Μετά τα ζόμπι, οι μη προνομιούχοι αυτού του κόσμου κατέλαβαν τις οθόνες της Κρουαζέτ, αναζητώντας τις κινηματογραφικές εικόνες που ενώνουν το «βαθύ» Τέξας με τα παρισινά προάστια και τη βραζιλιάνικη ζούγκλα.
Αν και υπερβολικά διδακτικοί, με ένα εκβιαστικά εκκρεμές φινάλε κι ένα μότο του Βικτόρ Ουγκό (του στιλ «για όλα φταίει το σύστημα») να ακολουθεί, οι «Άθλιοι» του Λαντζ Λι είναι η πρώτη ταινία του διαγωνιστικού προγράμματος που βάζει υποψηφιότητα για κάποιο μεγάλο βραβείο. Και ο σκηνοθέτης της για καριέρα – μέσω Netflix; - στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Αστυνομικό δραματικό θρίλερ με έντονη κοινωνική κριτική και παραπομπές στο διάσημο μυθιστόρημα του Ουγκό, το ντεμπούτο του Λι εντυπωσιάζει με τη νατουραλιστική, και αρχικά πετυχημένα χιουμοριστική, περιγραφή της καθημερινότητας των προαστίων του Παρισιού, πριν αποφασίσει να το παίξει «καλός μπάτσος – κακός μπάτσος», να κλέψει από το «Μίσος» και το «Κάνε το Σωστό», και να καταλήξει σαν αμερικάνικη περιπέτεια με χοντροκομμένο πολιτικό μήνυμα.
Κάτι ανάλογο επιχειρούν και ο Κλέμπερ Μεντόσα Φίλο («Aquarius») με τον μόνιμο σκηνογράφο του Χουλιάνο Ντορνέλες, οι οποίοι συνυπογράφουν σκηνοθετικά έναν τολμηρότατο, αλλά εντελώς ανισόρροπο συνδυασμό γουέστερν, επιστημονικής φαντασίας, πολιτικής αλληγορίας και slasher film, με μνήμες από cinema novo («Αντόνιο ντας Μόρτες») των 60s.
Όλα αυτά στο βραζιλιάνικο «Bacurau», στο οποίο οι κάτοικοι ενός απομονωμένου, σβησμένου από το σύγχρονο ψηφιακό χάρτη χωριού τα βάζουν με μια ομάδα δυτικών μισθοφόρων, οι οποίοι τους επιτίθενται στα πλαίσια ενός αιματηρού παιχνιδιού. Τίποτα δεν είναι απολύτως ρεαλιστικό εδώ, αλλά η υπερβολή (στον τόνο, στο χιούμορ, στη γραφικότητα) δεν «δουλεύει» πάντα, αφήνοντας μια αντιφατική τελική επίγευση.
Πολύ πιο εστιασμένες κινηματογραφικά, οι δυο πρώτες ταινίες του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» κέρδισαν τις συγκρατημένες μέχρι τώρα εντυπώσεις. Πρώτα το προβλέψιμα «ανεξάρτητο», λιτό και ανθρώπινο «Bull» της Άνι Σίλβερσταϊν, η ιστορία μιας ιδιότυπης φιλίας δυο outsiders του αμερικανικού ονείρου. Ενός πρώην αναβάτη ροντέο και νυν «ταυρομάχου» (αυτοί που αποσπούν την προσοχή του ταύρου όταν πέφτει απ' αυτόν ο αναβάτης) και μιας 14χρονης, της οποίας η μητέρα εκτίει ποινή φυλάκισης, σε μια κωμόπολη του Τέξας.
Κατόπιν το ρώσικο «Beanpole» του μολις 28χρονου Καντεμίρ Μπαλάγκοφ («Οι Δικοί μου Άνθρωποι»), πορτραίτο δυο γυναικών στο Λένινγκραντ αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα παιδί θα της φέρει κοντά και μια απώλεια θα δοκιμάσει τις ηθικές αντοχές τους σ' έναν κόσμο γεμάτο προσωπικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Εξαιρετικά γραμμένη ως δράμα χαρακτήρων, η ταινία του Μπαλάγκοφ αποκαλύπτει αργά και σαδιστικά το υπαρξιακό βάθος της, εντυπωσιάζοντας με τη σκηνοθετική τόλμη με την οποία θέτει τα διαχρονικά φιλοσοφικά ερωτήματά της.
Ευχαριστούμε την Air France για τη βοήθειά της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
