεβάσει ως όφειλε τις εντάσεις, παρά τα πειστικά διακυβεύματα. Όχι όμως και η Κίντμαν, η οποία δίνει μια πολυπρισματική ερμηνεία, που εισφέρει σε αφηγηματικό νεύρο. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για τον Μπαρδέμ…
Ένα μιούζικαλ σκέτη βόμβα
Ο Λιν-Μανουέλ Μιράντα ("Hamilton") αγγίζει με το μαγικό του χέρι την τραγική διαδρομή του Τζόναθαν Λάρσον, δημιουργού του "Rent", δηλαδή ενός από τα πιο επιτυχημένα μιούζικαλ όλων των εποχών. Στο "Tick, Tick...BOOM!", ο Μιράντα βασίζεται στο ομώνυμο έργο που έγραψε ο Λάρσον για τη ζωή του, καλύπτοντας συγκεκριμένα την περίοδο λίγο πριν τα τριάντα του, όταν μοχθούσε για μια καριέρα στο μουσικό θέατρο. Το αποτέλεσμα είναι ξεσηκωτικό, χάρη στο συνδυασμό της ηλεκτρισμένης σκηνοθεσίας και του σπινθηροβόλου Άντριου Γκάρφιλντ, στη με διαφορά καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του. Ο ηθοποιός έχει ήδη τη Χρυσή Σφαίρα στο τσεπάκι του, με την οσκαρική υποψηφιότητα να του ανήκει δικαιωματικά. Για να τον απολαύσετε στο "Tick, Tick...BOOM!" αρκεί μια επίσκεψη στο Netflix.
Τι απέγινε το "Spencer";
Η πρεμιέρα στο πρόσφατο φεστιβάλ Βενετίας του "Spencer", διά χειρός Πάμπλο Λαραΐν ("Jackie", "Νερούδα"), συνοδεύτηκε με διθυράμβους για τον τρόπο που ο τελευταίος διαχειρίστηκε την προσωπική ζωή της πριγκίπισσας Νταϊάνα, αλλά και για την υποκριτική προσέγγιση που υιοθέτησε η πρωταγωνίστρια Κρίστεν Στιούαρτ. Πολλοί, μάλιστα, έσπευσαν να την τοποθετήσουν ως φαβορί στην κούρσα για το Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Έκτοτε, όμως, επικράτησε σιγή ιχθύος. Τόσο όσον αφορά τις διάφορες απονομές, με εξαίρεση την υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες για τη Στιούαρτ, όσο και την προβολή του "Spencer" στις ελληνικές αίθουσες. Απορίας άξιο δεδομένων των ονομάτων που εμπλέκονται, αλλά και του ίδιου του θέματος της ταινίας. Εμείς, πάντως, δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης στη Στιούαρτ, η οποία ξεπερνά τον ερμηνευτικό εαυτό της, αποδεικνύοντας το εύρος, αλλά και το συναισθηματικό βάθος του ταλέντου της.
Η ώρα του Γουίλ Σμιθ
Μια ταινία σχεδόν φτιαγμένη για τα Όσκαρ, η "Μέθοδος Γουίλιαμς" (Ρεϊνάλντο Μάρκους Γκριν) θεωρείται δεδομένο ότι θα χτυπήσει όλες τις ευαίσθητες χορδές των ψηφοφόρων της Ακαδημίας. Η ιστορία του πατέρα (Γουίλ Σμιθ) των αδερφών Γουίλιαμς, οι οποίες έχουν κερδίσει τα πάντα στο τένις, δηλαδή ένα παραμύθι για αουτσάιντερ που κατακτούν τον κόσμο, συγκινεί προτού καν ξεκινήσει… Εμείς θα μάθουμε εάν είναι έτσι στις 17/2, όταν το φιλμ κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα, την ώρα που ο Σμιθ θα ψάχνει τι θα φορέσει στη βέβαιη παρουσία του στην οσκαρική απονομή. Ίσως να προβάρει, επίσης, τον νικητήριο λόγο του…
