Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Η διάσημη ατάκα του Ζαν-Λικ Γκοντάρ για τον κινηματογράφο, πως δηλαδή χρειάζεται μονάχα ένα όπλο και μια γυναίκα για να γυριστεί μια ταινία, ενσαρκώνεται απόλυτα στη φιλμογραφία του Ρας Μέγιερ, αν και όχι απαραίτητα όπως την εννοούσε ο Γάλλος σκηνοθέτης.
Αθεράπευτος λάτρης του σινεμά και των γυναικών, κύριος εκφραστής του αμερικάνικου sexploitation στα '60s - auteur του είδους θα τολμούσαμε να πούμε, ο Μέγιερ έγινε διάσημος για τα διασκεδαστικά βίαια, υπερβολικά σέξι και περιπετειώδη b-movie που γύριζε ακατάπαυστα. Ένα από τα διασημότερα ήταν το ασπρόμαυρο «Faster, Pussycat! Kill! Kill!» (1965), το οποίο άθελά του αποδείχθηκε ριζοσπαστικό στον τρόπο που απεικονίζει τις γυναίκες, ένα must see ειδικά εάν είστε λάτρεις του «Death Proof».
«The sweetest kittens have the sharpest claws» προειδοποιεί η φωνή off στο τρέιλερ της ταινίας και δε θα μπορούσε να έχει περισσότερο δίκιο. Κι αυτό γιατί οι πρωταγωνίστριες είναι τρεις go-go dancers που οδηγούν μανιωδώς Porshe στην έρημο και ως το τέλος της πρώτης πράξης έχουν απαγάγει μια γυναίκα, αφού σακάτεψαν τον σύντροφό της. Το διακύβευμα της εξίσου επεισοδιακής συνέχειας είναι να εντοπίσουν τα χρήματα που έχει κρυμμένα ένας ηλικιωμένος τον οποίο συναντούν σε ένα απομονωμένο βενζινάδικο.
Χάτζι, Λόρι Γουίλιαμς και Τούρα Σατάνα είναι τα ονόματα των ηθοποιών που ενσαρκώνουν τη δολοφονική τριάδα, με την τελευταία να αποτελεί μία από τις πρώτες action ηρωίδες του σινεμά. Η Σατάνα είναι αληθινά τρομακτική στην ταινία, με τo επιβλητικό κατάμαυρο ντύσιμο, το διαπεραστικό βλέμμα και την ωμή βία με την οποία επιτίθεται στους (αθώους και μη) αντιπάλους της. Από τον χαρακτήρα της πηγάζει η ορμητικότητα του φιλμ, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ανατρέπονται μια σειρά από κινηματογραφικές αναπαραστάσεις.
Η Σατάνα, αλλά και οι συμπρωταγωνίστριές της, δρουν ανεξάρτητα από τους άντρες και εναντίον τους, ενώ η συμπεριφορά τους επιδεικνύει τα πρώτα ψήγματα μιας σεξουαλικής απελευθέρωσης που δε θα αργούσε να έρθει και εκτός μεγάλης οθόνης. Είναι επιθετικά θελκτικές, αποθεώνουν τις ορμές τους και δεν συμμορφώνονται με τους (φαλλοκρατικούς) κανόνες συμπεριφοράς. Έχουν μάλιστα οικειοποιηθεί όλα εκείνα που θεωρούνται σύμφυτα με τον ανδρισμό. Οδηγούν λυσσασμένα, πίνουν χωρίς μέτρο και εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν τις γροθιές τους.
Όλα αυτά βέβαια βρίσκονται σε δεύτερο επίπεδο, καθώς η ταινία κατά κύριο λόγο είναι ένα κράμα ξέφρενου χιούμορ και ακατέργαστης δράσης σε φρενήρες τζαζ τέμπο. Επίσης, την οπτική γωνία δίνει το ηδονοβλεπτικό βλέμμα του Μέγιερ, ο οποίος έχει ομολογήσει πως δεν είχε πρόθεση η ταινία να «διαβαστεί» ως μια περίπτωση γυναικείας χειραφέτησης. Ακόμα κι έτσι όμως, οι ηρωίδες του «Faster, Pussycat!» δρουν ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε συμβάσεις, απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη ελευθερία.
Και ΟΚ, αν ακόμα δεν έχω καταφέρει να σας πείσω, ακούστε τουλάχιστον τον Τζον Γουότερς («Pink Flamingos», «Hairspray»), ο οποίος δήλωσε ότι «χωρίς καμία αμφιβολία, αυτή είναι η καλύτερη ταινία που έγινε ποτέ και κατά πάσα πιθανότητα είναι καλύτερη από οποιαδήποτε ταινία θα γυριστεί στο μέλλον».
