Η πολυσυλλεκτικότητα χαρακτηρίζει τις επιλογές μας για τις καλύτερες ερμηνείες του 2017 που μας καθήλωσαν στη μεγάλη οθόνη. Ηθοποιοί όλων των ηλικιών, βραβευμένοι ή όχι, στο top των γυναικών και των αντρών συγκεντρώσαμε όσους μας συγκίνησαν με το δυναμικό και ειλικρινές παίξιμό τους και μετέδωσαν ατόφια τα συναισθήματά των ηρώων τους στο κοινό.
Οι 5 καλύτερες γυναικείες ερμηνείες
5. Ντανιέλα Βέγκα («Μια Φανταστική Γυναίκα»)
Ερμηνεία ζωής στο δεύτερο ρόλο της καριέρας της διευμφυλικής χιλιανής ηθοποιού, η οποία πρωταγωνιστεί στην ταινία του Σεμπαστιάν Λέλιο όπου υποδύεται την τρανσέξουαλ τραγουδίστρια και σερβιτόρα Μαρίνα που ζει στο κοινωνικό περιθώριο εξαιτίας της σεξουαλικής της ταυτότητας. Η Βέγκα δίνει μαγευτικά πνοή στο χαρακτήρα της ο οποίος βιώνει την πολύμορφη εχθρικότητα των ανθρώπων τριγύρο της ενώ προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την προσωπική της ταυτότητα μετά από μία απώλεια που τη στιγματίζει. Το πάθος της ηθοποιού είναι κυρίαρχο σε κάθε πλάνο και αναδεικνύεται χάρη στη σκηνοθεσία του Λέλιο.
4. Μπρούκλιν Πρινς («The Florida Project»)
Μόλις επτά χρονών η αξιαγάπητη Μπρούκλιν Πρινς έκλεψε την παράσταση στην ταινία του Σον Μπέικερ, όπου μαζί με τη νεαρή άνεργη μητέρα της (Μπρία Βινέτ) ζει σε ένα μοτέλ στην αθέατη πλευρά του αμερικάνικου ονείρου, περνώντας τις μέρες της κάνοντας σκανταλιές με τους φίλους της. Η οπτική της γωνία δίνει τον τόνο στην αφήγηση, καθώς η ηρωίδα της δίνει χρώμα με την αθωότητα και την αφέλειά της στο γκρίζο κόσμο των ενήλικων. Η ερμηνεία της για την οποία δε θα μας ξάφνιαζε να τη βλέπαμε στα επόμενα Όσκαρ, σπάει καρδιές ιδιαίτερα στο τελευταίο κομμάτι της ταινίας όπου κορυφώνεται η πλοκή.
3. Σόνια Μπράγκα («Aquarius»)
Ιέρεια του βραζιλιάνικου σινεμά που προκαλούσε τη φαντασία του κοινού στα '70s και τα '80s, η Σόνια Μπράγκα στα 66 εκπέμπει την ίδια γοητεία στην ταινία του Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο όπου δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της ενσαρκώνοντας μία μοναχική πρώην διάσημη κριτικό μουσικής που συγκρούεται με την κατασκευαστική εταιρία που θέλει να αγοράσει το διαμέρισμά της. Η Μπράγκα αποτυπώνει σπουδαία μία δυναμική γυναίκα που διεκδικεί τις επιθυμίες της, εξερευνά το πνεύμα της και προστατεύει με πείσμα όλα όσα αγαπά περισσότερο.
2. Νάταλι Πόρτμαν («Jackie»)
Η έμπειρη και δοκιμασμένη ηθοποιός ανέλαβε ένα πραγματικά δύσκολο εγχείρημα όταν δέχθηκε να υποδυθεί την πρώην Πρώτη Κυρία Τζάκι Κένεντι για την ταινία του Πάμπλο Λαραΐν, όχι μόνο γιατί η Κένεντι ασκεί ακόμα μεγάλη επιρροή στο θυμικό των Αμερικάνων, αλλά και γιατί το σενάριο εξελίσσεται λίγες μέρες πριν και μετά το τραγικό συμβάν της δολοφονίας του τότε προέδρου Τζον Φ. Κένεντι. Η Πόρτμαν μετουσιώνει μαεστρικά τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της Κένεντι, ενώ η ίδια μεταμορφώνεται πλήρως στην ηρωίδα της. Απόλυτα δίκαιη η υποψηφιότητά της για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, η ηθοποιός αποκαλύπτει μοναδικά παραγνωρισμένες πτυχές της ψυχοσύνθεσης της πρώην Πρώτης Κυρίας.
