Ένας από τους σημαντικότερους σεναριογράφους της μεγάλης οθόνης, ο Γάλλος Ζαν Κλοντ Καριέρ, πέθανε σε ηλικία 89 ετών στο Παρίσι.
Το όνομα του Καριέρ έγινε αρχικά γνωστό όταν συν-σκηνοθέτησε με τον εξίσου ταλαντούχο Πιέρ Ετέξ τη μικρού μήκους «Heureux Anniversaire» (1962) η οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ. Οι δυο τους γνωρίστηκαν μέσω του αμίμητου σκηνοθέτη Ζακ Τατί και θα συνέχιζαν να δουλεύουν μαζί σε μια σειρά αριστουργηματικών φιλμ, με χαρακτηριστικά τα «Γιο-Γιο» (1965) και «Ο Μεγάλος Έρωτας» (1969).
Παράλληλα ο Καριέρ έβαλε την υπογραφή του σε εμβληματικά φιλμ του γαλλικού σινεμά της εποχής, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη κορυφαίων δημιουργών όπως ο Λουί Μαλ («Viva Maria!» - 1965, «Le Voleur» - 1967) και ο Ζακ Ντερέ («Η Πισίνα» - 1969, «Μπορσαλίνο» - 1970), χωρίς να λείπουν διεθνή ονόματα σαν τον cult Χεζούς Φράνκο («Cartes sur Table» - 1966, «Miss Muerte» - 1966).
Η πολυσχιδής προσωπικότητα του Γάλλου σεναριογράφου καρποφόρησε στο έπακρο όταν η φαντασία του συνάντησε εκείνη του Λουίς Μπουνιουέλ. Οι δυο τους σκαρφίστηκαν ριζοσπαστικά και τολμηρότατα σουρεαλιστικά φιλμ που άφησαν ανεξίτηλο σημάδι στον κινηματογράφο. Δούλεψαν μαζί για σχεδόν είκοσι χρόνια, με πιο εμβληματικά έργα τους είναι, φυσικά, η οσκαρική «Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» (1972) και το «Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου» (1977). Ωστόσο Καριέρ και Μπουνιουέλ συμπράττουν επίσης άριστα στα εξής: «Το Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας» (1964), όπου ο Καριέρ υποδύεται τον ιερέα του χωριού, «Η Ωραία της Ημέρας» (1967), «Ο Γαλαξίας» (1969) και το «Φάντασμα της Ελευθερίας» (1974).
Με περισσότερους από 150 τίτλους στο όνομά του, ο Καριέρ συνδέθηκε ανά τακτά χρονικά διαστήματα με αρκετούς διάσημους σκηνοθέτες. Τον Φόλκερ Σλέντορφ στο υπερηχητικό «Ταμπούρλο» (1979), τον Ναγκίσα Οσίμα στο εξωφρενικό «Max, Mon Amour» (1986), τον Μίλος Φόρμαν επί τρία («Taking Off» - 1971, «Βάλμον» - 1989, «Τα Φαντάσματα του Γκόγια» - 2006). Δεν ξεχνάμε φυσικά τη δημοφιλή διασκευή του ομότιτλου βιβλίου του Μίλαν Κούντερα «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι» (1988) που τον βρήκε για τελευταία φορά οσκαρικά υποψήφιο μαζί με τον συν-σεναριογράφο και σκηνοθέτη Φίλιπ Κάουφμαν.
Ως το τέλος της ζωής του δε σταμάτησε να παράγει έργα που προκαλούσαν συζητήσεις είτε αυτά ήταν ευφάνταστες ταινίες σαν την υποβλητική «Γέννηση» (2004, Τζόναθαν Γκλέιζερ) είτε βιογραφικές σαν την «Πύλη της Αιωνιότητας» (2018, Τζούλιαν Σνάμπελ) που αφορά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του Βίνσεντ Βαν Γκογκ (στο ρόλο ο Γουίλεμ Νταφόε). Ο τελευταίος σκηνοθέτης που τον εμπιστεύτηκε «τυφλά», ήταν ο βετεράνος της νουβέλ βαγκ Φιλίπ Γκαρέλ, με τον οποίο συνεργάστηκαν τρεις φορές («Στη Σκιά των Γυναικών» - 2015, «L' Amant d'un Jour» - 2017, «Le Sel des Larmes» - 2020) χωρίς να παραβλέπει το γιο του σκηνοθέτη Λουί («Ένας Πιστός Άντρας» - 2018).
