Οι αντισυμβατικές ερμηνείες της Τζέσικα Τσαστέιν

Η Καλιφορνέζα ηθοποιός είναι η θαρραλέα «Γυναίκα του Ζωολογικού Κήπου», η οποία έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε άλλον έναν απαιτητικό ρόλο που εμπλουτίζει το ευρύ υποκριτικό της φάσμα.

Το πείσμα είναι συνώνυμο του χαρακτήρα της Τζέσικα Τσαστέιν, μιας ηθοποιού που χρειάστηκε να επιβάλει η ίδια το ταλέντο της στην κινηματογραφική βιομηχανία, η οποία την αντιμετώπιζε επιφυλακτικά εξαιτίας του «αντισυμβατικού» παρουσιαστικού της. Βλέπετε, μπορεί σήμερα να απολαμβάνουμε τα γεωμετρικής αρτιότητας ζυγωματικά της που «σπάνε» τα όρια κάθε φωτογραφικού φακού, κάποτε όμως η κοκκινομάλλα ηθοποιός μπέρδευε τους υπεύθυνους κάστινγκ, οι οποίοι δυσκολεύονταν να βρουν ρόλους για εκείνη. Ας μην ξεχνάμε ότι στο Χόλιγουντ ανέκαθεν τον πρώτο λόγο είχε η εικόνα... Ευτυχώς η επιμονή της δεν λύγισε και αργά αλλά σταθερά βρέθηκε στη χολιγουντιανή ελίτ. Πώς έφτασε όμως εκεί και γιατί αξίζει να τη δείτε στη «Γυναίκα του Ζωολογικού Κήπου»;

Έξοδος από την αφάνεια
Ύστερα από σποραδικές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές, η Τσαστέιν κάνει το πρωταγωνιστικό κινηματογραφικό ντεμπούτο της στο «Jolene» (2008) του Νταν Άιρλαντ. Αν και ήδη 31 ετών, υποδύεται –ας είναι καλά τα γονίδια!– μια έφηβη ορφανή «λολίτα» που προσπαθεί να βρει τη θέση της στον κόσμο, ο οποίος της φέρεται αποκλειστικά σαν σεξουαλικό αντικείμενο. Περιττό να πούμε πως κάθε πλάνο είναι αισθησιακά φορτισμένο, όπως η αξέχαστη σκηνή στην οποία ο αποσβολωμένος Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ τη βρίσκει να καθαρίζει το πάτωμα φορώντας ένα τζιν σορτσάκι και ακούγοντας μουσική... Βέβαια, χάρη στην ερμηνεία της Τσαστέιν, ο ρόλος απομακρύνεται από τις σέξι ευκολίες κι εκπέμπει μια συγκινητική ευαισθησία, η οποία κορυφώνεται όταν ο χαρακτήρας έχει πλέον ενηλικιωθεί.

Κατακτώντας τον κόσμο
Τρία χρόνια αργότερα η Τζέσικα πραγματοποιεί την επέλασή της στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα πρωταγωνιστώντας συνολικά σε επτά ταινίες που ταξίδεψαν από τις Κάνες μέχρι τα Όσκαρ. Στο γαλλικό φεστιβάλ του 2011 έφτασε με το υποβλητικό ψυχαναλυτικό θρίλερ του Τζεφ Νίκολς «Καταφύγιο», στο οποίο παλεύει να προστατεύσει την οικογένειά της από τις μεταφυσικές εμμονές του συζύγου της Μάικλ Σάνον, αλλά και με το φιλοσοφικών ανησυχιών «Δέντρο της Ζωής» του Τέρενς Μάλικ. Το φιλμ σήμανε την επιστροφή του εικονοκλάστη δημιουργού στην ενεργό δράση και βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα, με τη σπαρακτική ερμηνεία της λιτής, σιωπηλής Τσαστέιν να προσθέτει συγκίνηση και ανθρωπιά σε ένα εγκεφαλικό ποιητικό δράμα. Ο σκηνοθέτης που της χάρισε την πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ, ωστόσο, ήταν ο Τέιτ Τέιλορ με τις «Υπηρέτριές» του. Εκεί, παρά το σχηματικό και δακρύβρεχτο στόρι της ταινίας, η Τσαστέιν ξεχώρισε στον ρόλο μιας­ αφελούς, αλλά θαρραλέας νεόνυμφης που δεν ανέχεται τον υποτιμητικό καθωσπρεπισμό του επαρχιώτικου μικρόκοσμου.

Μούσα των χολιγουντιανών auteurs
Το σερί των εξαιρετικών ερμηνειών που την έβαλαν στο χάρτη ακολούθησαν οι αξιοζήλευτες συνεργασίες με την ελίτ των χολιγουντιανών σκηνοθετών. Στο παλλόμενο «Zero Dark Thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου ο πρωταγωνιστικός ρόλος της σκληροτράχηλης ανακρίτριας της CIA, που εντόπισε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, της χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα και τη δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ. Στο υπέρμετρα φιλόδοξο sci-fi έπος του Κρίστοφερ Νόλαν «Interstellar» ανακάλυψε το κλειδί που θα σώσει την ανθρώπινη φυλή από την καταστροφή μέσα από μια πολύπλοκη μαθηματική εξίσωση και τις πολύτιμες υποδείξεις του Μάθιου ΜακΚόναχι.

Παρέμεινε στο Διάστημα για τις ανάγκες της «Διάσωσης» του μαέστρου της επιστημονικής φαντασίας Ρίντλεϊ Σκοτ, όπου ηγήθηκε της αποστολής για τη διάσωση του Ματ Ντέιμον από τον πλανήτη Άρη. Χάρη στον Γκιγέρμο ντελ Τόρο, τέλος, εκδήλωσε τη διαβολική πλευρά της στον γοτθικό «Πορφυρό Λόφο», ως μια τραγική μα άκρως ρομαντική φιγούρα που αυτοκαταστρέφεται εξαιτίας του τυφλού έρωτα, σε μία από τις καλύτερες –και πιο παραγνωρισμένες– ερμηνείες της μέχρι σήμερα.

Η γυναίκα στο επίκεντρο
Συνεχίζοντας να δουλεύει σε εντατικούς ρυθμούς, η Τζέσικα Τσαστέιν κουβαλάει αποκλειστικά στους ώμους της το βάρος ταινιών όπως η «Κυρία Σλόαν» υποδυόμενη μια ατρόμητη λομπίστρια, ή η «Γυναίκα του Ζωολογικού Κήπου», το ιστορικό πολεμικό δράμα στο οποίο μιλάει (αλά Μέριλ Στριπ) αγγλικά με πολωνική προφορά. Οι δυναμικές και ασυμβίβαστες γυναίκες που ερμηνεύει αποτελούν συνειδητή επιλογή της ηθοποιού, που επιθυμεί να δημιουργήσει τομές στον τρόπο με τον οποίο η κινηματογραφική βιομηχανία κατηγοριοποιεί τις ηθοποιούς, ώστε στο μέλλον η επιλογή τους να προσπερνά το χρώμα των μαλλιών και να κοιτάζει στο βάθος του υποκριτικού τους ταλέντου.