Ο πρώτος δίσκος των Καναδών Timber Timbre ηχογραφήθηκε σε μια φάρμα του Οντάριο («Cedar Shakes», 2006), ο δεύτερος σε ένα άδειο διαμέρισμα του Τορόντο («Medicinals», 2007) και τώρα, έντεκα χρόνια μετά το ντεμπούτο, ο έκτος τους δίσκος «Sincerely, Future Pollution» αποτυπώθηκε στην καρδιά του χειμώνα του Μόντρεαλ. Η μπάντα έχοντας στην πλάτη της το προ διετίας «Hot Dreams», το πιο επιτυχημένο άλμπουμ της - ένα μικρό αριστούργημα, στο νέο πόνημα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να προκαλεί τον εαυτό της.
Οι folk ρίζες έχουν αποκοπεί σε σχεδόν απόλυτο βαθμό, κι αυτό γιατί οι Timber Timbre σε κάθε άλμπουμ εμπλουτίζουν με αναπάντεχες επιλογές τον ήχο τους. Όπως το «Hot Dreams» δεν έμοιαζε καθόλου με τις τέσσερεις προηγούμενες κυκλοφορίες, έτσι και το «Sincerely, Future Pollution» βρίσκει την μπάντα σε ηλεκτρονικά μονοπάτια για να περιγράψουν μια δυστοπία που δε βρίσκεται στο μακρινό μέλλον, αλλά μας έχει ήδη φτάσει.
Ο δίσκος ξεκινά με τη γλυκόπικρη φωνή του Taylor Kirk στο εναρκτήριο τραγούδι («Velvet Gloves & Spit») να τραγουδά για την απώλεια μιας σχέσης, σε μια χαρακτηριστικά ατμοσφαιρική σύνθεση της μπάντας που κορυφώνεται στο ρεφρέν σε συνδυασμό με τους έντονα λυρικούς στίχους του τραγουδιού («And I want to saw the touch of your velvet hand upon my face»). Η πρώτη έκπληξη έρχεται αμέσως μετά («Grifting») όταν για πρώτη φορά ακούμε μια μίξη synth pop και disco, προτού μεταφερθούμε στο ορχηστρικό «Skin Tone», ένα lounge soundtrack στο φανταστικό σύμπαν του δίσκου. Η κινηματογραφική αίσθηση που κυριαρχεί, γίνεται ξεκάθαρη στο badalamenti-κό «Sewer Blues» που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από κάποια ταινία του Lynch («Now I come before you / Moving through this tomb of vapor and perfume and fog-filled rooms»). Η ικανότητα των Timber Timbre να δημιουργούν εικόνες με τα τραγούδια τους δεν οφείλεται μόνο στις ατμοσφαιρικές τους συνθέσεις, αλλά και στους κοινούς «πρωταγωνιστές» των στίχων, όπως εν προκειμένω η μυθοπλαστική Sarah ή ο πλωτός καθεδρικός ναός που στο ομώνυμο κομμάτι («The Floating Cathedral») κλείνει το δίσκο, αμέσως μετά το επιπλέον ορχηστρικό -αν και γίνεται χρήση vocoder- «Blue Nuit» που είναι επηρεασμένο από την εξερεύνηση synthesizer της μπάντας στο Παρίσι.
Μια ματιά στο κατασκότεινο εξώφυλλο, στους τίτλους και στίχους των τραγουδιών κάνει σαφές πως οι Timber Timbre ηχογράφησαν όχι το πένθος του μέλλοντος, αλλά τη μελαγχολία του δυσοίωνου παρόντος. Ο έρωτας που καταρρέει εξαιτίας μιας εσωτερικής αναζήτησης ισορροπίας, ενώ την ίδια στιγμή οι σταθερές της καθημερινότητας καταργούνται χωρίς να τις αποτρέπει κανείς, με τους θανάτους να δημοσιεύονται στο... instagram.
Ο πειραματισμός που θα τρόμαζε άλλα συγκροτήματα είναι ο πυρήνας της δυναμικής των Καναδών, οι οποίοι τα καταφέρνουν και στα πιο ηλεκτρονικά κομμάτια τους. 6/6 λοιπόν για τους Timber Timbre που δικαιούνται μεγαλύτερη προβολή από τα «εναλλακτικά» μουσικά μέσα.
Ακούστε ολόκληρο το «Sincerely, Future Pollution» εδώ:
