"Ηδωνικό": Έχεις σκεφτεί γιατί έγινε αυτό το "statement" που ξέρει καλά να "ξελογιάζει";

Στο ερώτημα αν υπάρχει κάποιο τσίπουρο που δεν απαιτεί ούτε χρειάζεται συστάσεις είναι αδιαμφισβήτητα (και) το "Ηδωνικο”. Ανήκει δίχως δεύτερη σκέψη σε αυτή την κατηγορία και το κατέκτησε μάλιστα με το σπαθί του από την πρώτη στιγμή. Γιατί  υπάρχουν και αυτά τα προϊόντα που χτίζουν "σχέση” και η εν λόγω περίπτωση τα κατάφερε με το παραπάνω.

Άλλωστε αν σκεφτούμε ότι τα Estates Costa Lazaridi επαναπροσδιόρισαν τον χάρτη του ελληνικού κρασιού από τη Δράμα, το "Ηδωνικο” ήταν η κίνηση "ματ” που προσέδωσε στο τσίπουρο αυτό το "fine drinking” status. Πίσω από την κρυστάλλινη όψη και την αρχιτεκτονική της "τετραγωνισμένης" φιάλης που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, κρύβεται η τεχνογνωσία ενός οινικού κολοσσού που κατάφερε να μεταβολίσει την παράδοση της απόσταξης σε ένα απόλυτα σύγχρονο, market-leading προϊόν.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα απόσταγμα σταφυλής, αλλά για το success story που μετέτρεψε -κατά κάποιον τρόπο-  την τοπική συνήθεια σε  σημείο αναφοράς για κάθε ενημερωμένο τραπέζι. Είτε για την Σαρακοστή που διανύουμε τώρα είτε για όλη την υπόλοιπη σεζόν το τσίπουρο "κλείνει” πραγματικά το μάτι είτε στους λάτρεις του είδους είτε στους εκλεκτούς drinkers που αποζητούν αυτό το "κατι” σπιρτόζο στο ποτήρι τους.

Στο (γιατί) το Ηδωνικό έχει τόσο φανατικό κοινό;

Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και σταθερά αποστάγματα της ελληνικής αγοράς με αποτέλεσμα το κοινό να το ακολουθεί σε ουζερί & τσιπουράδικα, σε εστιατόρια αλλά και σε μπάρες σε εκείνες τουλάχιστον που "επενδύουν” στα ελληνικά αποστάγματα.

Πάντως η απάντηση ξεκινά από κάτι απλό: την πολυτέλεια της προβλεψιμότητα — με την καλή έννοια. Και τι εννοώ; Οτι ήρθε να βάλει ένα βασικό κανόνα: αυτό που πίνεις σήμερα θα είναι ίδιο και αύριο. Καθαρό, ισορροπημένο, χωρίς αποκλίσεις και χωρίς περιττό "θόρυβο" δημιουγεί αυτή την  συνέπεια που δεν είναι απλώς τεχνικό χαρακτηριστικό. Είναι καταναλωτική ασφάλεια. Και η ασφάλεια, ειδικά στο τσίπουρο, μεταφράζεται γρήγορα σε εμπιστοσύνη. 

Το "Double Trouble” που στο πρώτο σινιάλο μας ξελογιάζει

Για να περάσουμε τώρα στο "ζουμί” της υπόθεσης: Το Ηδωνικό προσγειώνεται καταρχάς με δύο εκφράσεις, δύο εκδοχές & γίνεται απευθείας ένας πρωταγωνιστής που ξέρει να αλλάζει προσωπεία με την ευκολία ενός jet-setter. Γιατί υπάρχει ευελιξία να επιλέξεις: Με ή χωρίς Γλυκάνισο; Μπορεί να έχεις να κάνεις με δύο διαφορετικές προτάσεις αλλά με την ίδια αδιαπραγμάτευτη ποιότητα.

Και πριν δούμε κατάματα τον χαρακτήρα τους, να σημειώσω πως το Ηδωνικό είναι το απόσταγμα εκείνο που δεν κουράζει ούτε δυσκολεύει, αποφεύγει τις εντάσεις και κινείται σε καθαρούς και ατόφιους τόνους. Επιλέγει να λειτουργήσει σωρευτικά, να απολαμβάνεται εύκολα, να συνοδεύει και το σημαντικό να να επανέρχεται. Ένα προφίλ -λοιπόν- που το κάνει ανθεκτικό αλλά και αυθεντικό στο χρόνο. 

Το "Ανυπότακτο” Ηδωνικό: (Χωρίς) Γλυκάνισο

Η περίπτωση που αγαπήσαμε και απολαμβάνουμε ξανά και ξανά. Εδώ δεν υπάρχουν "μάσκες”, όλα είναι "καμωμένα” σε ένα  πολύ καθαρό σκηνικό με την κρυστάλλινη ειλικρίνεια της απόσταξης να επικρατεί και δημιουργεί πρόταση. Στη μύτη, το φλερτ ξεκινά με μια έκρηξη από φρέσκα φρούτα, ανθικές νότες εσπεριδοειδών και μια "υποψία” τριαντάφυλλου που σε προκαλεί να το γνωρίσεις καλύτερα.

