Μετράμε αντίστροφα τις μέρες μέχρι να ανοίξουν ξανά τα σινεμά βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Λίγο πριν βρεθεί υποψήφιος για Όσκαρ με το κλειστοφοβικό «Δωμάτιο» (2015), ο Λένι Άμπρααμσον κινηματογραφούσε μικρές ανεξάρτητες ταινίες που απεικόνιζαν διαφορετικές πτυχές της (εργατικής) ιρλανδικής ζωής εντός και εκτός Δουβλίνου. Η πρώτη που έστρεψε τα περισσότερα κεφάλια προς το μέρος του, μιας και απολάμβανε επίσης ένα πρωτοκλασάτο cast ηθοποιών, ήταν το ισόποσα δραματικό και κωμικό μουσικό φιλμ «Frank» (2014).
Εάν το «Commitments» (1991, Άλαν Πάρκερ) είναι η κορωνίδα των ιρλανδικών ταινιών για τη μουσική, χάρη στη μίξη κοινωνικών ανασφαλειών, εξαίσιου γούστου και ασυναγώνιστου coolness, το «Frank» κρατάει τη feelgood διάθεση για να κάνει όλα τα υπόλοιπα... ανάποδα. Γιατί σε αντίθεση με το φιλμ του Πάρκερ, το αστείρευτο ταλέντο και δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει τους πρωταγωνιστές. Κεντρικός ήρωας είναι ένας φιλόδοξος μουσικός (στο ρόλο ο Ντόναλ Γκλίζον σε μια από τις πρώτες ερμηνείες που τον έκαναν ευρύτερα γνωστό), ο οποίος περνά περισσότερο χρόνο μοχθώντας για έμπνευση παρά συνθέτοντας τραγούδια. Μια συννεφιασμένη μέρα, όμως, η τύχη τού χαμογελά, όταν ο κιμπορντίστας μιας μπάντας που θα έπαιζε στην πόλη παθαίνει νευρικό κλονισμό, με εκείνον να βρίσκεται στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή για να τον αντικαταστήσει το ίδιο βράδυ.
Το γεγονός πως δε γνωρίζει κανένα τραγούδι του συγκροτήματος με το... ευπροφέρετο όνομα The Soronprfbs δεν παίζει κανένα ρόλο, μιας και η μπάντα παίζει ένα κράμα spoken word με electronica και πειραματικό indie. Εάν αυτό σας ακούγεται περίεργο, μάθετε πως τραγουδιστής του σχήματος είναι ένας άντρας με υπερμέγεθες κεφάλι φτιαγμένο από παπιέ-μασέ και γύψο, τον οποίο ενσαρκώνει ο Μάικλ Φασμπέντερ. Σε αυτό το σημείο, να δώσουμε τα εύσημα στον αγαπημένο ηθοποιό, ο οποίος δέχθηκε να πρωταγωνιστήσει σε ένα φιλμ όπου δεν εμφανίζεται ποτέ το πρόσωπό του και μάλιστα να κάνει εξαιρετική δουλειά. Ο Φασμπέντερ μπλέκει την ειρωνεία με το χιούμορ και την αυθεντική ψυχολογική κόπωση στην ερμηνεία του, καθώς δίνει σάρκα και οστά στο στερεότυπο του καλλιτέχνη - διάνοια ο οποίος ταλαιπωρείται από προσωπικούς δαίμονες τους οποίους κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει.
Αυτό βέβαια δεν είναι το μόνο από τα μουσικά κλισέ που διασκεδάζει ο Άμπρααμσον. Αφού ο χαρακτήρας του Γκλίζον δώσει μια «επιτυχημένη» παράσταση με τους Soronprfbs, προσκαλείται να συνδράμει στην ηχογράφηση του επόμενου δίσκου του συγκροτήματος. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, τα μέλη απομονώνονται σε ένα συγκρότημα κτηρίων στην καρδιά ενός δάσους και έχουν λίγους μήνες για να σκαρφιστούν και να υλοποιήσουν το άλμπουμ. Ο Άμπρααμσον τότε δίνει στην ταινία χαρακτήρα σπουδής πάνω στη δημιουργική διαδικασία, πάντα με σατιρικούς όρους και αστεία που πατούν πάνω στις εμμονές των ηρώων. Όπως την εκκεντρική μουσικό που ενσαρκώνει η Μάγκι Τζίλενχαλ, η οποία χαρίζει απλόχερα ατάκες τραμπουκίζοντας τους συμπαίκτες της.
Παράλληλα, το «Frank» δεν προσπερνά τις εσωτερικές συγκρούσεις ενός σχήματος όταν τα μέλη φτάνουν στα όριά τους αναζητώντας έμπνευση. Μέσα από τις κόντρες και με αποκορύφωμα το απροσδόκητα συγκινητικό φινάλε, η ταινία αποδομεί τη ψυχοφθόρα επιμονή των συγκροτημάτων για αναγνώριση και επιτυχία. Μόλις πάψουν να επιχειρούν να φτάσουν τα επίπεδα άλλων και αποδεχθούν τις δικές τους ικανότητες, μόνο τότε αποκαθίσταται η ισορροπία μεταξύ τους ενώ ταυτόχρονα απελευθερώνεται η δημιουργική δύναμή τους. Γιατί, κακά τα ψέματα, όλοι θέλουμε να μοιάσουμε στους μουσικούς ήρωές μας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορούμε να παίζουμε όπως εκείνοι· κι αυτό είναι εντελώς εντάξει.
Η συναισθηματικά φορτισμένη κατάληξη που παίρνει η ταινία και το κλίμα που τελικά επικρατεί δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού ο Άμπρααμσον εμπνεύστηκε από ένα πραγματικό πρόσωπο. Στα '80s ο κωμικός Κρις Σίβι είχε φτιάξει την περσόνα του Φρανκ Σάιντμποτομ, ο οποίος έμοιαζε ακριβώς όπως ο Φασμπέντερ στην ταινία και με τη μορφή του οποίου έκανε τα stand up που μετέπειτα κυκλοφορούσε σε δίσκους. Εκτός όμως από αυτό, ο Φρανκ δήλωνε οπαδός των Freshies, της άσημης μπάντας με την οποία δισκογραφούσε μια δεκαετία νωρίτερα ο Σίβι. Αμφότεροι δε θα γνώριζαν ποτέ ευρεία δημοφιλία και θα παρέμειναν σχετικά γνωστοί μονάχα στις περιοχές γύρω του Μάντσεστερ όπου δραστηριοποιούνταν.
Έτσι θα ήταν άδικο να πούμε πως το «Frank» αποθεώνει τη μετριότητα γιατί ολοκληρώνεται χωρίς το αουτσάιντερ να φτάσει στην πολυπόθητη κορυφή. Πετυχαίνει όμως κάτι πολύ σημαντικό, να συμφιλιώσει τους ήρωες με την παραδοχή πως στη συλλογική πάλη ενός συγκροτήματος με την κούραση, τα δημιουργικά αδιέξοδα και τα ατελέσφορα αποτελέσματα, οι σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ τους είναι ανεκτίμητες. Εξάλλου, λίγα πράγματα συγκρίνονται με το συναίσθημα που συνοδεύει μια μπάντα όταν συνεννοείται μόνο με τα βλέμματα παίζοντας ένα τραγούδι.
