Νοσταλγικό και ανάλαφρο από τη μία, εκβιαστικά περίτεχνο και υπερβολικά… γαλλικό από την άλλη οδοιπορικό ενηλικίωσης, βραβευμένο με Σεζάρ σκηνοθεσίας.
Αγαπημένος των Γάλλων κριτικών και του Φεστιβάλ Κανών (επτά παρουσίες με μια φιλμογραφία οκτώ ταινιών μυθοπλασίας!), ο Αρνό Ντεπλεσάν είναι ένας στην καλύτερη περίπτωση απλώς ενδιαφέρων και στη χειρότερη εξαιρετικά υπερτιμημένος δημιουργός. Σκηνοθέτης πολυπρόσωπων και ως επί το πλείστον φλύαρων δραμάτων, αναζητά τη μεγάλη ανθρώπινη περιπέτεια στις περίπλοκες καθημερινές σχέσεις, οι οποίες συχνά κουβαλούν πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Έτσι στην τελευταία του ταινία, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών (!), συναντάμε ξανά το alter ego του Πολ Ντενταλίς, τον οποίο είχαμε πρωτογνωρίσει στο «Comment Je me Suis Dispute…» (1996), ερμηνευμένο και πάλι από τον μόνιμο πρωταγωνιστή του Ματιέ Αμαλρίκ.
Ο τότε 29χρονος βοηθός καθηγητή είναι πλέον διδάκτωρ Ανθρωπολογίας, ο οποίος ύστερα από μακρά απουσία από την πατρίδα του αποφασίζει να εγκαταλείψει το Τατζικιστάν και να επιστρέψει στο Παρίσι. Μια ασήμαντη –αλά «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο»– αφορμή πυροδοτεί τις αναμνήσεις του κι ένα παράλληλο ταξίδι τον μεταφέρει στα παιδικά και νεανικά του χρόνια, στην ψυχολογικά ασταθή μητέρα και στον αυταρχικό πατέρα του, στην αδερφή της γιαγιάς του που τον μεγάλωσε, στους φίλους, στον μέντορά του και τελικά στην Εστέρ, τον αξέχαστο έρωτα της ζωής του. Από την ελληνική μυθολογία και τον Δαίδαλο μέχρι τον Μαρσέλ Προυστ και τις ανθρωπολογικές αναφορές (ο Αμαλρίκ υποδύεται τον ανθρωπολόγο/ψυχαναλυτή Ζορζ Ντεβερό στην προηγούμενη ταινία του Ντεπλεσάν «Jimmy P.»), τα «Χρυσά μας Χρόνια» είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ανάλαφρη, διασκεδαστική ιστορία χαμένου έρωτα και γλυκόπικρης ενηλικίωσης.
Σχόλιο πάνω στη λυτρωτική όσο κι επώδυνη λειτουργία της μνήμης, την έννοια της ταυτότητας και του σύγχρονου υπαρξιακού αδιεξόδου, αυτό το νοσταλγικό οδοιπορικό διαθέτει μια γοητευτική ρευστότητα και μια αυθεντικά τρυφερή ματιά απέναντι στους χαρακτήρες του. Τις υπονομεύει όμως διαρκώς με άκρως… γαλλικό και διανοουμενίστικο τρόπο, φορτώνοντάς τις με σεναριακά «ευφυολογήματα», σκηνοθετικά τρικ κι ένα εκβιαστικά μεταμοντέρνο, επιμελώς ατημέλητο αφηγηματικό στιλ, που δεν εμπόδισε τον Ντεπλεσάν να κερδίσει το πρώτο του Σεζάρ σκηνοθεσίας.
Γαλλία. 2015. Διάρκεια: 123΄. Διανομή: SEVEN FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Τα Χρυσά μας Χρόνια
Ενώ ο Πολ ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το Τατζικιστάν για να επιστρέψει έπειτα από καιρό στο Παρίσι, θυμάται τα νεανικά του χρόνια και την Εστέρ, τον έρωτα της ζωής του.
