Το 2026, το αθηνόραμα γιορτάζει μισό αιώνα στην αιχμή της πόλης παραμένοντας ανοιχτό, κριτικό, επίκαιρο, πρωτοπόρο, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια συν-διαμορφώσει δυναμικά τάσεις και εξελίξεις σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της διασκέδασης. 50 years festivities με τα βραβεία και τους θεσμούς να συντονίζονται στο επετειακό πνεύμα αλλά και νέα events να καλούν άπαντες να γιορτάσουν τα 50 χρόνια αθηνόραμα, συμμετέχοντας σε ένα μοναδικό party in progress.
Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, κάθε εβδομάδα θα σας παρουσιάζουμε εδώ, στο athinorama.gr, στιγμές από το αρχείο μας που ξεχωρίζουν ή που αποκτούν στις μέρες μας ιδιαίτερο νόημα.
Ήταν 2 Απριλίου του 1989 όταν ο Μανώλης Αγγελόπουλος έφυγε από τη ζωή σε νοσκομείο του Λονδίνου, 6 ημέρες πριν κλείσει τα 50 του χρόνια. Ο ελληνοτσιγγάνος τραγουδιστής του λαϊκού ρεπερτορίου είχε φωνή "διαβατήριο" που τον πήρε από την Αγία Βαρβάρα και τον εξύψωσε σε έναν "άρχοντα" που δεν ξέχασε ποτέ να εξυψώνει με τη σειρά του την παρεξηγημένη φυλή του.
Στο τεύχος 658 (18 - 24 Μαΐου '89), η Αμάντα Μιχαλοπούλου πραγματοποίησε ένα ρεπορτάζ - αφιέρωμα στον διακεκριμένο τραγουδιστή, ύστερα από την κηδεία του κατά την οποία ο συνωστισμός ξεπερνούσε την κοσμοσυρροή μεγάλης πολιτικής συγκέντρωσης. Λέει χαρακτηριστικά: "Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως μόνο οι πολιτικοί και οι ποδοσφαιριστές έχουν φανατικούς οπαδούς. Η κηδεία του Μανώλη Αγγελόπουλου έβαλε για άλλη μια φορά και τους τραγουδιστές στον κατάλογο της υστεροφημίας που συνοδευει τους λαϊκούς αρχηγούς σε όποια κοινωνική ή επαγγελματική "παράταξη" κι αν ανήκουν."
Η δημοσιογράφος περιπλανήθηκε στην γειτονιά του και μίλησε με τον Σπύρο Καλέα, γείτονα του Αγγελόπουλου από τότε που ήταν παιδιά. Αναπόλησε τους γονείς του, τα πρώτα βήματα του Μανώλη στο τραγούδι, τους γάμους του και την αγάπη του για τον Ολυμπιακό. Αναφέρθηκε στην ταπεινότητα του τραγουδιστή και στην φροντίδα που έδειχνε για τους ανθρώπους του, ενώ πρόσθεσε: "Το πρώτο τραπέζι που επισκεπτόταν στα κέντρα ήταν πάντα το τραπέζι των τσιγγάνων".
Ακολούθησε αναδρομή στα μουσικά του βήματα, με τον Χρήστο Κολοκοτρώνη να καυχιέται ότι "Το Μεσ' τα χαρέμια" ήταν το πρώτο δικό του τραγούδι που είχε πει ο Μανώλης Αγγελόπουλος. Ο Κολοκοτρώνης αναφέφει πως η προσαρμογή του στο νέο του επάγγελμα ήταν δύσκολη και δεν ήταν λίγες οι φορές που όταν σχολούσε πήγαινε και πουλούσε χαλιά με έναν φίλο του στα Πετράλωνα.
Ο Άκης Πάνου θυμάται που γνώρισε τον Αγγελόπουλο όταν ήταν μόλις 20 χρονών. Τον θεωρεί "πρότυπο ήθους μεταξύ των τσιγγάνων που βρέθηκαν σε αυτόν τον χώρο". Ακόμη, η Καίτη Γκρέι και ο Γιώργος Ιωαννίδης αναφέρουν ευχάριστες - και παράξενες - εμπειρίες μαζί του.
Το αφιέρωμα ολοκληρώνευαι με δηλώσεις των γιων του, Ηλία και Στάθη που ακολουθούν τα βήματά του ως συνθέτης και στιχουργός ο πρώτος και τραγουδιστής ο δεύτερος. Ο Ηλίας έχει κρατήσει τρυφερές αναμνήσεις από τον μπαμπά του, το φιλί στον ύπνο πριν κοιμηθεί ή την αλυσίδα που κρεμόταν στο λαιμό του όταν τον είχε αγκαλιά. Ο Στάθης πάλι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο θάνατός του προήλθε από την κούρασή του στην προσπάθεια αναζήτησης της αληθινής ευτυχίας, την οποία δεν βρήκε ποτέ.
