Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Το «Iron Giant» (1999) θα είναι πάντα συνυφασμένο στο μυαλό μου με τις βόλτες στο βίντεο κλαμπ. Όταν ήμουν πιτσιρίκι πηγαίναμε με τον πατέρα μου δύο μπορεί και τρεις φορές την εβδομάδα στο κοντινότερο μαγαζί για να γυρίσουμε / νοικιάσουμε κασέτες, επισκέψεις που έπαιρναν πάντα το χρόνο τους. Η επιλογή έπρεπε να είναι εξαιρετικά προσεκτική, γιατί διαφορετικά μπορεί να κατέληγα ακόμα και για μια βδομάδα με μια ταινία που δε μ' άρεσε. Ποιος ήξερε πότε θα με πήγαινε ξανά ο πατέρας μου στο βίντεο κλαμπ;
Στο τμήμα των «παιδικών» ταινιών τις είχα δει όλες, έτσι κάθε νέα προσθήκη στο ράφι άστραφτε στα μάτια μου. Όταν λοιπόν έφτασε η κασέτα του «Iron Giant» ξεχώρισε αμέσως. Αν μη τι άλλο είχε ένα γιγαντιαίο μεταλλικό ρομπότ στο εξώφυλλο που το κυνηγούσαν μαχητικά αεροπλάνα. Δεν ήταν κάτι που έβλεπες συχνά στην ενότητα των animation... Μόλις γυρίσαμε σπίτι, επήλθε η αποκάλυψη.
Το τεράστιο ρομπότ είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας του Μπραντ Μπερντ, το ντεμπούτο του σκηνοθέτη ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα θα μας έφερνε τους «Απίθανους». Ο «σιδερένιος γίγαντας» λοιπόν προσγειώνεται στη Γη σα μετεωρίτης, για να καταλήξει στα δάση μιας επαρχιακής αμερικανικής πόλης. Εκεί τον ανακαλύπτει ένα αγόρι που ζει με τη μητέρα του, αλλά σύντομα το ρομπότ κινεί την περιέργεια των ντόπιων, των μυστικών υπηρεσιών και του στρατού. Βρισκόμαστε εξάλλου στα 1957, ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται στο απόγειό του και η ΕΣΣΔ έχει μόλις εκτοξεύσει τον δορυφόρο Σπούτνικ.
Την πρώτη φορά που είδα την ταινία γοητεύτηκα από το ύφος της και κυρίως το ελκυστικό στιλ του animation που υιοθετεί, το οποίο συνδυάζει παραδοσιακό σχεδιασμό με την τότε πρωτοποριακή τρισδιάστατη τεχνολογία κινουμένων σχεδίων. Είναι μια μίξη που άρεσε στους ανθρώπους των animation της Warner, κάτι που φαίνεται σε άδικα ξεχασμένες σήμερα ταινίες όπως τα «Cats Don't Dance» (1997, Μαρκ Ντίνταλ) και «Το Μαγικό Σπαθί: Αναζητώντας το Κάμελοτ» (1998, Φρέντερικ Ντου Τσάου).
Το «Iron Giant» όμως είναι ένα από τα ελάχιστα στουντιακά animation που σμίγει την πρόσφατη αμερικανική ιστορία με το συλλογικό άγχος γύρω από το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου, το φόβο του ξένου και τη σημασία της φιλίας. Ο μικρός ήρωας της ταινίας μαθαίνει να εκτιμά τον άλλο μέσα από τις πράξεις και όχι την καταγωγή του, καταλήγοντας μάλιστα να φτάνει στα άκρα για εκείνον. Ταυτόχρονα, το ίδιο το ρομπότ μπαίνει σε μια διαδικασία αυτογνωσίας, προσπαθώντας να αντιληφθεί ποιος είναι ο ρόλος του σε έναν κόσμο που ταυτόχρονα τον αγαπά και τον μισεί θανάσιμα. Από την άλλη, η σκηνοθετική ευστοχία του Μπερντ φαίνεται από το ότι δεν αποκαλύπτει ποτέ την πραγματική προέλευση του καλοκάγαθου μεταλλικού γίγαντα.
Ο σκηνοθέτης σε μια συνέντευξή του είχε δηλώσει πως στα '50s είχε καλλιεργηθεί ένα κλίμα φόβου απέναντι σε οτιδήποτε δεν ήταν αμερικανικό. Ένα πνεύμα που επανήλθε μετά την 11η Σεπτεμβρίου και φαίνεται πως τείνει να κυριαρχήσει εκ νέου στις ΗΠΑ. Το «Iron Giant» αποδομεί αυτόν τον αστήρικτο φόβο, ενώ δεν αφήνει αμφιβολία για το ποιος είναι ο αληθινός κακός της υπόθεσης. Κάτι που κατάλαβα όταν ήμουν μικρός, αλλά και τώρα που το ξανάδα σχεδόν 20 χρόνια μετά.
Βρείτε όλες τις must see ταινίες για την καραντίνα εδώ.
