Το διπλό αυτό άλμπουμ, με συγκλονιστική μουσική και ερμηνείες, είναι ανάμεσα στα καλύτερα της χρονιάς.
Με τον δίσκο αυτό – όπως και με τον προηγούμενο, «Συνάντηση» - ο Στέφανος Κορκολής συνεχίζει να μας αποκαλύπτει έναν καινούριο μουσικό κόσμο, που ήδη υπάρχει μέσα στον κόσμο που έχει συνθέσει ο Μίκης Θεοδωράκης και που, θεωρητικά, πρέπει να μας είναι γνωστός. Πρακτικά όμως εδώ, ο Κορκολής και ο Μίκης επιλέγουν έργα που συγκαταλέγονται στα λεγόμενα «προδομένα» έργα του συνθέτη, δηλαδή έργα από τη δεκαετία του ’80 ως τις μέρες μας, που έτυχαν σχεδόν μηδενικής προβολής από κάθε είδους media – δηλαδή παραμένουν σχεδόν εντελώς άγνωστα στο πλατύ κοινό. Και ενώ η «Συνάντηση», μέσα από την δεξιοτεχνικά δημιουργική πιανιστική τέχνη του Στάφανου και την εξαιρετική ερμηνεία της Σοφίας Μανουσάκη, μας δίνουν μια άλλη όψη πολύ γνωστών τραγουδιών του Μίκη, η «Συνάντηση ΙΙ» επικεντρώνεται σε πτυχές του έργου του μεγάλου μας συνθέτη που εκπληρώνουν την πραγματικά αποκαλυπτική διάσταση που προαναφέραμε. «Μια θάλασσα γεμάτη μουσική», σε ποίηση Δήμητρας Μαντά, είναι ο πρώτος δίσκος αυτού του διπλού CD. Είναι ένας κύκλος 21 τραγουδιών που έγραψε ο Μίκης το 1987 στο Παρίσι. Είχε κυκλοφορήσει δισκογραφικά την ίδια χρονιά με ερμηνεύτρια την Angelique Ionatos και δεν ακούστηκε πολύ. Λυρική ποίηση και μουσική που μας ταξιδεύει στο κέντρο του μελωδικού κόσμου του Θεοδωράκη, για φωνή (Σοφία Μανουσάκη), βιολοντσέλο (Μαριλίζα Παπαδούρη) και πιάνο (Στέφανος Κορκολής) που, κυριολεκτικά μαγεύει και συναρπάζει τόσο μέσα από τον ηχορυθμικό του πλούτο όσο και από τη σπουδαία ερμηνεία των τριών καλλιτεχνών. Ο δεύτερος δίσκος αποτελείται από δύο έργα. Και τα δύο είναι αριστουργηματικά. Οι «Χαιρετισμοί», 10 τραγούδια σε ποίηση Γιάννη Θεοδωράκη και Αγγελικής Ελευθερίου, γράφτηκαν στο διάστημα 1978-81. Κυκλοφόρησαν δισκογραφικά το ’82 με ερμηνεύτρια την Δήμητρα Γαλάνη. Εδώ ο Στέφανος Κορκολής έχει κάνει τη μεταγραφή τους σε Lied και η ερμηνεία από τον ίδιο και την Σοφία Μανουσάκη είναι επίσης αποκαλυπτική και αναδεικνύει πλήρως την εξαίσια ομορφιά τους και την μεγαλοφυή τους σύνθεση. Και η αποκάλυψη συμπληρώνεται με την «Μικρή σουίτα», έργο για πιάνο που γράφτηκε το 1947, όταν ο Μίκης ήταν εξόριστος και τον βασάνιζαν στην Ικαρία. Οι φρικτές συνθήκες κράτησης, απομόνωσης και βασανιστηρίων δίνουν σαν αποτέλεσμα μια μικρή ιδιαίτερη σύνθεση ξεχωριστής δραματικής υφής και ασύλληπτης ομορφιάς. Ο Στέφανος Κορκολής με τη δημιουργική ερμηνευτική προσέγγιση που τον διακρίνει αποδίδει όλες τις πτυχές μιας μουσικής σύγχρονης και διαχρονικά ζωντανής. Συνολικά, το διπλό αυτό άλμπουμ, με συγκλονιστική μουσική και ερμηνείες, είναι ανάμεσα στα καλύτερα της χρονιάς. Και είμαι σίγουρος πως αυτή η αποκαλυπτική μουσική είναι εν εξελίξει, με αρκετά θεοδωρακιά projects από τον Κορκολή και τη Μανουσάκη μπροστά… [Panik]
