Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Υποψήφιος για πέντε Σεζάρ, ο έμπειρος ντοκιμαντερίστας Νικολά Φιλιμπέρ στρέφει το 2002 το φακό του στην καθημερινή ζωή και διδασκαλία σ’ ένα μονοθέσιο σχολείο στην επαρχιακή Γαλλία, κατά τη διάρκεια ενός σχολικού έτους. Και με τον πιο απλό κινηματογραφικό τρόπο το «Είμαι και Έχω» («Etre et Avoir») μας αποκαλύπτει ένα θαυμαστό καινούριο κόσμο, αποτελούμενο από 13 μαθητές τεσσάρων έως 11 ετών, τους γονείς τους και τον 55χρονο κύριο Λοπέζ, ο οποίος διδάσκει επί 20 χρόνια σε αυτό το σχολείο στην επαρχία της Οβέρν. Μια χούφτα άνθρωποι, οι οποίοι ζουν τη συναρπαστική περιπέτεια της μάθησης: την καθημερινή προσπάθεια του δασκάλου να επικοινωνήσει με τους μαθητές του, τις χαρές και τις δυσκολίες των τελευταίων, τη στάση που κρατούν οι ενήλικες απέναντι στις εκπαιδευτικές δοκιμασίες της παιδικής ηλικίας.
Βλέπουμε, λοιπόν, πώς για ένα πεντάχρονο της επαρχίας το να μάθει να μετρά είναι εξίσου σπουδαίο με την εμπειρία που θα είχε ένα παιδί της μεγαλούπολης αν σκληραγωγούνταν στις αγροτικές εργασίες.
Υπάρχουν μαθητές στην ταινία, όπως ο απίθανος τετράχρονος Ζοζό, που μοιάζουν γεννημένοι ηθοποιοί, κλέβοντας την παράσταση, αλλά κυρίως μεταδίδοντάς μας όλες τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους οποίους έχει ένα παιδί για το αύριο ή για τα μυστήρια της ζωής. Η ταινία καταγράφει παράλληλα την ομορφιά του κόσμου της επαρχίας, χωρίς να τον ωραιοποιεί, μέσα από επιβλητικές εικόνες που αποτυπώνουν λυρικά το πέρασμα των τεσσάρων εποχών. Αλλά και τη νοοτροπία των κατοίκων της σε σχέση με το τίμημα της γνώσης, με τη σημασία και την αξία της.
Κανένας διδακτισμός, καμιά μεμψιμοιρία (του τύπου «αχ, πώς ερημώνεται η επαρχία»), αντίθετα καθαρά συναισθήματα και ατόφια συγκίνηση σε ένα ντοκιμαντέρ που σημείωσε απρόσμενη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία, ξεπερνώντας το 1,2 εκατομμύριο θεατές. Τιμήθηκε με Ευρωπαϊκό Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ, με Σεζάρ μοντάζ, με το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου της Αθήνας, ενώ η Le Monde έγραψε πως «μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον αποχαιρετισμό των δασκάλων στο τέλος της χρονιάς ως ένα από τα πιο όμορφα φινάλε στην ιστορία του κινηματογράφου».
Βρείτε όλες τις must see ταινίες για την καραντίνα εδώ.
