Mariza Kapsabeli
Πολλοί χαρακτηρισμοί έχουν αποδοθεί στην Florence Welch όλα αυτά τα χρόνια. Από το δημοσιογραφικό κλισέ "αερικό", στην indie πριγκίπισσα, το ξωτικό, την ποιήτρια της αγάπης. Ωστόσο, κανένας δεν αντικατοπτρίζει τη χθεσινή συναυλία της στην πρώτη μέρα του Ejekt Festival όσο αυτό που είπε μια νεαρή fan της σε βίντεο που δημοσίευσε το φεστιβάλ στο Instagram του. "Ήρθαμε για τη μαγισσομαμά μας". Αυτό, μαζί με όλα τα ανάλογα συμπαραδηλούμενα, περικλείει την ενέργεια του χθεσινού live. Μια μάγισσα έριξε τα ξόρκια της στο Telekom Athens Center του ΟΑΚΑ και, ξεκινώντας από τις χορεύτριές της, επεκτάθηκε σε ολόκληρο το κοινό των 25 χιλιάδων που, σε κάθε κίνηση με τα ακροδάχτυλά της, ακολουθούσε κυριευμένο τον ρυθμό της. Τα μάγια της Florence έπιασαν. Μια αόρατη κλωστή δέθηκε γύρω από την ψυχή μας και μας έσυρε εκεί που ήθελε η μάγισσα. Στο να απολαύσουμε έστω ένα τραγούδι χωρίς κινητά.
Κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο της Αττικής και χωρίς ίχνος σκιάς, το πιο νεανικό και "λουλουδιασμένο" πλήθος είχε αρχίσει να πιάνει θέση στο κάγκελο από νωρίς, όσο η δική μας Έλενα Λεώνη και αμέσως μετά η Holly Humberstone έκαναν φιλότιμη προσπάθεια να ανεβάσουν στροφές στην ενέργεια του χώρου. Κάτι που δοκίμασαν και οι Suede, ένα από τα πιο επιδραστικά βρετανικά συγκροτήματα των '90s, που ίσως αδικήθηκε από το λιοπύρι, το οποίο δεν επέτρεπε σε πολλούς fans τους να μείνουν σε ολόκληρο το set τους μπροστά από τη σκηνή. Αν και στην ολοκλήρωση τα hits So Young και Metal Mickey έθεσαν τον τόνο, ο κόσμος ξεσηκώθηκε με ολίγον sing along στο Beautiful Ones, σιγοντάροντας το "la la la".
Κάπου εκεί σκοτεινιάζει το σύμπαν. Βικτωριανές μούσες του σκότους, ντυμένες με κορσέδες και μεταξωτές φούστες, με βλέμμα υπνωτιστικό, οι χορεύτριές της συνοδεύουν την ιέρειά τους στη σκηνή. Χωρίς ακριβώς να πατάει στο έδαφος, αλλά σαν να αιωρείται, ανέβηκε στη σκηνή, κλασικά ξυπόλυτη, μέσα σε ένα ρουμπινί διάφανο φόρεμα με δαντέλα και τα κατακόκκινα μαλλιά της να τινάζονται σε κάθε της κίνηση. Απόκοσμη ομορφιά, αλλά με ένα ζεστό χαμόγελο, η Florence Welch μαζί με την μπάντα της έδωσε το σύνθημα και... Everybody scream.
Καθηλωτική ερμηνευτικά, δεν άφησε περιθώρια για ολιγωρίες. Σάρωσε τη σκηνή δεξιά κι αριστερά, έκανε στοιχειωτικές παύσεις, ορίζοντας με τα ακροδάχτυλά της τον παλμό των χιλιάδων θαυμαστών της, σαν να διηύθυνε μια αόρατη ορχήστρα. Αν θα έπρεπε να το συγκρίνουμε με το τελευταίο live στην Αθήνα το 2023, εν μέσω καύσωνα, ομολογώ πως η ενέργειά της ήταν ελάχιστα πιο συγκρατημένη. Ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι η πόλη μας είναι ο τελευταίος της σταθμός του πρώτου leg της περιοδείας της στην Ευρώπη, που ξεκίνησε τον Ιούνιο. Ή μπορεί και να προτιμά τους 38°C με υγρασία!
Σε κάθε περίπτωση, δεν παρέλειψε καμία από τις μεγάλες της επιτυχίες, ενώ με άψογη ελληνική προφορά επανέλαβε "Ευχαριστώ, Αθήνα". Στο Symphony of Lungs, κατέβηκε στο κοινό, περπάτησε από άκρη σε άκρη αγγίζοντας τα χέρια των θαυμασστών της και τραγουδώντας ακαπέλα σε μία από τις πιο μυσταγωγικές στιγμές της βραδιάς. Για να προλογίσει το καινούργιο της τραγούδι The Buckle, μίλησε στις καρδιές πολλών πληγωμένων από ghosting ψυχών, εξηγώντας με περιπαικτική διάθεση: "Είχα πει ότι δεν θα γράψω ξανά τραγούδι για άνθρωπο που δεν απαντάει στα μηνύματά μου, αλλά αυτή είναι η τελευταία φορά".
Λίγο πριν το τέλος, και κατά την παράδοση, ζήτησε από το κοινό της να ζήσει τη στιγμή, να αφήσει επιτέλους κάτω το κινητό και απλώς να χορέψει "that song" που όλοι περίμεναν. Και η μαγεία λειτούργησε. Το κοινό είχε ήδη υποκύψει στα ξόρκια της Florence. Όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Dog Days Are Over, χιλιάδες άνθρωποι χόρευαν με τα χέρια ψηλά, όχι με τις οθόνες. Για λίγα λεπτά, η Florence Welch απέδειξε πως το πιο δυνατό ξόρκι δεν είναι η μουσική της· είναι η σπάνια ικανότητά της να κάνει ένα ολόκληρο στάδιο να ζήσει πραγματικά τη στιγμή.
