Με μια λίγο πιο φλύαρη απ' ότι συνήθως, εξ αιτίας των επίσημων λόγων, τελετή έναρξης, η 60η διοργάνωση του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (31/10-10/11) έδειξε αμέσως πως αντί να μείνει στο λαμπρό χθες, ενδιαφέρεται περισσότερο να πιάσει το σφυγμό του απρόβλεπτου αύριο. Σε ένα σύντομο βιντεάκι οι 14 νέοι Ελληνες σκηνοθέτες που ετοιμάζουν την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τους και συμμετέχουν στο νέο τμήμα της Αγοράς «Meet the future» απάντησαν χαριτωμένα, αλλά ουσιαστικά, σε ερωτήματα πάνω στο παρόν και το μέλλον της εγχώριας κινηματογραφίας. Ακολούθησε η προβολή του μπεργκμανικά ειλικρινούς και συγκινητικότατου οικογενειακού δραματος «Ιστορία Γάμου» σε σκηνοθεσία Νόα Μπάουμπακ και παραγωγή Netflix, της ψηφιακής πλατφόρμας η οποία έχει ήδη καθοριστικο λόγο στο παρόν και θα έχει ακόμα μεγαλύτερο στο μέλλον των κινηματογραφικών εξελίξεων.
Το τριήμερο που ακολούθησε την τελετή εναρξης το φρέσκο ελληνικό σινεμά δεν μας επεφύλασσε αξέχαστες συγκινήσεις, παγιδευμένο ανάμεσα σε αφελή πιντερικά παιχνίδια έρωτα καi εξουσιας («Δεν Ακούμε τα Τραγούδια» του Τάκη Παπαναστασίου), καταγγελτικά φαντάσματα του παρελθόντος («Η Ανάκριση» του Παναγιώτη Πορτοκαλάκη), κοινότοπα κοινωνικά δράματα πάνω στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα («Το Θολάμι» του Βασίλη Νούλα) και απλοϊκές σινεφίλ αλληγορίες («Γεννημένος 8η Μαρτίου» του Λυμπέρη Διονυσόπουλου).
Ευρηματικό, αντίθετα, τόσο ως ιδέα όσο και ως εκτέλεση είναι το ασπρόμαυρο κόμικ «Φεστιβάλ» των Γιώργου Γούση, Παναγιώτη Πανταζή και Γεωργίας Ζαχαρή. Μια ερωτική ιστορια με φόντο τη μεγάλη κινηματογραφική γιορτή της Θεσσαλονίκης και γκεστ σταρ αμέτρητες ελληνικές και διεθνείς παρουσίες που έχουν σημαδέψει την πρόσφατη ιστορία της.
Τα πολυσυλλεκτικά φετινά αφιερώματα έχουν ήδη ξεσηκώσει συζητήσεις, με τους θεατές του πολυαναμενόμενου «Ενθυμίου», της τελευταίας ταινίας της Βρετανής Τζοάνα Χογκ, να διχάζει το κοινό του Ολύμπιον στη βραδινή προβολή του Σαββάτου. Αντισυμβατικών αφηγηματικών ρυθμών ιστορία ενηλικίωσης, η ημιαυτοβιογραφική εξομολόγηση της σκηνοθέτιδος ανταμείβει τους υπομονετικούς θεατές με το γλυκόπικρη κορύφωσή της, μια εντελώς διαφορετική κινηματογραφική πρόταση από το στιλιζαρισμένο, σαρκαστικό και παρακμιακό σύμπαν του Καταλανού Αλμπέρ Σερά, η προκλητική «Ελευθερία» του οποίου βρήκε ελάχιστους υποστηρικτές στην αντίστοιχη κυριακάτικη προβολή.
Τέλος, οι ειδικές προβολές, επιλογές από διεθνή φεστιβάλ, αποτελούν μια ασφαλή κινηματογραφόφιλη επιλογή. Ο σαρκαστικός «Επίγειος Παράδεισος» του Παλαιστίνιου Ελία Σουλεϊμάν, μια σάτιρα που συνδυάζει πολιτική κριτική και inside jokes για τον κόσμο του σινεμά, καταχειροκροτήθηκε, η βραζιλιάνικη «Αόρατη Ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο» του Καρίμ Αϊνούζ συγκίνησε με τη νοσταλγική γοητεία της και το ασπρόμαυρο, τρίωρο «Βαμμένο Πουλί» του Τσέχου Βάτσλαβ Μαρχούλ σόκαρε με την αφοπλιστική ωμότητα με την οποία αποτυπώνει την οδύσσεια επιβίωσης ενός ανήλικου αγοριού στην πολωνική ύπαιθρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
