Το Ίδρυμα Ωνάση συνεργάζεται με το Φεστιβάλ των Κανών, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» και το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, και φέρνει στο ψηφιακό κανάλι του βραβευμένες δημιουργίες ταλαντούχων νέων δημιουργών, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Μεγάλο Σινεμά, Μικρές Οθόνες».
Ήδη η ενέργεια ολοκληρώνει την πρώτη φάση της (2-8/7) με ταινίες από το Λίβανο, μια εν πολλοίς ανεξερεύνητη εθνική κινηματογραφία, που μας συστήνεται μέσω του Lebanon Factory. Πρόκειται για το αποτέλεσμα της διεθνούς συνεργασίας ανάμεσα στο τμήμα Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών των Κανών και το Fondation Liban Cinema, και περιλαμβάνει τέσσερις μικρού μήκους τεσσάρων νέων κινηματογραφιστών που δούλεψαν σε ζεύγη. Υπάρχει ακόμα η μεγάλου μήκους «One of These Days» της Ναντίμ Ταμπέτ, η οποία μας δίνει μια ευθεία ματιά στην πραγματικότητα της λιβανέζικης κοινωνίας. Η δουλειά τους παρουσιάζεται για πρώτη φορά ψηφιακά και πρόκειται πιο αναλυτικά για τις εξής ταινίες:
«White Noise» (Αχμάντ Γκοσεΐν & Λουσί Λα Σιμιά)
Ο Σαΐντ περνάει την πρώτη του νύχτα ως φύλακας ασφαλείας κάτω από μια γέφυρα στη μέση της Βηρυτού. Έχοντας στη διάθεσή του μόνο έναν φορητό ασύρματο και έναν φακό, προσπαθεί να πάρει τη δουλειά του στα σοβαρά. Κατά την ανατολή του ηλίου, η πόλη θα τον έχει συντρίψει.
«Hotel Al Naim» (Σιρίν Αμπού Σάκρα & Μανουέλ Μαρία Περόνε)
Το χταπόδι πιστεύει ότι το χέρι μπροστά του είναι κάποιο θήραμα, αλλά δεν ξέρει ότι πίσω από κάθε χέρι, υπάρχει ένα χέρι...
«Salamat from Germany» (Ραμί Κοντέιχ & Ούνα Γκούνγιακ)
Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να φύγει από τον Λίβανο και να εγκατασταθεί στην Ευρώπη, ο Λίλο αγοράζει ένα συριακό διαβατήριο και είναι έτοιμος να οικειοποιηθεί τη συριακή ταυτότητα για να λάβει άσυλο. Ωστόσο, δεν είναι έτοιμος για να αντιμετωπίσει και ό,τι συνεπάγεται το να είσαι Σύριος πρόσφυγας σήμερα.
«El Gran Libano» (Μουνιά Ακλ & Νέτο Βιλαλόμπος)
Όταν ο Μπασέμ ξυπνάει μετά από ένα γερό μεθύσι στην όχθη της λίμνης, ανάμεσα στα νεκρά του ψάρια, η αδερφή του, Γιούμνα, την οποία δεν έχει δει εδώ και 12 χρόνια, είναι εκεί μαζί με ένα φέρετρο.
«One Of These Days» (Ναντίμ Ταμπέτ)
Ένα 24ωρο χρονικό της νεολαίας στη Βηρυτό. Είναι όλοι γύρω στα 20, έξυπνοι, όμορφοι και διψασμένοι για ζωή. Η Βηρυτός βιώνει μία ακόμη τρομοκρατική επίθεση με διαδηλώσεις στους δρόμους και μπλόκα της αστυνομίας. Για αυτή τη γενιά που γνωρίζει τον πόλεμο από τα γεννοφάσκια της, αυτή δυστυχώς είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Έχουν όμως ακόμα τη μουσική, τα νιάτα τους και τα όνειρά τους. Παίζουν το παιχνίδι της αποπλάνησης, ερωτεύονται και ξενερώνουν, σκοτώνουν την πλήξη.
Δείτε τις ταινίες του Lebanon Factory εδώ και το «One Of These Days» εδώ.
