Η αστική αλλοτρίωση προσεγγίζεται με αντονιονικό, χαμηλότονο τρόπο και μια (υπερβολικά) μινιμαλιστικής πλοκής ιστορία από την ευαίσθητη δημιουργό της «Χρυσόσκονης».
Ένας άντρας, μια γυναίκα, μια μεγαλούπολη. Η Μαργαρίτα Μαντά (βοηθός του Θ. Αγγελόπουλου και σκηνοθέτις της «Χρυσόσκονης») επιχειρεί να μας διηγηθεί μια σύγχρονη ιστορία αλλοτρίωσης, μοναξιάς αλλά κι ερωτικής υπόσχεσης με τα βασικά δραματικά υλικά. Τον Κώστα, έναν 50άρη οδηγό στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, και την Άννα, μια πωλήτρια ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, την οποία εκείνος βλέπει κάθε πρωί στο τρένο. Ελάχιστοι διάλογοι και μια (υπερβολικά) μινιμαλιστική πλοκή τούς συνοδεύουν καθώς περιφέρονται σε μια «αποχρωματισμένη», κατοικημένη θαρρείς από φαντάσματα Αθήνα, την οποία τεμαχίζουν οι ατελείωτες σιδηροδρομικές γραμμές (χτισμένες στην κοίτη αρχαίων ποταμών). Με λιτά πλάνα κι εκφραστικά βλέμματα η Μαντά περιγράφει με σαφήνεια ένα απάνθρωπο αστικό τοπίο. Φυτεύει μέσα του την ελπίδα και αφήνει τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους με μια αντονιονική αποστασιοποίηση κι έναν αγγελοπουλικό συμβολισμό (τα τρένα, η θάλασσα, η συννεφιά, η σιωπή) που «αντανακλούν» την ψυχολογία των ηρώων και τη σχέση τους με την πόλη και την ιστορία της. Υλικό το οποίο θα δικαιολογούσε μια στιλάτη μικρού μήκους ταινία, όχι όμως κι ένα μυθοπλαστικά ισχνό, γι’ αυτό και κινηματογραφικά φλύαρο δράμα διάρκειας μιάμισης ώρας.
Ελλάδα. 2014. Διάρκεια: 87΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Για Πάντα
Ο Κώστας, ένας μοναχικός 50άρης οδηγός στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, βλέπει κάθε πρωί στο τρένο την Άννα, μια πωλήτρια ακτοπλοϊκών εισιτηρίων. Όταν ένα γεγονός θα ανατρέψει τη ρουτινιάρικη καθημερινότητά του, θα αποφασίσει να την προσεγγίσει και να της μιλήσει.
