Η σπαραχτική Ελίζαμπεθ Μος («Mad Men») είναι μια σύγχρονη μπεργκμανική ηρωίδα σε ένα ατμοσφαιρικό ψυχολογικό δράμα δωματίου που φλερτάρει με το (πολανσκικό) θρίλερ.
Ξεκινώντας από τον Γουίλιαμ Φόκνερ («Το παρελθόν δεν είναι νεκρό. Δεν είναι καν παρελθόν») και φτάνοντας στον Ζαν-Πολ Σαρτρ («Η κόλαση είναι οι άλλοι»), η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του 32χρονου Άλεξ Ρος Πέρι σκάβει βαθιά στα θεμέλια των στενών ανθρώπινων σχέσεων. Τι τις δημιουργεί και, κυρίως, τι τις διατηρεί ζωντανές μέσα σε ένα εγωιστικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον; Όπως σε ένα δράμα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, οι απαντήσεις έρχονται μέσα από μια επώδυνη, αποκαλυπτική ψυχολογική διαδρομή.
Μετά την αυτοκτονία του πατέρα της, ενός διάσημου εικαστικού, κι έναν άσχημο χωρισμό η ψυχολογικά εύθραυστη Κάθριν καταφεύγει στο παραλίμνιο εξοχικό της καλής της φίλης Βιρτζίνια κάπου στον Βορρά της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Η τελευταία προσπαθεί να τη βοηθήσει να ξεφύγει από την κατάθλιψη, αλλά ο ανταγωνισμός που κυριαρχεί στη σχέση τους σπρώχνει την Κάθριν βαθύτερα στο ψυχολογικό αδιέξοδο, κάτι το οποίο θα ενισχύσει η παρουσία του Ριτς, γείτονα κι εραστή της Βιρτζίνια. Η «πειραγμένα» καρτποσταλική φωτογραφία του Σον Πράις Γουίλιαμς, το ειδυλλιακό ντεκόρ και τα ιδιότυπα καδραρίσματα εγκαθιστούν από την αρχή μια ρετρό ’70s ατμόσφαιρα που περικυκλώνει τη συμβίωση των δύο γυναικών με μια «ανορθόδοξη», απειλητική αίσθηση.
Αγωνία, μυστήριο και ειρωνεία συνδυάζονται σε μικρές, διακριτικές δόσεις, αλλά η κάμερα του Πέρι δεν παρασύρεται σε στιλίστικα παιχνίδια που θα μπορούσαν να αποπροσανατολίσουν τον θεατή. Την περισσότερη ώρα μένει προσκολλημένη στα πρόσωπα των ηρωίδων του φιλμ, κινηματογραφικά τοπία γεμάτα συναρπαστικά μυστικά. Η μέθοδος αποκάλυψής τους είναι αυστηρά μπεργκμανική (η «Περσόνα» έρχεται γρήγορα στο νου), όμως το σκηνοθετικό ύφος είναι αφηγηματικά πιο ανώδυνο και μινιμαλιστικό. Μέσα από βλέμματα, ψυχολογικά ξεσπάσματα και σιωπές (η Ελίζαμπεθ Μος του «Mad Men» σε μια εκρηκτική ερμηνεία) αναδύεται σταδιακά ένας –upperclass– μικρόκοσμος κλεισμένος νευρωτικά στον εαυτό του.
Η μία γυναίκα προσπαθεί να καταλάβει την άλλη («να ζωγραφίσει το πορτρέτο της», όπως η Κάθριν της Βιρτζίνια), όμως στην πραγματικότητα της επιτίθεται, την παγιδεύει και την υπονομεύει διαρκώς. Η ήρεμη επιφάνεια της λίμνης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ψυχολογική ένταση που υποβόσκει και η πολανσκική ατμόσφαιρα μας υπενθυμίζει πως τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται. Μια αίσθηση που ενισχύεται από το ευφυές μοντάζ του Ρόμπερτ Γκριν, ο οποίος διαπλέκει δεξιοτεχνικά σκηνές του παρόντος με άλλες από την περσινή επίσκεψη της χαρούμενης Κάθριν και του συντρόφου της στο ίδιο εξοχικό. Το παρελθόν στοιχειώνει το τώρα όλο και πιο καθοριστικά, οι ρόλοι αντιστρέφονται (τότε η Βιρτζίνια περνούσε τη δική της οικογενειακή τραυματική περίοδο) και οι ανταγωνιστικές ηρωίδες αναδεικνύονται ως οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
ΗΠΑ. 2015. Διάρκεια: 90΄. Διανομή: NEO FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Βασίλισσα της Γης
Μετά την αυτοκτονία του πατέρα της κι έναν άσχημο χωρισμό η ψυχολογικά εύθραυστη Κάθριν καταφεύγει στο εξοχικό της φίλης της Βιρτζίνια, με την οποία διατηρεί μια τρυφερή όσο και ανταγωνιστική σχέση.