Από τις 9-15/7 η έμφαση δίνεται στο ελληνικό σινεμά, με μερικές ταινίες μικρού μήκους που έχουν ξεχωρίσει στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Δείτε παρακάτω αναλυτικά:
«Καρτ Ποστάλ από το Τέλος του Κόσμου» (Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος)
Παγιδευμένοι στις βαρετές οικογενειακές διακοπές τους, η Δήμητρα, ο Δημήτρης και οι δύο κόρες τους θα πρέπει να βρουν τρόπο να ξεφύγουν από ένα απομονωμένο νησί της Μεσογείου, όταν έρχονται αντιμέτωποι με το αναπάντεχο τέλος του κόσμου. Για την ταινία είχαμε γράψει μετά την ελληνική πρεμιέρα της στο φεστιβάλ της Δράμας:
«Το μεταμοντέρνο ρέκβιεμ μιας σχέσης, με υλικά το έξυπνο σαρδόνιο χιούμορ και την υποβλητική ατμόσφαιρα ενός δυστοπικού εφιάλτη, η ταινία του Αντωνόπουλου θέτει απλά ερωτήματα με αφορμή ένα υπερβατικό γεγονός. Οι πρωταγωνιστές, ένα παντρεμένο ζευγάρι με δύο παιδιά που βρίσκεται σε συναισθηματικό τέλμα, έρχονται αντιμέτωποι με τη συντέλεια κι έτσι αποκλείονται σε νησί χωρίς πρόσβαση σε πλοίο. Ο Αντωνόπουλος βρίσκει τις ιδανικές αφηγηματικές ισορροπίες, χειρίζεται με άνεση τις εναλλαγές στο ύφος και εν τέλει πείθει για τις προθέσεις του. Αναζητά ένα χαμένο ρομαντισμό, αναγκαίο όχι μόνο στους ήρωες της ταινίας, αλλά σε όσους βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα μάταιο κυνισμό».
«Παγόβουνα» (Ειρήνη Βιανέλλη)
Βασισμένη στο διήγημα «Σκηνές» του βραβευμένου σεναριογράφου Ευθύμη Φιλίππου, η ταινία «Παγόβουνα» είναι μια υπαρξιακή μαύρη κωμωδία, η οποία αποτελείται από 14 σύντομες ιστορίες, που κινούνται από το κοινότοπο έως το παράλογο. Με τα «Παγόβουνα», η Ειρήνη Βιανέλλη απεικονίζει πώς τα πράγματα συχνά δεν είναι αυτά που περιμένουμε να είναι, ενώ ταυτόχρονα καταστάσεις που μπορεί να φαντάζουν καταστροφικές, είναι την ίδια στιγμή πεζές και αστείες.
«Το Φύλλο της Λεύκας» (Ειρήνη Βιανέλλη)
Το τελευταίο φύλλο της λεύκας πέφτει, ενώ ένας άνθρωπος είναι μόνος στη θάλασσα. Εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη.
«Ο Μιγκέλ Άλβαρες Φοράει Περούκα» (Αρασέλη Λαιμού)
Μια τραγικωμωδία για τα σύνορα. Ο Μιγκέλ Άλβαρες, ένας αξιόπιστος και συνεπής μεσήλικας υπάλληλος του τελωνείου στα σύνορα Μεξικού (Τιχουάνα) και ΗΠΑ (Σαν Ντιέγκο), είναι αντιμέτωπος με την απειλή να διασχίσει το μεγαλύτερο σύνορο από όλα. Έχει καρκίνο. Η μεθόριος της Τιχουάνα (la Linea) είναι το πιο πολυσύχναστο συνοριακό πέρασμα στον κόσμο, αλλά και ένα από τα πιο φονικά επίσης. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει προσπαθώντας να διασχίσουν παράνομα το σύνορο, σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Όμως, ο Κάρλος, ένας επινοητικός συνάδελφος του Μιγκέλ, έχει βρει έναν άλλο τρόπο να το διασχίσει. Ο Κάρλος προσκαλεί τον Μιγκέλ στο drag show για τη «Μέρα των Νεκρών», όπου εμφανίζεται κι ο ίδιος.
«Μακαρισμοί» (Αριστοτέλης Μαραγκός)
Με αφορμή τη συνταξιοδότησή του, ένας μεσήλικας στη σύγχρονη Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπος με τα φαντάσματα και τις μνήμες από το παρελθόν του.
«Η Γιαγιά μου είναι Πάντα Γεμάτη» (Έφη Παππά)
Η μικρή Σοφία αγαπάει την γκρινιάρα γιαγιά της, παρότι είναι πάντα πεινασμένη και τρώει το λιγοστό φαγητό που μπορούν να αγοράσουν. Η σύνταξη της γιαγιάς είναι το μοναδικό εισόδημα που κρατάει την ίδια και τον πατέρα της ζωντανούς. Σε ποια άκρα θα φτάσουν όταν η γιαγιά δεν θα υπάρχει πια;
