Δέκα πράγματα που μάθαμε για τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο

Πού σε ξέρω;
Κάνω θέατρο και κινηματογράφο εδώ και αρκετά πολλά χρόνια και ζω περίπου τα διπλάσια, οπότε λογικά ή από κάποια παράσταση ή από κάποια ταινία ή από κάποιο μπαρ.

Πού αλλού σε βρίσκω;
Εδώ και αρκετά πολλά χρόνια, τις ώρες που δεν έχω πρόβες, παραστάσεις και γυρίσματα, μου αρέσει να τις περνάω με τους αγαπημένους μου στο "Αστάρι" στο Μεταξουργείο.

Πες μου κάτι για το θέατρο...
Η πιο όμορφη συνάντηση που είχα στη ζωή μου.

Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο.
Δεν έχω δει πολλές παραστάσεις... Θυμάμαι όμως έναν μονόλογο που είχα δει στην Κύπρο, το "Bitch Boxer", όπου παρά την έλλειψη σκηνικών, φωτισμού και γενικού περιτυλίγματος, η πίστη της ηθοποιού Ειρήνης Ανδρέου και η ανάγκη της να μας πει την ιστορία, με συγκίνησε απίστευτα και μου θύμισε τον μόνο λόγο για τον οποίο αξίζει να κάνουμε θέατρο.

Το μικρόβιο της συγγραφής μπήκε...
Για να πω ιστορίες.

Η μεγαλύτερη αγωνία για το έργο σου "Κωλόκαιρος".
Η μεγαλύτερη αγωνία, είναι η αγωνία της πρώτης παράστασης, στις 24 Οκτωβρίου στο θέατρο "Τζένη Καρέζη". Όταν θα περάσει αυτό, θα είναι η αγωνία της επόμενης και η αγωνία του να συμβεί κάτι στους ανθρώπους που θα βρεθούμε στο θέατρο.

Αποκάλυψε μου την  αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση.
Η στιγμή που οι χαρακτήρες καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον.

Η σύγχρονη κοινωνία σε τρομάζει…
Δεν έχει καταφέρει ακόμα να με τρομάξει. Ανησυχώ όμως αρκετά για την εξέλιξή της.

Πες μου τον μεγαλύτερο εχθρό της τέχνης.
Είναι το Υπουργείο Πολιτισμού. Έχουν πετάξει την τέχνη στην τύχη της. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς η τέχνη είναι τυχερή, γιατί ο μεγαλύτερος της υποστηρικτής είναι οι άνθρωποί της. Και δε μασάμε.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι αυτό θα ήταν…
Το Υπουργείο Πολιτισμού.