Στα χνάρια του Κεν Λόουτς, ο Βελγογάλλος δημιουργός υπερασπίζεται το κοινωνικό σινεμά που έχει στο επίκεντρό του τον άνθρωπο.
Ένας εργάτης εργοστασίου - συνδικαλιστής που ξαφνικά η σύζυγός του τον εγκαταλείπει, αφήνοντάς τον με δυο παιδιά. Η ταινία ξεκίνησε από την κοινωνικοπολιτική ή την οικογενειακή πλευρά της ιστορίας;
Όπως και στο «Keeper», την πρώτη μου ταινία, ξεκινάω πάντα από τις προσωπικές μου εμπειρίες. Όχι ως ακριβή γεγονότα, όσο ως σημεία εκκίνησης που βάζουν ερωτήματα στους χαρακτήρες. Όταν λοιπόν χώρισα πριν πέντε χρόνια από τη μητέρα των παιδιών μου, έπρεπε όπως ο Ολιβιέ να μάθω πώς να επικοινωνώ μαζί τους και πώς να τα φροντίζω χωρίς την άμεση μεσολάβησή της. Φοβόμουν πως αν εκείνη μου έλεγε ξαφνικά «φεύγω αύριο για τον Καναδά» ή «την Ιαπωνία», πώς θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα με τις οικογενειακές και παράλληλα τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις; Έτσι ξεκίνησε η ιδέα της ταινίας, η οποία αναπτύχθηκε δραματουργικά, μπήκαν τα στοιχεία του συνδικαλισμού και έγινε μια ταινία που μιλάει για τις πολλαπλές, ιδιωτικές και δημόσιες, δεσμεύσεις του σύγχρονου ανθρώπου.
Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να ξεχωρίσει εύκολα τη δημόσια από την ιδιωτική σφαίρα και να ιεραρχήσει τη σπουδαιότητα των υποχρεώσεών του, άρα και των αγώνων του, όπως είναι ο τίτλος της ταινίας;
Οι αγώνες είναι πολλοί, γι’ αυτό και ο τίτλος είναι στον πληθυντικό. Παρ’ όλο που η κοινωνική ζωή μας επηρεάζει άμεσα την ερωτική, οικογενειακή και φιλική καθημερινότητά μας, όπως και την ψυχολογία μας, νομίζω πως οι ιδιωτικές μάχες είναι κι οι σπουδαιότερες. Αυτές δηλαδή που έχουν να κάνουν με τα παιδιά, τη γυναίκα, τους γονείς, την οικογένειά μας. Αν κερδηθούν αυτές, τότε μπορούμε να δώσουμε τις υπόλοιπες με μεγαλύτερο σθένος και περισσότερο κουράγιο.
Οι λεγόμενες μεγάλες, οι πολιτικές δηλαδή μάχες, πιστεύετε πως μπορούν να κερδηθούν;
Ξέρω με σιγουριά πως πρέπει οπωσδήποτε να δοθούν. Δείτε αυτό το οποίο εξελίσσεται αυτή τη στιγμή στη Γαλλία. Τα «κίτρινα γιλέκα» μάχονται για την αξιοπρέπειά τους απέναντι σε μια υπεροπτική κι αδιάφορη εξουσία. Δεν πρόκειται για ανέργους, για απολυμένους ή για εξαθλιωμένους πολίτες. Πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι δουλεύουν σκληρά και ο μισθός τους δεν φτάνει για να πληρώσουν το νοίκι, την βενζίνη, τις διακοπές τους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν αποτελούν προτεραιότητα για το σινεμά ή τα μέσα ενημέρωσης, παρ’ όλα αυτά υπάρχουν, έχουν φωνή και πρέπει να δώσουν τη μάχη τους ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
Στην ταινία σας αυτή η παράμετρος, η κοινωνικοπολιτική, υπάρχει, αλλά κρατιέται έντεχνα στο φόντο.
Μ’ αρέσει το σινεμά του Κεν Λόουτς, το οποίο είναι βαθιά πολιτικό, εστιάζει όμως πάντα στον άνθρωπο. Στο προσωπικό δράμα, το οποίο πρέπει να οικειοποιηθεί ο ηθοποιός, να γίνει πιστευτό για το θεατή και πάνω του να είναι εστιασμένη η αφήγηση, γιατί αλλιώς ξεπέφτεις εύκολα στο διδακτισμό.
Οι ηθοποιοί έχουν πράγματι εδώ τον πρώτο λόγο. Πώς δουλέψατε εσείς μαζί τους στους «Αγώνες μας»;
Τους άφησα χώρο έκφρασης και ευχέρεια αυτοσχεδιασμών, όπως κάνω πάντα. Με ενδιαφέρει η συναισθηματική ζωή των χαρακτήρων, οπότε ξεκινάμε κάνοντας πρόβα χωρίς σενάριο, δουλεύοντας πάνω στις καταστάσεις. Γνωρίζουν την ιστορία, σιγά σιγά προχωράμε σε μεγαλύτερες λεπτομέρειες, κρατάμε όσα δουλεύουν και με τη δική μου καθοδήγηση οι ηθοποιοί οδηγούνται στους διαλόγους του σεναρίου από μόνοι τους Χρειάζεται συλλογική δουλειά γι’ αυτό, πολλή προετοιμασία, αλλά όταν πάμε στο γύρισμα όλα σχεδόν δουλεύουν ρολόι. Ευτυχώς ο Ρομέν Ντιρίς δέχτηκε να συμμετάσχει από πολύ νωρίς και προσαρμόστηκε γρήγορα σ’ αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι πολύ οι ηθοποιοί που δέχονται να δουλέψουν χωρίς διαλόγους, αλλά ο Ρομέν είναι ιδιαίτερα ευέλικτος. Είχε μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες για το χαρακτήρα του Ολιβιέ, τις οποίες αναπτύξαμε και προσαρμόσαμε στο τελικό σενάριο.
Περισσότερες πληροφορίες
Οι Αγώνες μας
Ως μαχόμενος συνδικαλιστής, ο Ολιβιέ προσπαθεί καθημερινά να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των συναδέλφων του στο εργοστάσιο. Όταν όμως η γυναίκα του εγκαταλείψει ξαφνικά την οικογένειά τους, εκείνος πρέπει να βρει έναν τρόπο να μείνει κοντά στα δύο μικρά παιδιά του και παράλληλα να αντιμετωπίσει τις έντονες εργασιακές απαιτήσεις.
