Αμέσως μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων των Όσκαρ όλοι ανέμεναν μία από τις πιο απρόβλεπτες απονομές των τελευταίων ετών, χωρίς ξεκάθαρα φαβορί στις περισσότερες κατηγορίες. Καθώς όμως άρχισαν να ανακοινώνονται αρχικά οι προτιμήσεις των επαγγελματικών σωματείων και κατόπιν να μοιράζονται τα πρώτα σημαντικά βραβεία (Χρυσές Σφαίρες, BAFTA), πολλοί «μεγάλοι παίκτες» βρέθηκαν γρήγορα και ως ένα βαθμό απροσδόκητα εκτός μάχης. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του «Ιρλανδού». Το αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε είναι μεν υποψήφιο σε 10 οσκαρικές κατηγορίες, μέχρι τώρα όμως η συγκομιδή του σε διακρίσεις υπήρξε πενιχρή. Εκτιμήθηκε κυρίως από τους κριτικούς, χωρίς όμως να κάνει γκελ στα μέλη της ακαδημίας, ενδεχομένως λόγω του Netflix, το οποίο βρίσκεται πίσω από την παραγωγή.
Έτσι άνοιξε ο δρόμος για παραγωγές όπως το βρετανικό πολεμικό έπος «1917», που αυτήν τη στιγμή πλασάρεται ως το σοβαρότερο φαβορί για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Το εντυπωσιακό φιλμ του Σαμ Μέντες έχει πετύχει σειρά νικών τον τελευταίο μήνα, από την ανάδειξή του ως καλύτερου δράματος στις Χρυσές Σφαίρες μέχρι τα 7 BAFTA και τα βραβεία των Σωματείων Παραγωγών και Σκηνοθετών. Το σερί του «1917» όμως μπορεί να ανακοπεί από ταινίες όπως τα «Παράσιτα». Το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα φιλμ-έκπληξη του Νοτιοκορεάτη Μπονγκ Τζουν-χο ανέπτυξε τρομερή φόρα χάρη και στη δημοφιλία που συνάντησε στο αμερικανικό κοινό κι έχει την ευκαιρία να γράψει οσκαρική ιστορία. Δύσκολα θα χάσει το βραβείο διεθνούς ταινίας, ενώ δεν αποκλείεται να αποσπάσει και το πρωτότυπου σεναρίου, με δεδομένο ότι βραβεύτηκε πρόσφατα από το Σωματείο Σεναριογράφων. Απέναντί του θα βρει το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ», με τον Κουέντιν Ταραντίνο να έχει ήδη στην κατοχή του τη Χρυσή Σφαίρα σεναρίου και τον Μπραντ Πιτ να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στην κατηγορία του β΄ ρόλου.
Όλα αυτά χωρίς να λάβουμε υπόψη το «Joker», την ταινία-φαινόμενο της χρονιάς, που έσπασε τα ταμεία στις ΗΠΑ και είναι υποψήφια στις περισσότερες κατηγορίες από κάθε άλλη (11). Ο Τοντ Φίλιπς ίσως δεν δει τον εαυτό του να κρατά το Όσκαρ σκηνοθεσίας, μια και το αντίστοιχο σωματείο προτίμησε τον Μέντες και σπανίως δεν συμφωνεί με τον νικητή της ακαδημίας. Όμως μονάχα μια ολική ανατροπή θα στερήσει από τον Γιοακίν Φίνιξ το πρώτο του χρυσό αγαλματίδιο, ενώ η συνθέτις Χίλντουρ Γκουντναντότιρ, παρά τον σκληρό ανταγωνισμό, είναι η δυνατότερη διεκδικήτρια του Όσκαρ πρωτότυπης μουσικής.
Επιστρέφουμε στον παράγοντα Netflix, καθώς ο streaming κολοσσός μπορεί να ξεπέρασε σε υποψηφιότητες τα παραδοσιακά στούντιο, δύσκολα όμως θα κυριαρχήσει στην απονομή όπως και πέρυσι. Το στοίχημα του «Ιρλανδού» κερδήθηκε καλλιτεχνικά, αλλά δεν εξαργυρώθηκε σε βραβεία, ενώ οι εναπομείνασες παραγωγές του κινούνται σε επίπεδα αουτσάιντερ. Ο β΄ γυναικείος ρόλος είναι «κλειδωμένος» για τη Λόρα Ντερν της «Ιστορίας Γάμου» (Νόα Μπάουμπακ), με τους σπουδαίους «Δύο Πάπες» Άντονι Χόπκινς και Τζόναθαν Πράις να μένουν μάλλον θεατές της τελετής. Αντιθέτως, η Ρενέ Ζελβέγκερ είναι η επικρατέστερη για τον α΄ ρόλο χάρη στο βιογραφικό «Τζούντι».
Το άξιο «Κόντρα σε Όλα» βρέθηκε αναπάντεχα στην κατηγορία καλύτερης ταινίας, παρότι κατά τα άλλα είναι υποψήφιο μόνο για τεχνικά βραβεία, στα οποία είναι και φαβορί (ειδικά στον ήχο). Απομένουν το «Τζότζο» και οι «Μικρές Κυρίες». Η βραβευμένη στο Τορόντο αντιναζιστική μαύρη κωμωδία του Τάικα Γουαϊτίτι όλα δείχνουν πως θα συμβιβαστεί με το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου, την ώρα που η διασκευή της Γκρέτα Γκέργουιγκ λοξοκοιτάζει το αγαλματίδιο για τα κοστούμια, ελάχιστη αποζημίωση για τις έξι υποψηφιότητές της.
