Η καριέρα του Χαβιέ Μπαρδέμ είχε αξιοθαύμαστη εξέλιξη από την αρχή της στα μέσα των ‘80s έως σήμερα, που ενσαρκώνει τον «βασιλιά της κοκαΐνης» Πάμπλο Εσκομπάρ στο «Αγαπώντας τον Πάμπλο» του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα.
Απόγονος μιας οικογένειας με μακρά παράδοση στο ισπανικό σινεμά, ο φωτογενής ηθοποιός ξεχώρισε από νωρίς στο σινεμά χάρη στις χαρακτηριστικές συμμετοχές του στις ερωτικά φορτισμένες ταινίες του Μπίγκας Λούνα («The Ages of Lulu», «Χαμόν Χαμόν») αλλά και στα «Ψηλά Τακούνια» του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Σήμερα κινείται με την άνεση ενός διεθνούς σταρ πρώτης γραμμής, επιλέγοντας προσεκτικά τις παραγωγές που θα συμμετάσχει, εξακολουθώντας να στιγματίζει με την ερμηνεία του τους χαρακτήρες που ενσαρκώνει. Έτσι θα τον βρούμε από τη μία να κλέβει τις καρδιές των Σκάρλετ Γιόχανσον και Ρεμπέκα Χολ στο «Vicky Cristina Barcelona» (Γούντι Άλεν, 2008) και από την άλλη, να πρωταγωνιστεί σε τολμηρά arthouse πονήματα όπως το «μητέρα!» (2017) του Ντάρεν Αρονόφσκι.
Ποιες είναι όμως οι καλύτερες ερμηνείες του Χαβιέ Μπαρδέμ;
5. «Skyfall» (Σαμ Μέντες, 2012)
Αδιαπραγμάτευτα ο πιο εκκεντρικός εχθρός του Τζέιμς Μποντ στο κατασκοπευτικό franchise, ο Μπαρδέμ προσέδωσε στο χαρακτήρα του Σίλβα όχι μόνο ένα… αξέχαστο κούρεμα, αλλά και ένα διεστραμμένο αισθησιασμό συνδυασμένο με τη μοχθηρότητα που αρμόζει σε έναν αντίπαλο του πράκτορα 007.
4. «Biutiful» (Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, 2010)
Η ταινία που χάρισε την τελευταία ως σήμερα υποψηφιότητα για Όσκαρ στον Ισπανό, ο οποίος «κουβαλά» με την ερμηνεία του την αφήγηση, χάρη στο τρομερά μελαγχολικό και έντονα συναισθηματικό παίξιμό του, ενσαρκώνοντας έναν μικροαπατεώνα με ελάχιστους μήνες ζωής.
3. «Η Θάλασσα Μέσα μου» (Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, 2004)
Η πιο δραματική και συγκινητική ερμηνεία του Μπαρδέμ, ένα σπαρακτικό φιλμ βασισμένο στην αληθινή ιστορία του παραπληγικού Ραμόν Σαμπέδρο ο οποίος όντας κλινήρης για 30 χρόνια διεκδίκησε το δικαίωμά του στην ευθανασία. Η ταινία απέσπασε το βραβείο Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης και καθιέρωσε τον Μπαρδέμ ως ηθοποιό διεθνούς κλάσης.
2. «Πριν Πέσει η Νύχτα» (Τζούλιαν Σνάμπελ, 2000)
Ένας ακόμα υπαρκτός χαρακτήρας και η πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ, με τον Μπαρδέμ να κλέβει την παράσταση ως ο γκέι ποιητής Ρεϊνάλντο Αρένας, ο οποίος αφού εκδιώχθηκε από την Κούβα έφτασε το 1980 στις ΗΠΑ, για να γνωρίσει την άσχημη πλευρά της «χώρας της ελευθερίας».
1. «Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» (Τζόελ και Ίθαν Κοέν, 2007)
Ανατριχιαστικός σε κάθε σκηνή του, με επιβλητική παρουσία γεμάτη ένταση σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και ασυγκράτητα βίαιος, ο Μπαρδέμ δίνει ρεσιτάλ στην ταινία των Κοέν, κερδίζοντας επάξια το μοναδικό του Όσκαρ μέχρι σήμερα.
