Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Σεμίχ Καπλάνογλου («Μέλι») είναι μια δυσκίνητη κι εντελώς αταίριαστη στο ύφος του φιλοσοφική αλληγορία άμεσα εμπνευσμένη από το ταρκοφσκικό «Στάλκερ».
Ολοκληρώνοντας το 2010 την «τριλογία του Γιουσούφ» («Αυγό», «Γάλα», «Μέλι»), ένα αφηγηματικά λυρικό και κοινωνικά αλληγορικό πορτρέτο της σύγχρονης Τουρκίας, ο Σεμίχ Καπλάνογλου επανήλθε μόλις πέρυσι με την πιο φιλόδοξη ταινία του: ένα ασπρόμαυρο, αγγλόφωνο μελλοντολογικό οδοιπορικό υπαρξιακών αναζητήσεων άμεσα εμπνευσμένο από το «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι. Στην προσπάθειά του να απαντήσει στα ίδια ερωτήματα πάνω στο χρόνο, στην πίστη, στην ανθρώπινη συνείδηση και στις ηθικές επιλογές με το αριστούργημα του Ρώσου δημιουργού, ο «Σπόρος» εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό, δυσοίωνο μέλλον, όπου ένας καθηγητής γενετικής δραπετεύει από την ασφυκτική αστική πραγματικότητα και καταφεύγει στους απαγορευμένους Νεκρούς Τόπους αναζητώντας έναν επιστήμονα κι ένα πολύτιμο μυστικό.
Επηρεασμένες από την εσωτερική ανατολίτικη φιλοσοφία, οι ιδέες τού –εδώ τελείως έξω από τα νερά του– Καπλάνογλου εστιάζουν κυρίως στη σχέση του αλλοτριωμένου από την τεχνολογία ατόμου με τη φύση και τον (βαθύτερο) εαυτό του. Τυλιγμένες όμως σε ένα στα όρια της μανιέρας εικαστικά εντυπωσιακό περιτύλιγμα και συνοδευόμενες από μια δραματική σοβαροφάνεια, μένουν μέχρι τέλους μετέωρες, διδακτικά μεγαλόφωνες και κινηματογραφικά χοντροκομμένες.
Α/Μ. Τουρκία, Γερμανία, Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 123΄. Διανομή: AMA FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Σπόρος
Σε ένα κοντινό μέλλον, ένας καθηγητής γενετικής δραπετεύει από την ασφυκτική και δυσοίωνη αστική πραγματικότητα και καταφεύγει στους απαγορευμένους Νεκρούς Τόπους, αναζητώντας έναν επιστήμονα που πιθανότατα κρύβει κάποιο πολύτιμο μυστικό για την επιβίωση της ανθρωπότητας.
