Συνεχίζοντας το σερί των επιτυχημένων επιλογών («Στην Άκρη του Ουρανού» του Φατίχ Ακίν, «Η Σιωπή της Λόρνα» των αδελφών Νταρντέν, «Ida» του Πάβελ Παβλικόφσκι), οι ευρωβουλευτές απέμειναν το φετινό βραβείο Lux στην αληθινά κορυφαία ευρωπαϊκή ταινία της χρονιάς, το «Toni Erdmann». Θεσμοθετημένη πριν δέκα χρόνια, η συγκεκριμένη διάκριση είναι ένα δείγμα της υποστήριξης του κορυφαίου πολιτικού θεσμού της ηπείρου μας προς τον κινηματογράφο, ο οποίος, όπως δήλωσε και η νικήτρια Μάρεν Άντε παραλαμβάνοντας το βραβείο, «χρωστά πολλά στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Για να βρει μια σύγχρονη ταινία χρηματοδότηση χρειάζεται πλέον η συνεργασία πολλών κρατών και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βοηθήσει σημαντικά σ’ αυτόν τον τομέα τόσο με την κατάργηση της διακρατικής γραφειοκρατίας όσο και με τα διάφορα χρηματοδοτικά προγράμματα που έχει θεσπίσει».
Στην τελετή απονομής, η οποία έγινε στην αίθουσα συνεδριάσεων της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ήταν παρόντες περισσότεροι από 250 ευρωβουλευτές, οι οποίοι αρχικά άκουσαν τον πρόεδρο Μάρτιν Σουλτς να τονίζει πως οι υποψήφιες ταινίες (την τελική τριάδα συμπλήρωναν το γαλλοτυνησιακό πολιτικό δράμα «Όταν Ανοίγω τα Μάτια μου» της Λεϊλά Μπουζίντ και το βελγογαλλικό animation «Εγώ, ο Κολοκυθάκης» του Κλοντ Μπαράς») μας θυμίζουν τι μας ενώνει ως Ευρωπαίους: «Η πολυμορφία, χαρακτηριστικό το οποίο μας γεμίζει δύναμη, αλλά μας γεννά και ερωτηματικά». Κατόπιν άνοιξε το φάκελο με το όνομα του νικητή και ανάγγειλε εν μέσω χειροκροτημάτων το «Toni Erdmann», μια ταινία που μέσα από την προβληματική σχέση ενός πατέρα και μιας κόρης αναδεικνύει με πικρό χιούμορ τα σύγχρονα ψυχολογικά, κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα μιας πολυπολιτισμικής Ευρώπης.
Η σκηνοθέτιδα Μάρεν Άντε, η ταινία της οποίας προβάλλεται στη χώρα μας εδώ και ένα μήνα και έχει ξεπεράσει τους 20.000 θεατές, ευχαρίστησε τους ευρωβουλευτές για την τιμή που της έκαναν και ολοκλήρωσε το λιτό της λόγο επισημαίνοντας πως «εμείς οι καλλιτέχνες πιστεύουμε πως τα σύνορα είναι έννοια που ανήκει στο παρελθόν. Πάνω από κάθε εθνικό, πολιτικό ή φυλετικό διαχωρισμό, σημασία έχουν οι άνθρωποι και τα αισθήματά τους». Μια ιδέα την οποία προσπαθεί να προωθήσει σε κάθε τόνο η επίσημη ρητορική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και σε όλες τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις που είχαμε με παράγοντες του θεσμού κανείς δεν έκρυβε την ανησυχία του για το απώτερο, αλλά και το άμεσο (λέγε με Μαρίν Λεπέν) κοινό ευρωπαϊκό μέλλον.
