Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ και το «Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης»

Συνέντευξη με τον σινεφίλ δημιουργό του horror hit «Σε Ακολουθεί», ο οποίος δίχασε το τελευταίο φεστιβάλ των Κανών με ένα ανατρεπτικό νεονουάρ.

Η ταινία σας είναι μια ατέλειωτη λατρευτική αναφορά στο κλασικό, αλλά και το μοντέρνο φιλμ νουάρ. Ποιες ταινίες του αναγνωριζετε ως άμεση επιρροή σας;
Χμ... Πρέπει να πάω σπίτι για καμιά ώρα και να γυρίσω με μια τεράστια λίστα. Οι πιο αγαπημένες μου ταινίες του είδους, αυτές που βλέπω ξανά και ξανά, είναι οι πιο προφανείς, όπως ο «Μεγάλος Ύπνος», το «Kiss me Deadly», το «Τσάιναταουν», το «Διχασμένο Κορμί», το «Mulholland Drive» και πολύς Χίτσκοκ βέβαια. Όλα αυτά υπάρχουν μέσα στην ταινία μου ασυνείδητα, αν και μερικές φορές γίνονται συγκεκριμένες αναφορές τόσο ως φόρος τιμής όσο και ως κινηματογραφικό παιχνίδι.

Γιατί το Λος Άντζελες, στο οποίο εξελίσσεται κι η ταινία σας, είναι ταυτισμένο με το νουάρ;
Γιατί έχει μια σειρά από χαρακτηριστικά τα οποία είναι αναπόσπαστα κομμάτια του συγκεκριμένου είδους, όπως το ότι είναι μια φωτεινή πόλη, η οποία σε προκαλεί να ανακαλύψεις τη σκοτεινή πλευρά της. Αυτοί οι άδειοι χώροι της επίσης, έχουν μια παράξενη γοητεία. Είναι μια πόλη την οποία περιφρονώ και λατρεύω ταυτόχρονα, βρίσκοντας πολύ ενδιαφέρουσα την αντίθεση μεταξύ των πολύ πλουσίων, οι οποίοι επιδεικνύουν μέσα από τις βίλες κια τα τεράστια αρχοντικά τον πλούτο τους, και όλων εκεινων που περιφέρονται με όνειρα να γίνουν σ' αυτούς και να αποκτήσουν την προκλητικά επιδεικνυόμενη χλιδή και όσα φυσικά αυτή αντιπροσωπεύει.

Ποιες κινηματογραφικές ομοιότητες μπορεί να βρει κανείς ανάμεσα στο «Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης» και το «Σε Ακολουθεί»;
Το πρώτο φιλμ μου («The Myth of the American Sleepover») ήταν μια τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης, το δεύτερο μια ταινία τρόμου και τώρα ένα νουάρ. Σε όλα ήθελα να μείνω πιστός στους κανόνες του είδους, προσπαθώντας να πειραματιστώ με κάποιες νέες ιδέες. Μ' ενδιαφέρει να φτιάχνω κινηματογραφικούς κόσμους οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα και οι καλύτερες εκδοχές της πραγματικότητας γύρω μου, γιατί είναι προκλητικό να αναμετράσαι με τις σκοτεινές όψεις του κόσμου μας και του εαυτού μας.

Το «Μυστικό...» είναι μια σκοτεινή ματιά στην ποπ κουλτούρα;
Είναι μια γιορτή της ποπ κουλτούρας και ταυτόχρονα μια προσπάθεια αποδόμησής της. Δεν ξέρω αν ζούμε την καλύτερη στιγμή της, ειδικά στο σινεμά. Κοιτάξτε... Λατρεύω την Disney και τις ταινίες της, αλλά το πράγμα γίνεται επικίνδυνο αν δεν υπάρχει εναλλακτική. «Star Wars», Fox, Pixar, Marvel... Όλα τα κινηματογραφικά όνειρα είναι πλέον ιδιοκτησία της Disney. Το «Star Wars» σημαίνει πολλά για μένα, αλλά έχει γίνει πλέον μια ξερή συνταγή. Αντί λοιπόν να σκηνοθετήσουμε το δέκατο σίκουέλ του, ας δοκιμάσουμε να φτιάξουμε το δικό μας «Star Wars», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Υπάρχουν τελικά κρυμμένα μηνύματα σε όλα αυτά τα θεάματα ή ακροάματα που καταναλώνουμε μαζικά, τα οποία γίνονται εμμονή στον ήρωα της ταινίας σας;
Δεν πιστεύω σ' αυτή την παραφιλολογία, αλλά μ' αρέσει το μυστήριο μέσα κι έξω από τις ταινίες. Βλέπουμε σινεμά και «μπαίνουμε μέσα» σ' αυτές προσπαθώντας να ανακαλύψουμε τα μυστικά τους, να αποκωδικοποιήσουμε τα σύμβολά τους. Το ίδιο συμβαίνει με τα βιβλία, τα video games, παντού... Αυτό ήθελα να υπερασπιστώ στην ταινία και όχι φυσικά την αλήθεια των θεωριών συνωμοσίας.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας: