Το πέρασμα στη νέα χιλιετία βρήκε το πολύπαθο κινηματογραφικό είδος του τρόμου να μονοπωλείται από σαδιστικά και αποκρουστικά torture porn (με πρωτεργάτες του κακού τα "Saw" και "Hostel") και ένα πλήθος ανέμπνευστων ριμέικ, σίκουελ και πρίκουελ κλασικών ή ξενόγλωσσων επιτυχιών. Ευτυχώς, ανάμεσα στο σωρό, κάποιοι τολμηροί και ταλαντούχοι σκηνοθέτες κατάφεραν να ξεχωρίσουν, αντιστρέφοντας ή αξιοποιώντας δημιουργικά τα κλισέ του είδους, και να μας χαρίσουν μερικές πραγματικά εμπνευσμένες ανατριχίλες. Παρακάτω, σας παρουσιάζουμε τις 10 καλύτερες ταινίες τρόμου των τελευταίων 15 ετών.
1. Pulse
(Kairo, 2001) του Κιγιόσι Κουροσάουα
Μυστηριώδεις εξαφανίσεις και αυτοκτονίες μοιάζουν να συνδέονται με τη χρήση του διαδικτύου και τις δυσοίωνες μορφές που εμφανίζονται στοιχειώνοντας τους χρήστες του. Λίγο προτού το ιαπωνικό ρεύμα του J-Horror παραδοθεί αμαχητί σε μια σωρεία κατάφορων κλισέ και μια παρέλαση σπασμωδικών μακρυμάλλικων φαντασμάτων, ο Κιγιόσι Κουροσάουα παρέδωσε την πιο ανατριχιαστική ταινία του υποείδους αυτού μετά το διάσημο "Ringu", ένα βαθιά μελαγχολικό και υπαρξιακό φιλμ τρόμου για την αποξένωση στα χρόνια της τεχνολογικής έκρηξης και των εικονικών σχέσεων.
2. Μάρτυρες
(Martyrs, 2008) του Πασκάλ Λοζιέ
Η αιματηρή και λυσσαλέα εκδίκηση μιας κοπέλας απέναντι σε εκείνους που τη βασάνισαν με φρικτό τρόπο ως παιδί αποτελεί την κορωνίδα του κύματος ακραίων γαλλικών ταινιών τρόμου της τελευταίας δεκαετίας και, ταυτόχρονα, το πιο καθηλωτικό, σοκαριστικό και φιλοσοφικά αμφιλεγόμενο δείγμα του είδους που βγήκε ποτέ από τη χώρα. Ιδεολογικά αιχμηρό και αφάνταστα ενοχλητικό, το φιλμ του Λοζιέ είναι καταδικασμένο να προκαλέσει συζητήσεις όσο και ναυτία στα στομάχια των ευαίσθητων θεατών.
3. Άσε το Κακό Να Μπει
(Låt den rätte komma in, 2008) του Τόμας Άλφρεντσον
Με φόντο τα χιονισμένα προάστια της Στοκχόλμης των 80s, ένα μοναχικό και καταπιεσμένο από τους συνομηλίκους του 12χρονο αγόρι πιάνει φιλίες με ένα μυστηριώδες κορίτσι που μοιάζει να συνδέεται με μια σειρά άγριων δολοφονιών. Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη που μας χάρισε το είδος τα τελευταία χρόνια, αυτό το αντισυμβατικό love story από τη Σουηδία ανανέωσε ευρηματικά τον βαμπιρικό μύθο, προσδίδοντας ανέλπιστο βάθος, ρομαντισμό και τρυφερότητα σε μια αιματοβαμμένη ιστορία για το επώδυνο τέλος της αθωότητας.
4. Οι Άλλοι
(The Others, 2001) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ
Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια μητέρα καταφεύγει με τα δύο παιδιά της σε μια απομονωμένη βικτοριανή βίλα περιμένοντας την επιστροφή του άντρα της. Δεξιοτεχνική σκηνοθεσία, ομιχλώδης φωτογραφία, ανείπωτα μυστικά, μια συγκλονιστική σεναριακή ανατροπή και μια από τις καλύτερες ερμηνείες της Νικόλ Κίντμαν είναι τα συστατικά μιας απρόσμενα εντυπωσιακής επιστροφής στις παλιομοδίτικες ταινίες φαντασμάτων και στοιχειωμένων σπιτιών, και στον υπαινικτικό τρόμο αριστουργημάτων του παρελθόντος.
5. Babadook: Οι Σελίδες του Τρόμου
(The Babadook, 2014) της Τζένιφερ Κεντ
Παρά την ιστορία που θέλει τον μπαμπούλα ενός αγριευτικού παιδικού βιβλίου να στοιχειώνει μια χήρα μητέρα και τον εξάχρονο γιο της, το θεαματικό ντεμπούτο της Αυστραλέζας Τζένιφερ Κεντ δεν είναι παρά ένα δαιμόνιο οικογενειακό δράμα με μεταφυσικό περιτύλιγμα και ιδιοφυείς επιρροές από τον Ρόμαν Πολάνσκι και τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Μαζί με το "Σε Ακολουθεί", οι δύο ταινίες που σήμαναν μια μίνι άνθηση πρωτότυπων αλληγορικών ταινιών τρόμου.
