Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Ποιες είναι οι πρώτες μελωδίες που σας έρχονται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη «Ιρλανδία»; Σίγουρα ήδη μουρμουράτε κάποιο κομμάτι των U2, Ρόρι Γκάλαχερ, Thin Lizzy, Dubliners (φυσικά) ή της Σινίντ Ο’Κόνορ... Κανένας όμως δεν τραγουδάει σόουλ, σωστά;
Ένας από τους πιο μουσικόφιλους λαούς του κόσμου, των οποίων η ζωή και η παράδοση είναι συνυφασμένα με το τραγούδι, μπορεί να έχει διαπρέψει σε μια πλειάδα διαφορετικών μουσικών ειδών. Δεν θα έλεγε όμως κανείς πως η σόουλ είναι το δημοφιλέστερο εξαγώγιμο προϊόν τους. Αυτό βέβαια δεν αποθάρρυνε τον Άλαν Πάρκερ («Το Εξπρές του Μεσονυχτίου») να υπογράψει το 1991 μια ταινία με ήρωες 20άρηδες που αποφασίζουν να παίξουν τη μουσική του Τζέιμς Μπράουν.
Το «Commitments» (1991), διασκευή του βιβλίου του Ρόντι Ντόιλ, ήταν το πρότζεκτ που επέλεξε ο Πάρκερ αντί μιας σινε-μεταφοράς των... «Άθλιων», σε μια απόπειρα να επανασυνδεθεί με τις ταξικές (εργατικές) ρίζες του. Ποιος καλύτερος τρόπος λοιπόν να το κάνει αυτό από μια ταινία γύρω από μια παρέα πριζωμένων νιάτων που αποφασίζει να φτιάξει μια μπάντα ώστε να βρει διαφυγή από την αδιέξοδη ρουτίνα, την ασφυκτική συνύπαρξη με την οικογένεια και τις δουλειές χωρίς μέλλον;
Και γιατί να μην κάνουν ένα πανκ συγκρότημα όπως οι περισσότεροι τότε, ίσως εύλογα αναρωτηθείτε. Αποκλείεται οι παθιασμένοι ήρωές μας να μην είχαν ακούσει τους Undertones ή τους Stiff Little Fingers από το γειτονικό Μπέλφαστ για να τους μπολιάσουν για τα καλά με αδρεναλίνη. Αν μη τι άλλο, οι ήχοι της Motown βρίσκονταν 30 και πλέον χρόνια πίσω τους. Διότι, πολύ απλά, οι Commitments ήταν οι σωτήρες της σόουλ.
Οποιοσδήποτε έχει υπάρξει στιγμιαία σε μπάντα ή έχει ονειρευτεί να παίζει μπροστά σε κοινό, για να έχει «κάτι να προσμένει» όπως υπέροχα θέτει η Μπρόνα Γκάλαχερ στην ταινία, αποκλείεται να μην ενθουσιαστεί με την ενέργεια που αναδύει αδιάκοπα το καστ. Πέρα από την εξαίσια χημεία που εκπέμπουν ως σύνολο, κατά μόνας οι ηθοποιοί δίνουν ρεσιτάλ ανεπιτήδευτου coolness. Όπως ο 16χρονος(!) Άντριου Στρονγκ, ο οποίος στο ρόλο του τραγουδιστή δίνει μια ερμηνεία α λα Τζακ Μπλακ, πολύ πριν ο Αμερικάνος σκαρφιστεί τα γνωστά σήμερα κόλπα του.
Ο ρυθμός της ταινίας «τρέχει» με μια σπάνια ροή, κατά την οποία δε σκέφτεσαι στιγμή να κοιτάξεις τις ειδοποιήσεις στο κινητό σου ή οπουδήποτε εκτός οθόνης, γιατί ο χρόνος περνάει εν ριπή οφθαλμού. Μαζί με τις αμέτρητες ατάκες, τον ορυμαγδό βρισιών που θα χειροκροτούσε ο Γιάννης Οικονομίδης, τις μεθυστικές εκτελέσεις κλασικών κομματιών, και εννοείται, τα ανολοκλήρωτα ρομάντζα.
Το «Commitments» απογυμνώνει αβίαστα την ανθρώπινη ανάγκη για είδωλα, βλέπουμε στον ίδιο τοίχο να κρέμονται πορτραίτα του πάπα, αλλά και του Έλβις, αλλά και επεξηγεί τρυφερά πώς ικανοποιείται η ματαιοδοξία στον ήχο του χειροκροτήματος. Πρωτίστως, πρόκειται ένα μια κατάφωρα διασκεδαστικό φιλμ που μιλάει για την ομορφιά της παρέας και της συνεύρεσης, η οποία δεν έχει όμοιό της όταν αφορά κάτι δημιουργικό.
Fun fact, ο κιθαρίστας των κινηματογραφικών Commitments είναι ο Γκλεν Χάνσαρντ, ένας από τους σημαντικότερους σήμερα Ιρλανδούς folk δημιουργούς, ο οποίος βραβεύτηκε με Όσκαρ για το σάουντρκ της ταινίας «Once».
Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να φτιάξετε τη δική σας μπάντα;
Βρείτε όλες τις must see ταινίες για την καραντίνα εδώ.
