Η απώλεια της Μαρινέλλας στις 28 Μαρτίου 2026 άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον ελληνικό πολιτισμό. Κι όμως, όπως συμβαίνει με τους αληθινούς μύθους, η φωνή της αρνείται να σιωπήσει, συνεχίζει να μας μιλά και μετά το τελευταίο αντίο.
Λίγες μέρες μετά τον θάνατό της, ένα τραγούδι που παρέμενε "φυλακισμένο" στο χρόνο από το 2017, ήρθε στο φως για να μας υπενθυμίσει πως η τέχνη είναι αντίσταση στη λήθη. Το "Μοναδική", σε μουσική και στίχους Γιάννη Χριστοδουλόπουλου, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη εγγραφή στη σπουδαία διαδρομή της, είναι ένας λυρικός αποχαιρετισμός. Μια "δεύτερη φωνή" που θα συνοδεύει για πάντα τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής της: την κόρη της, Τζωρτζίνα.
Το τραγούδι γεννήθηκε μέσα στο πλαίσιο της παράστασης "Μαρινέλλα – Ζαχαράτος: Στον καθρέφτη του Παλλάς" το 2017, μιας πολυτελούς παραγωγής που έφερε την υπογραφή του Σταμάτη Φασουλή στη σκηνοθεσία, του Γιάννη Ξανθούλη στα κείμενα και του Μανόλη Παντελιδάκη στα σκηνικά. Κι όμως, παρά τη λάμψη και την επιτυχία της παράστασης, έμεινε εκτός δισκογραφίας — σαν να περίμενε τη δική του στιγμή.
Αυτή ήρθε τελικά με την πρώτη του παρουσίαση στο "Αλ Τσαντίρι Νιουζ", την 1η Απριλίου 2026, φορτισμένη πια με το βάρος της απώλειας. Ο δημιουργός του, Γιάννης Χριστοδουλόπουλος, θυμάται την ερμηνεύτρια να συγκλονίζεται από την πρώτη ακρόαση. Αν και το τραγούδι εντάχθηκε σε ένα θεατρικό πλαίσιο, η Μαρινέλλα το αντιμετώπισε εξαρχής ως βιωματική κατάθεση. Σύμφωνα με τον δημιουργό του, η σύνδεση της ερμηνεύτριας με τους στίχους ήταν άμεση και βαθιά προσωπική, καθώς το αφιέρωνε στην κόρη της.
"Ποιά θα αφήσω στη θέση μου εγώ, να σ' αγαπήσει πιο πολύ από 'μένα..."
Οι στίχοι αυτοί δεν αποτυπώνουν απλώς τη μητρική στοργή, αλλά και τη συνειδητοποίηση της θνητότητας. Η Μαρινέλλα, μια γυναίκα που στάθηκε με "κότσια" απέναντι στην κοινωνία της εποχής της για να μεγαλώσει το παιδί της, μετουσιώνει εδώ τη μητρική αγωνία σε υψηλή τέχνη. Σε παλαιότερη συνέντευξή της είχε μιλήσει για την κόρη της, που απέκτησε με τον Φρέντυ Σερπιέρη, εξομολογούμενη πως "Είπα ότι θα μεγαλώσω το παιδί μου σωστό στην κοινωνία, να μην πληθαίνει τον λαό που γεμίζει τη γη, να γίνει σωστός άνθρωπος. Πρέπει να είμαι πολύ τυχερή για να μου δώσει ο Θεός το παιδί που έκανα".
Χαρακτηριστικό είναι ότι ζητούσε από τον συνθέτη να βρίσκεται στην κουίντα κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του, αναζητώντας μια σταθερά για να διαχειριστεί τη συναισθηματική φόρτιση του κομματιού.
Τις τελετυταίεςμέρες το τραγούδι κάνει το ύρο του διαδικτύου αγγίζοντας κάθε χρήστη, με μητέρες να μοιράζονται στιγμές με τα παιδιά τους, ντύνοντας εικόνες καθημερινής αγάπης με τη φωνή της. "Ποια χέρια θα βρεθούνε ξένα, να σε νοιαστούν όπως εγώ"
Είναι συγκλονιστικό το πώς η φωνή της λειτουργεί ως φορέας μνήμης. Δεν τραγουδά απλώς· συμβουλεύει, προστατεύει και τελικά απελευθερώνει. "Ζήσε αν θες το τώρα, δεν υπάρχει άλλη ζωή", προτρέπει την κόρη της, σε μια φράση που αντηχεί ως η απόλυτη φιλοσοφία μιας γυναίκας που ρούφηξε τη ζωή μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Ίσως αυτό να ήταν που συγκίνησε περισσότερο: πως, πέρα από τις διακρίσεις και τη σπουδαία καλλιτεχνική της πορεία, το μεγαλύτερο "παράσημο" που έφερε η Μαρινέλλα ήταν πως ήταν "μαμά".
Το "Μοναδική" είναι ο επίλογος που άργησε να ακουστεί, αλλά ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Και έτσι, το κενό που άφησε πίσω της μοιάζει πιο υποφερτό. Γιατί η φωνή της είναι ακόμη εδώ. "Σαν μια δεύτερη φωνή που σμίγει πάντα με την πρώτη".
Στίχοι
Ποιά θα αφήσω στη θέση μου εγώ,
να σ' αγαπήσει πιο πολύ από 'μένα,
που μεγάλωσα μ' εσένα,
όλα τα 'κανα για 'σένα.
Ποιά θα αφήσω στη θέση μου εγώ,
να σε βάλει πιο ψηλά από 'μένα,
ποιά χέρια θα βρεθούνε ξένα
να σε νοιαστούν όπως εγώ.
Κι εγώ που ήμουν πάντα μέσα στη ζωή σου
σαν μια δεύτερη φωνή
που σμίγει πάντα με την πρώτη
τη στιγμή που αιμορραγεί.
Κι εγώ που ήμουν πάντα μέσα στη ζωή σου
σαν μια δεύτερη φωνή
που λέει: Ζήσε αν θες το τώρα,
δεν υπάρχει άλλη ζωή.
Μοναδική…
Τί θα μείνει που δεν είσ' εδώ,
ίσως δυο μάτια κλαμένα
που ζούσαν μέσα από 'σένα,
που ζούσαν πάντοτε για 'σένα.
Τί θα πούνε που δεν είσ' εδώ,
πως ήμουν μια ζωή στα χαμένα,
φύγε και άσε με εμένα
να το γεμίσω το κενό.
Κι εγώ που ήμουν πάντα μέσα στη ζωή σου
σαν μια δεύτερη φωνή
που σμίγει πάντα με την πρώτη
τη στιγμή που αιμορραγεί.
Κι εγώ που ήμουν πάντα μέσα στη ζωή σου
σαν μια δεύτερη φωνή
που λέει: Ζήσε αν θες το τώρα,
δεν υπάρχει άλλη ζωή.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
