Γιάννης Νέγρης
Στη χρονιά που το Release Athens γιορτάζει τα δέκα του χρόνια, η αυλαία άνοιξε με έναν τυπο που από ό,τι φαίνεται βρίσκεται στον δικό του χωροχρόνο- και το λέμε για καλό. Το βράδυ του Σαββάτου (13/6), στον Λυκαβηττό, ο Chris Isaak έδωσε μια συναυλία που θύμιζε λιγότερο live και περισσότερο παλιό αμερικανικό σόου, με όλα τα στοιχεία που κάποτε έκαναν τις συναυλίες να μένουν στη μνήμη μας: γοητεία, χιούμορ, ρομαντισμός και μια φωνή που δεν έχει ανάγκη από εφέ για να είναι υπέροχη.
Με λαμπερό κοστούμι και γυαλιστερά παπούτσια ανέβηκε στη σκηνή δικαιώνοντας τον τίτλο του entertainer παλαιάς κοπής που δεν έχει ποτέ νιώσει την ανάγκη να αλλάξει. Όταν η αμερικανική μουσική των 80s έστρεφε το βλέμμα της στα συνθεσάιζερ και τις νέες τάσεις, εκείνος κοιτούσε τον Roy Orbison και τον Elvis Presley και έμαθε πολλά.
Ο Isaak επεδίωξε να "χτίσει" επικοινωνία με το κοινό από την πρώτη στιγμή επιστρατεύοντας μερικά αστεία, αυτοσαρκασμό και διάφορες ιστορίες ανάμεσα στα τραγούδια.
Το αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν όταν εγκατέλειψε τη σκηνή για να ανεβεί στις κερκίδες, τραγουδώντας ανάμεσα στον κόσμο, με τα κινητά τηλέφωνα των παρευρισκομένων να καταγράφουν τη στιγμή.
Από τη βραδιά δε θα μπορούσε να λείψει το "Wicked Game" που τριάντα και πλέον χρόνια από την κυκλοφορία του παραμένει ακμαίο, ενώ το "Blue Hotel" μετέτρεψε τις κερκίδες σε... χορωδία.
Αργότερα επέστρεψε με νέο, ακόμα πιο λαμπερό κοστούμι και κάλεσε το κοινό στη σκηνή για ένα μικρό χορευτικό ενσταντανέ.
Το setlist περιλάμβανε επίσης τα San Francisco Days, Somebody's Crying, Baby Did a Bad Bad Thing, Speak of the Devil, Forever Blue και ένα Can't Help Falling in Love που λειτούργησε σα φόρος τιμής σε ολόκληρη την πορεία του μέχρι σήμερα.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
