Ο κριτικός του «α» επιλέγει τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.
10. Suburbicon
του Τζορτζ Κλούνεϊ
Με υποδειγματική σκηνοθετική ακρίβεια και πικρό, κατάμαυρο χιούμορ, ο Κλούνεϊ μετατρέπει ένα παλιό σενάριο των αδερφών Κοέν σε μια βιτριολική σάτιρα πάνω στην αμερικανική κοινωνική, ηθική και πολιτική πραγματικότητα.
9. Η Άλλη Όψη της Ελπίδας
του Άκι Καουρισμάκι
Μια φέτα ζωής σερβιρισμένη με γλυκιά αισιοδοξία, ανορθόδοξο χιούμορ και ανεβαστικό rock ’n’ roll. Από τις καλύτερες ταινίες του διασκεδαστικά προβλέψιμου και σταθερά μινιμαλιστή δημιουργού της, η οποία απέσπασε την Αργυρή Άρκτο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου.
8. Paterson
του Τζιμ Τζάρμους
Με υλικό όλες αυτές τις εκδοχές του Πάτερσον, ο Τζιμ Τζάρμους επιχειρεί να συνθέσει ένα κινηματογραφικό χαϊκού, το οποίο με απλές εικόνες και λέξεις (οι στίχοι των ποιημάτων τρέχουν στην οθόνη και γίνονται ένα με την εικόνα) αναζητά την ποίηση που κρύβεται στη βαρετή αστική καθημερινότητα. Σκηνοθέτης των λεπτομερειών, οπαδός του μινιμαλισμού και ζεν στοχαστής, ο Τζάρμους συνδέει ζωή και τέχνη με φυσικό τρόπο, που έρχεται από τους μεγάλους ρομαντικούς και φτάνει στην ποιητική σχολή της Νέας Υόρκης (Φρανκ Ο’Χάρα, Τζον Άσμπερι και Ρον Πάτζετ, ο οποίος έχει γράψει και τα ποιήματα της ταινίας).
7. Χωρίς Αγάπη
του Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ
Οι μπεργκμανικές «Σκηνές Από Ένα Γάμο» αποκτούν σκοτεινούς θριλερικούς τόνους, με τον πάντα αλληγορικό δημιουργό της «Επιστροφής» να σχολιάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας του με βιτριολικά καίριο και βαθιά απαισιόδοξο τρόπο.
6. Ο Εμποράκος
του Ασγκάρ Φαραντί
Βραβείο σεναρίου και αντρικής ερμηνείας στις Κάνες για ένα αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο και σεναριακά κεντημένο κοινωνικό δράμα πολλαπλών αναγνώσεων, το οποίο «ξαναδιαβάζει» δημιουργικά το αριστουργηματικό θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ.
5. Σιωπή
του Μάρτιν Σκορσέζε
Ένας υπαρξιακός, τελετουργικών ρυθμών και υποβλητικών εικόνων Σκορσέζε διασκευάζει με φιλοσοφικό σεβασμό και σκηνοθετικό δέος ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Σιουσάκου Έντο πάνω στη σιωπή του θεού και στο εκκωφαντικό ανθρώπινο μαρτύριο.
4. Το Τετράγωνο
του Ρούμπεν Έστλουντ
Αριστούχος μαθητής των Ρόι Άντερσον, Λαρς φον Τρίερ και... Ζακ Τατί, ο Έστλουντ διασκεδάζει με τον αφηγηματικά παράδοξο τρόπο με τον οποίο στήνει τις αυτόνομες σεκάνς-βινιέτες του, στην καρδιά των εικόνων του όμως κουβαλά την υπαρξιακά απεγνωσμένη οπτική των Καρλ Ντράγερ και Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Με υποδειγματική σεναριακή ακρίβεια, ενορχηστρώνει σκηνές που εμπλέκουν εύστοχα τις προσωπικές (η ανεπανάληπτα ξεκαρδιστική αντιπαράθεση για το χρησιμοποιημένο προφυλακτικό) με τις συλλογικές ανασφάλειες (η περφόρμανς στα εγκαίνια) και τα πλέον αναγνωρίσιμα σύμβολα του υποδειγματικού βορειoευρωπαϊκού modus vivendi με αυτο καταστροφικές σκηνές καθημερινής τρέλας.
3. Η Πράξη του Φόνου
του Τζόσουα Οπενχάιμερ
Σοκαριστικά ευρηματική καταγραφή μιας σκοτεινής ιστορικής περιόδου αλλά και της ανθρώπινης ανάγκης για εξωραϊσμό –σε επίπεδο χολιγουντιανής θεαματοποίησης– της αποτρόπαιης βίας. Υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ, το οποίο ακολουθήθηκε από το εξίσου συνταρακτικό «Η Όψη της Σιωπής».
2. Η Ψυχή και το Σώμα
της Ίλντιγκο Ενιέντι
Περνώντας με αριστοτεχνικούς ελιγμούς από την κωμωδία στο δράμα στην ίδια σκηνή και με εικαστική ψυχρότητα η οποία αναδεικνύει μέσα από τους φωτισμούς (σκοτεινά εσωτερικά σπιτιών - φωτεινοί χώροι εργοστασίου) και τα καδραρίσματα την αδυναμία ανθρώπινης επικοινωνίας, η Ενιέντι συνθέτει ένα πολυεπίπεδα αμήχανο, συναισθηματικά παγωμένο σύμπαν, το οποίο αναζητά διαφυγή σε μια ονειρική πραγματικότητα.
1. Νερούδα
του Πάμπλο Λαραΐν
Ποιητική και σε πολλά σημεία μυθοπλαστική βιογραφία, η οποία αποδίδει με πρωτότυπο τρόπο το πνεύμα του σπουδαίου λογοτέχνη, ενώ στοχάζεται πολυδιάστατα πάνω στην καλλιτεχνική δημιουργία και την αληθινή ζωή.
