Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Φίλοι και συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο του USC στην Καλιφόρνια, ο Τζον Κάρπεντερ («Η Νύχτα με τις Μάσκες», «Απόδραση Από την Νέα Υόρκη», «Κριστίν») και ο Νταν Ο’Μπάνον (σεναριογράφος τού «Άλιεν» και σκηνοθέτης τού «Τα Ζόμπι δεν Είναι Χορτοφάγα», ανάμεσα σε πολλά άλλα) αποφάσισαν το 1970 να γυρίσουν από κοινού μια μικρού μήκους ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Αυτό που είχαν στο νου τους ήταν μια 45λεπτη σάτιρα τού «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», με την παραγωγή του φιλμ να κρατάει κοντά τέσσερα χρόνια, να εξελίσσεται σε μεγάλου μήκους, να κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Filmex και να βρίσκει τελικά διανομή στις αίθουσες τον Ιανουάριο του 1985. Η υποδοχή τού «Σκοτεινού Αστεριού» («Dark Star») ήταν χλιαρή, αλλά οι καλές κριτικές το κράτησαν σε περιορισμένο κύκλωμα προβολών για αρκετά χρόνια και το βίντεο τού χάρισε μια δεύτερη καριέρα και προοδευτικά ένα ζηλευτό cult status.
Γράφοντας μαζί το σενάριο, ο Κάρπεντερ επέλεξε να περάσει πίσω από την κάμερα και να συνθέσει το μουσικό σκορ, ενώ ο Ο’Μπάνον ανέλαβε χρέη μοντέρ, σκηνογράφου, επικεφαλής των ειδικών εφέ και τον ρόλο του Πίνμπακ. Ενός από τους πέντε αστροναύτες του Dark Star, το οποίο τον 23ο αιώνα ταξιδεύει εδώ και 20 χρόνια στο διάστημα, ανατινάζοντας «ασταθείς πλανήτες», ακατάλληλους για ανθρώπινο εποικισμό. Εν τω μεταξύ, ένα βραχυκύκλωμα έχει τραυματίσει θανάσιμα τον κυβερνήτη, ο οποίος αν και… τοποθετημένος σε βαθιά κατάψυξη συνεχίζει να συνεννοείται με το πλήρωμα, το οποίο καλείται να αντιμετωπίσει μια σειρά προβλημάτων: τη χρόνια απομόνωσή του στο αχανές διάστημα, έναν εξωγήινο με μορφή μπάλας του μπάσκετ(!) που κρύβεται στο διαστημόπλοιο και τέλος μια από τις έξυπνες ατομικές βόμβες που κουβαλά, η οποία, σαν άλλος HAL 9000, αρχίζει να φιλοσοφεί για το νόημα της ζωής και να αναρωτιέται «να ανατιναχτεί κανείς ή να μην ανατιναχτεί;»
Με το φτηνό προϋπολογισμό, το φευγάτο χιούμορ και την αναρχική διάθεσή της, αυτή η παλαβή sci-fi κωμωδία αντανακλά με απολαυστικό θράσος το αντισυστημικό πνεύμα των αρχών της δεκαετίας του ’70, αντιπαραθέτοντας στην λαμπερή διαστημική εποποιία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ την ελάχιστα θεαματική, ρουτινιάρικη κι αντιηρωική πλευρά των γαλαξιακών ταξιδιών. Γεμάτη ανατρεπτικά γκαγκς, αλλόκοτα punch lines και ένα διάχυτο κυνισμό, εντυπωσιάζει ακόμα και σήμερα με την cool ευρηματικότητά της, η οποία δεν εγκλωβίζεται στα στενά πλαίσια μιας απλής σινεφίλ παρωδίας.
Βρείτε όλες τις must see ταινίες για την καραντίνα εδώ.