6. Amer
(2009) των Ελέν Κατέ και Μπρούνο Φορτσάνι
Στιλιστικά εξεζητημένο και οπτικά εκθαμβωτικό, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο των Κατέ και Φορτσάνι από το Βέλγιο είναι ένας φόρος τιμής στο ιταλικό ρεύμα του giallo και τους μεγάλους μαέστρους του, Μάριο Μπάβα, Ντάριο Αρτζέντο και Λούτσιο Φούλτσι. Παραπλανητικά αφαιρετικό σε βαθμό σχεδόν avant garde, το φιλμ αποτελεί το εικονοκλαστικό απόσταγμα των αισθητικών και σεναριακών εμμονών αυτών των στιλάτων, σέξι και βίαιων ιταλικών θρίλερ του ’60 και του ’70.
7. Η Κάθοδος
(The Descent, 2005) του Νιλ Μάρσαλ
Η εξερεύνηση ενός υπόγειου συστήματος αχαρτογράφητων σπηλαίων μετατρέπεται σε εφιάλτη για μια παρέα γυναικών, όταν μια κατολίσθηση τούς φράζει την έξοδο, αφήνοντάς τες εγκλωβισμένες στα έγκατα της γης και στο έλεος των ανθρωπόμορφων αρπακτικών πλασμάτων που κατοικούν εκεί. Αβάσταχτα κλειστοφοβικό και απολαυστικά αιματηρό, το μεγαλειώδες b-movie του Βρετανού Νιλ Μάρσαλ μεταμορφώνει μια ορειβατική περιπέτεια σε πραγματική κατάβαση στην κόλαση.
8. 28 Μέρες Μετά
(28 Days Later..., 2002) του Ντάνι Μπόιλ
Το φιλμ που ουσιαστικά αναβίωσε το ενδιαφέρον για το είδος των ταινιών με ζόμπι, έστω κι αν τυπικά δεν ανήκει σε αυτό, η παροξυσμική δημιουργία του Ντάνι Μπόιλ εξαπέλυσε έναν ιό που μετατρέπει τους ανθρώπους σε λυσσασμένα κτήνη και τους λιγοστούς εναπομείναντες επιζώντες σε φονικές μηχανές. Κι όλα αυτά, με φόντο ένα εκπληκτικά εικονογραφημένο μετα-αποκαλυπτικό Λονδίνο. Νευρώδης σκηνοθεσία, ταιριαστά βρώμικη ψηφιακή φωτογραφία και ένα εκρηκτικό σάουντρακ συνθέτουν όχι μονάχα μια συναρπαστική ιστορία επιβίωσης αλλά και μια σαρδόνια παραβολή για την αγριότητα της ανθρώπινης φύσης.
9. The House of the Devil
(2009) του Τάι Γουέστ
Κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης σελήνης, μια μαθήτρια πιάνει δουλειά ως μπεϊμπισίτερ για λογαριασμό ενός αλλόκοτου ζευγαριού, για να βρεθεί σταδιακά μπροστά σε ένα τρομακτικό μυστικό. Αν η υπόθεση σάς ακούγεται ιδιαίτερα οικεία, είναι γιατί ο Γουέστ παίρνει τα κλισέ αναρίθμητων ταινιών του είδους και τα ενορχηστρώνει σε μια πανέξυπνη και εξαιρετικά αποτελεσματική άσκηση σασπένς, με ακαταμάχητα ρετρό αίσθηση, όπου όλα –από τα σκηνικά και τα κοστούμια μέχρι τους τίτλους και το προωθητικό υλικό της ίδιας της ταινίας– αναδίδουν πειστικότατα την ατμόσφαιρα των αμερικανικών ’80s.
10. Το Ορφανοτροφείο
(El Orfanato, 2007) του Χουάν Αντόνιο Μπαγιονά
Μια γυναίκα επιστρέφει έπειτα από τριάντα χρόνια στο εγκαταλελειμμένο πια ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε, προκειμένου να δρομολογήσει την επαναλειτουργία του. Σύντομα, όμως, το σπίτι αρχίζει να επιδρά παράξενα πάνω στον μικρό της γιο, αλλά και σε αυτήν την ίδια. Υποβλητική ατμόσφαιρα, διφορούμενοι χαρακτήρες, διαρκής υπόγεια ένταση και μια ιστορία οδυνηρής ενηλικίωσης, σε ένα από τα καλύτερα δείγματα της ισπανικής σχολή τρόμου.