1. Αλεξάντρα Μπόρμπελι («Η Ψυχή και το Σώμα»)
Η νίκη της στα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου ήταν η επιβράβευση της σπαρακτικής ερμηνείας της στη βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο ταινία της Ίλντικο Ενιέντι. Η Μπόρμπελι ενσάρκωσε με ανατριχιαστική ειλικρίνεια και αφοπλιστική συγκίνηση μια ηρωίδα που προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τις ανασφάλειες του μυαλού της ώστε να μπορέσει να βιώσει την επαφή με τον άνθρωπο που ερωτεύεται και να μάθει να επικοινωνεί από την αρχή με εκείνον και τον εαυτό της. Η ερμηνεία της Μπόρμπελι μας καθήλωσε και σίγουρα θα κάνουμε πολύ καιρό να την ξεχάσουμε.
Οι 5 καλύτερες αντρικές ερμηνείες
5. Σαχάμπ Χοσεϊνί («Ο Εμποράκος»)
Διαχρονικός συνεργάτης του σκηνοθέτη Ασγκάρ Φαραντί, ο Χοσεϊνί εδώ αποδεικνύει γιατί τον εμπιστεύεται ο Ιρανός σκηνοθέτης. Στο βραβευμένο με Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας «Εμποράκο», μεταμορφώνεται σε αρχετυπικό «φαραντικό» ήρωα, με αυτοπεποίθηση και πλήρη συνείδηση των αξιών του, τις οποίες καλείται να αμφισβητήσει όταν κυριαρχούμενος από τα συναισθήματά του θα αναζητήσει εκδίκηση για την τυφλή επίθεση που δέχτηκε η γυναίκα του. Ο Χοσεϊνί γνωρίζει ποιες στιγμές πρέπει να ξεσπά και πότε να συγκρατεί τις δυνάμεις του, σε μια ερμηνεία που του χάρισε βραβείο στο φεστιβάλ των Κανών.
4. Χάρι Ντιν Στάντον («Lucky»)
Το κύκνειο άσμα ενός από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς του, στο οποίο ο Στάντον υποδύεται σχεδόν τον εαυτό του. Το «Lucky» πολύ απλά δε θα υπήρχε χωρίς εκείνον, καθώς ο ενενηντάχρονος παραδίδει μια γλυκόπικρη ερμηνεία σήμα κατατεθέν του παιξίματός του που δίνει το ιδανικό τέλος σε μια πλούσια καριέρα.
3. Μπάρι Κίγκαν («Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού»)
Μπορεί το τελευταίο φιλμ του Γιώργου Λάνθιμου να διαθέτει την ποιότητα ενός πρωτοκλασάτου πρωταγωνιστικού διδύμου στους Κόλιν Φάρελ και Νικόλ Κίντμαν, ο ανερχόμενος Βρετανός ηθοποιός όμως (τον οποίο φέτος είδαμε και στη «Δουνκέρκη» του Κρίστοφερ Νόλαν) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό για την ένταση στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Το απόλυτα awkward παίξιμό του, ακόμα και οι αλλαγές στη φωνή του, προκαλούν αβίαστες ανατριχίλες και προδίδουν την πρώιμη υποκριτική ωριμότητα του Κίγκαν.
2. Όσκαρ Μαρτίνεζ («Ο Επιφανής Πολίτης»)
Ο πολυκαιρισμένος Αργεντίνος φέρει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ρόλους που είδαμε φέτος στις αίθουσες. Υποδύεται ένα νομπελίστα συγγραφέα ο οποίος επιστρέφει μετά από δεκαετίες στη γενέτειρά του για να έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του και το «τίμημα» της επιτυχίας του. Στριφνός και αλαζόνας, κωμικός και τρομαγμένος, ο Μαρτίνεζ ακολουθεί τη δική του μανιέρα στην ενσάρκωση του ρόλου του διαγράφοντας δικά του μονοπάτια και δίνει έτσι μια απολαυστική ερμηνεία.
1. Κέισι Άφλεκ («Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα»)
Η ερμηνεία που χάρισε στον Άφλεκ το πολυπόθητο Όσκαρ (στη σκιά των κατηγοριών για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, προ-Γουάινστιν) πρόκειται για μια συγκινητική, αυτοτιμωριτική ματιά πάνω στην απώλεια, το πένθος και το τίμημα του προσωπικού λάθους, ένα τεράστιο ψυχικό βάρος που ο ηθοποιός κουβαλά σε κάθε πλάνο που έρχεται να επιβεβαιώσει το ταλέντο του που ήταν ήδη εμφανές σε παλιότερες ταινίες του όπως το ρομαντικό «Lonesome Jim» και το αριστουργηματικό «Η Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από το Δειλό Ρόμπερτ Φορντ».