Ακολούθως στο στόμα παρουσιάζεται πιο στιβαρό αλλά με μεταξένια και απαλή υφή που γοητεύει με μία επίνευση που διαρκεί, αφήνοντας αυτή την γλυκιά ανάμνηση του σταφυλιού που πραγματικά αρνείται να  εγκαταλείψει τον ουρανίσκο. Είναι το τσίπουρο που δεν φοβάται να αναμετρηθεί "γυμνό” με απαιτητικούς θαλασσινούς μεζέδες ή να πρωταγωνιστήσει –γιατί όχι- και σε cocktails όπως σε μία classic και ταυτόχρονα κλασάτη "Margarita”. Για σκέψου το την επόμενη φορά, αντί για τεκίλα που είναι η βάση της να αντικαταστήσεις με το αγαπημένο σου απόσταγμα.

Το ‘Αισθησιακό” Ηδωνικό: (Με) Γλυκάνισο

Αν το αδελφάκι του "χωρίς” διαθέτει αυτή την κρυστάλλινη αλήθεια, το "Ηδωνικό με Γλυκάνισο” παρουσιάζεται –μπορούμε να πούμε- με μία γοητευτική και αισθησιακή φινέτσα που αρνείται να περάσει απαρατήρητο, φορώντας τον "λευκό μανδύα” της παράδοσης με μια σύγχρονη, κοσμοπολίτικη αυτοπεποίθηση.

Στη μύτη, ο γλυκάνισος δεν επιβάλλεται, αλλά ακροβατεί ανάμεσα σε βοτανικές νύξεις μάραθου και φρεσκοκομμένων βοτάνων, αφήνοντας το σταφύλι να ψιθυρίζει τη δική του καταγωγή στο βάθος. Στο στόμα, η εμπειρία γίνεται πλούσια και λιπαρή, με μια γλυκιά ζεστασιά και "spicy” διακριτικότητα που αγκαλιάζει τον ουρανίσκο και μια πολυπλοκότητα που εξελίσσεται σε κάθε γουλιά.  Αγαπά βεβαίως τους μεζέδες θαλασσινούς & γήινους αλλά και κάτι ακόμα που δημιουργεί την έκπληξη που αναζητάς. Το δοκιμάζεις και σε ένα αναπάντεχο –λοιπόν-  "Greek Style Negroni”  όπου ο γλυκάνισος θα δώσει μια διαφορετική "ανισέ" διάσταση που θα σε κάνει να ξεχάσει τα κλασικά standards.

Το "παντοδύναμο” Table-Setting: Μέζέδες που κάνεις "focus" ως σαν μερακλής

Και ευθύς αμέσως περνάς σε εκείνο το γαστρονομικό "τανγκό” που έχει λόγο και άποψη για να συνοδεύσεις όποια εκδοχή του "Ηδωνικού” ορέγεσαι περισσότερο όχι μόνο για την απολαυστική περίοδο αλλά για όλη την σεζόν είτε δίπλα στο κύμα, είτε στο χωριό μα γιατί όχι και στα ορεινά.

Για την περίπτωση του (Χωρίς) αξίζει να αναζητήσουμε προτάσεις καθαρές και τίμιες όπως: ένα καρπάτσιο λαβράκι με χοντρό αλάτι και ξύσμα lime ή ολόφρεσκα κυδώνια που μοσχοβολούν ιώδιο. Τι λες για ένα γαριδάκι Συμιακό με φρέσκια ρίγανη;  

Στα "umami” της υπόθεσης, το αυγοτάραχο Μεσολογγίου πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί με φρέσκο βούτυρο "δαμάζει” την αλμύρα ενώ το τσίπουρο καθαρίζει τον ουρανίσκο για την επόμενη μπουκιά, παλαιωμένη γραβιέρα (12+ μηνών) με τσάτνεϊ σύκου αλλά και έναν πουρέ φάβας με καραμελωμένα κρεμμύδια. Για την περίπτωση πάντως που αποφασίσεις να απολαύσεις την Margarita με βάση το Ηδωνικό, μην πεις όχι σε αυτό το bar food: πικάντικα tacos με γαρίδα όπου η σπιρτάδα του αποστάγματος απογειώνει το τσίλι. 

Για τους λάτρεις όμως του τσίπουρου (Με) γλυκάνισο τι έχουμε; Καταρχάς το χταπόδι ξιδάτο με θρούμπι, ο μαρινάτος γαύρος και φυσικά σκουμπρί καπνιστό στη σχάρα με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι. Μια πληθωρική και βελούδινη ταραμοσαλάτα είναι στα "must" όπως επίσης τα τηγανητά μανιτάρια με σκόρδο και δενδρολίβανο, το γιουβέτσι γαρίδας με φρέσκια ντομάτα και φέτα που αποτελεί big επιλογή ή παπαρδέλες με καπνιστό σολομό, άνηθο και μια "ιδέα" από κρέμας γάλακτος. 

Kαι για γλυκιές απολαύσεις προτίμησε μπουκίτσες μπακλαβά με φιστίκι Αιγίνης, σιμιγδαλένιος χαλβάς με καβουρδισμένο αμύγδαλο και κανέλα αλλά και ένα γλυκό του κουταλιού περγαμόντο πάνω σε στραγγιστό γιαούρτι. 

Περισσότερες πληροφορίες: 

Ακολούθησε το Αθηνόραμα σε facebook & instagram