Τι κι αν οι Iron Maiden έχουν έρθει στην Ελλάδα γύρω στις 15 φορές; Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι θα γιόρταζαν τα 50 τους χρόνια με μια διεθνή περιοδεία η οποία έλαβε τον τίτλο "Run For Your Lives", ήταν σαν να σάλπισαν ένα ηχηρό κάλεσμα συσπείρωσης προς όλους όσους άγγιξαν κάπου, κάπως, κάποτε με τη μουσική τους, ωθώντας τους να ψάξουν να βρουν ένα εισιτήριο, ώστε να γιορτάσουν μαζί τους, στο όνομα κοινών συγκινήσεων και αναμνήσεων. Αυτή είναι η εικόνα που καταγράφηκε και στη δική μας χώρα, μόλις ανακοινώθηκε ότι η τουρνέ θα έκανε μια στάση και στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, το Σάββατο 23/5. Ακόμα, βέβαια, δεν έχουμε φτάσει σε επίσημο sold out, όμως η νυν εικόνα των διαθέσιμων εισιτηρίων έχει πλέον την ένδειξη "περιορισμένα".
Φυσικά, πέρα από την επιτυχημένη διέγερση του φαντασιακού που πετυχαίνει ένας τίτλος σαν το "Run For Your Lives", υπάρχει και η καλή εμπειρία των πιο πρόσφατων ερχομών της εμβληματικής βρετανικής μπάντας. Τελευταία φορά, ας πούμε, άλωσαν και πάλι το Ολυμπιακό Στάδιο (2022), το οποίο τους υποδέχτηκε κατάμεστο και τους αποχαιρέτησε με έκδηλη πώρωση, παρά το (γνωστό, πλέον) ευτράπελο με τον Bruce Dickinson και το καπνογόνο ή το εσκεμμένο αστειάκι με το "Alexander The Great" στην έναρξη του "The Writing On The Wall", που, για λίγο, έκανε χιλιάδες κόσμου να πιστέψουν στα θαύματα. Είναι μόνιμο, άλλωστε, το "παράπονο" των Ελλήνων φανς, που μέσα στις δεκαετίες δεν έχουν πάψει να ζητούν το επικό αυτό τραγούδι για τον Μέγα Αλέξανδρο. Και φέτος τα ίδια συζητιούνται, ξανά-μανά, στα social media "πηγαδάκια" των αφοσιωμένων, αφού ορισμένοι πιστεύουν ότι τώρα που συμπληρώθηκαν 40 στρογγυλά χρόνια από την κυκλοφορία του (ήταν στο άλμπουμ του 1986 "Somewhere In Time"), θα μας την κάνουν τη χάρη.
Ασφαλώς, η πεζή πραγματικότητα μιας μπάντας τέτοιου βεληνεκούς, η οποία βρίσκεται σε εορταστική παγκόσμια περιοδεία σταχυολογώντας τις κορυφές μιας εντυπωσιακής καριέρας, αφήνει ελάχιστα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Άλλωστε ζούμε πια στην εποχή του ίντερνετ, ξέρουμε τι παίζουν και "Alexander The Great" δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Οι διαθέσιμες setlists, πάντως, σίγουρα αποζημιώνουν, αφού περιλαμβάνουν πολλά από τα πλέον λαοφιλή τους άσματα. Στιγμές δηλαδή σαν το "Phantom Of The Opera", το "Run To The Hills", το "The Trooper", το "Aces High", το "Hallowed Be Thy Name ή το "Fear Of The Dark", οι οποίες στάθηκαν υπεύθυνες για την εκτόξευση μιας βαριάς αισθητικής που κάποτε θεωρήθηκε "περιθωριακή" –έως και "κακόγουστη"– στο πάνθεον του ροκ εν ρολ, αλλά και στην καρδιά των κυρίαρχων μουσικών ρευμάτων, καθιστώντας τους όνομα αναφοράς.
Αυτός ο μισός αιώνας ατσαλιού, λοιπόν, έρχεται να θυμίσει όλα όσα τους έκαναν αγαπητούς και σημαντικούς, καθώς σφυρηλατούσαν τον ήχο που σήμερα αναγνωρίζουμε ως new wave of british heavy metal –πλέον, πολλοί τον μιμούνται και ακόμα περισσότεροι τον παραδέχονται ως κάτι το "κλασικό", έστω κι αν δεν τους γοητεύουν τα βαριά κιθαριστικά ακούσματα. Παράλληλα, βέβαια, θυμόμαστε ότι πρόκειται και για μια μπάντα η οποία επιβίωσε από αρκετές αλλαγές τραγουδιστών, όπως και από τη συλλήβδην απαξίωση του χώρου της κατά την εναλλακτική παντοκρατορία που σημάδεψε τη δεκαετία του 1990.
Έτσι είναι, όμως: τέτοια συγκροτήματα κουβαλάνε και τις ουλές τους, μαζί με τις δόξες τους. Και, μερικές φορές, παίζουν κι αυτές ρόλο στη γοητεία που μπορεί ν' ασκούν στους ηλικιακά νεότερους, όσους έχουμε δει να προσέρχονται ενθουσιωδώς στις τελευταίες τους ελληνικές συναυλίες, τόσο στο Ολυμπιακό Στάδιο, όσο και στο "TerraVibe" της Μαλακάσας (2018).
