Νωρίς. Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω το όνομα του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν. Ο δημοφιλής Αμερικανός ηθοποιός -που γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1967- έφευγε από τη ζωή ακριβώς 8 χρόνια πριν, μόλις στα 47 του. Βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ναρκωτικών στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη.
Σοκαρισμένος δήλωνε ο καλλιτεχνικός κόσμος, ακόμα πιο σοκαρισμένοι εμείς, γιατί μέσα από τους τόσους ετερόκλητους χαρακτήρες που ερμήνευσε έδινε την εντύπωση της εφτάψυχης γάτας που πάντα επιβίωνε. Εκτός αν στην προκειμένη, είχε ζήσει και τις επτά ζωές.
"Ίσως ο πιο φιλόδοξος και ευρέως αξιοθαύμαστος Αμερικανός ηθοποιός της γενιάς του", έγραψαν τότε οι New York Times - υποθέτω πως δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς βάζοντας κατά μέρος τα υποκειμενικά κριτήρια. Ο ίδιος ο Χόφμαν και οι επιλογές του αποδεικνύουν ότι αφενός ήξερε να επιλέγει ρόλους και συνεργασίες αφετέρου κατάφερνε από μόνος του να τους αναδείξει συχνά χωρίς να έχουν κάποιο διακριτό, δυνατό σημείο.
Μέχρι λοιπόν να μετρήσεις όλους εκείνους τους χαρακτήρες στους οποίους έδωσε πνοή αριστοτεχνικά, ξεχωρίσαμε εκείνους τους πέντε που μας ήρθαν πρώτοι στο μυαλό. Τους βλέπεις σε χρονολογική σειρά.
Τζορτζ, "Scent of a Woman"(1992)
Κοκκινομάλλης με φακίδες, με μαλλί α λα Beatles και ύφος κακομαθημένου που ο κόσμος του ανήκει. Ο Τζορτζ Γουίλις Τζούνιορ στο "Άρωμα Γυναίκας" με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο όχι μόνο δεν πέρασε απαρατήρητος, αλλά όπως αργότερα δήλωσε στον Independent ήταν εκείνος που τον βοήθησε επιτέλους να παρατήσει το delicatessen στο οποίο δούλευε και να ασχοληθεί αποκλειστικά με την υποκριτική.
Φιλ Πάρμα, "Magnolia" (1999)
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ένας ποιοτικός ηθοποιός μπορεί να αναδειχθεί ακόμη και μέσα από ένα δευτερεύοντα ρόλο, κάνοντάς τον να ξεχωρίσει. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι λίγο δύσκολο να δεις την ταινία και να μη συμπαθήσεις τον Φιλ Πάρμα, ο οποίος με τα καλά και τα κακά του μοιάζει πέρα για πέρα ένας από εμάς.
Λέστερ Μπάνγκς, "Almost Famous" (2000)
Πολλά μπορούν να ειπωθούν για αυτήν τη σχεδόν διάσημη ταινία με το σχεδόν διάσημο cast της και τις διαστάσεις cult φαινομένου που έπειτα πήρε. Στα λίγα λεπτά στα οποία εμφανίζεται στο έργο ο Χοφμαν όμως, προλαβαίνει να αποδείξει πόσο σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε εαυτούς, να μη προσπαθούμε να είμαστε cool και οτιδήποτε άλλο που δε μας εκφράζει. Ας μείνουμε σ᾽αυτό λοιπόν.
Τρούμαν Κοπότε, "Capote" (2005)
Ανατρέχοντας στο παρελθόν, η κινηματογραφική ιστορία μάλλον του χρωστάει μερικά αγαλματίδια. Τουλάχιστον όμως, απέσπασε ένα για το ρόλο που δεν άφηνε για κανένα λόγο ερωτηματικά. Ο Χόφμαν έγινε κανονικός Καπότε και ευτυχώς ανταμείφθηκε ανάλογα.
Λάνκαστερ Ντοντ, "The Master" (2012)
Ως χαρισματικός ηγέτης του The Cause, Λάνκαστερ Ντοντ, παίρνει υπό την προστασία του τον Φρέντι Κουέλ (Χοακίν Φίνιξ) και ως μέντοράς του τον βάζει στο σωστό δρόμο. Το γέλιο του καθώς οδηγεί τη μηχανή του, ηχεί ακόμα στα αυτιά μας.
Πηγή: esquire.com.gr
