Η Αλεξάνδρα Σιετή είναι σίγουρα από τις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης ελληνικής σκηνής.
Το κομμάτι της με τίτλο "The other side" είναι ένα ατμοσφαιρικό και δυναμικό pop rock τραγούδι με soul αισθητική σε σημερινή παραγωγή, που μιλάει για την απώλεια αφήνοντας όμως παράθυρο αισιοδοξίας και ελπίδας. Ένα τραγούδι εμπνευσμένο από πρόσφατη απώλεια του πατέρα της που θέλει να στείλει μηνύματα σε όλους όσοι χάνουν τους ανθρώπους τους.
-Ξεκινώντας από τη Eurovision 2026 και τη δική σου συμμετοχή θέλω να μου μιλήσεις για την εμπειρία αυτή και το πώς έφτασες στο σημείο να πάρεις μέρος.
-Το αποφάσισα πέρυσι το καλοκαίρι μέσα από μια συζήτηση και με την Κλαυδία που είχαμε τότε στις συναυλίες με τον Σαββόπουλο. Μου είπε "να ξέρεις θα γίνει πάλι εθνικός τελικός, πήγαινε αξίζει" και καθώς ήταν κάτι που γενικά το είχα πάντα στο μυαλό μου αλλά δεν ήξερα πώς θα γίνει, γιατί πολλές φορές γινόταν με απευθείας ανάθεση το είδα σαν μια καλή ευκαιρία. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω τραγούδια με σκοπό να στείλω κάποιο από αυτά και κάπως έτσι ξεκίνησε μια δημιουργική διαδικασία με τους συνεργάτες μου που γράφουμε μαζί και προέκυψε αυτό το κομμάτι το οποίο εν τέλει ήταν πιο εσωτερικό και δεν ξέρω αν έκανε τελικά τόσο για τη Eurovision αλλά εγώ ήμουνα σίγουρη ότι θέλω να πάω με αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι. Απ' την εμπειρία είμαι ευχαριστημένη.
-Ευχαριστημένη πολύ από την εμπειρία είμαι, πέρασα πάρα πολύ ωραία παρά την κούραση και την ένταση και το στρες. Θα το ξανάκανα μόνο αν είχα το σωστό κομμάτι, δεν θα το έκανα πάλι του χρόνου. Θα πήγαινα πάλι αν ήμουνα πιο σίγουρη.
-Πάμε τώρα πίσω αρκετό καιρό. Είχες κάποιες εμπειρίες με τους Coldplay και με την Kylie Minogue. Μίλησε μου για αυτό.
-Ήμουν πάρα πολύ τυχερή που βρέθηκα ανάμεσα στους καλλιτέχνες που γνωρίσαμε και μιλήσαμε από κοντά με αυτούς τους ανθρώπους. Είχε κάνει μία συνάντηση ο Chris Martin, των Coldplay, όταν είχε επισκεφτεί τη χώρα μας, εκείνο το καλοκαίρι, Είναι κάτι που κάνει σε κάθε χώρα που πάει μιας και θέλει να βρίσκεται μαζί με μερικούς καλλιτέχνες από κάθε χώρα, ώστε να μαθαίνει τι γίνεται στην βιομηχανία της χώρας. Βρεθήκαμε σε ένα κύκλο μόνο καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους κι εκεί μας έκανε και μία έκπληξη, καθώς μας έφερε την Kylie Minogue. Κανείς δεν είχε ιδέα ότι θα είναι εκεί πέρα. Λοιπόν και οι δύο τους είναι πάρα πολύ ταπεινοί και απλοί. Αυτό που κάναμε λοιπόν ήταν μέσα στον κύκλο που είχαμε φτιάξει να λέει ο καθένας την ιστορία του πώς ξεκίνησε πώς έχει φτάσει μέχρι εδώ τι στόχους έχει τι λάθη πιστεύει ότι έχει κάνει και ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον γιατί ήμασταν εκεί πέρα 15 άνθρωποι που ο καθένας έλεγε μια τελείως διαφορετική ιστορία. Μετά θυμάμαι πως αναρωτιόμασταν με την Νατάσα Μποφίλιου και τον Leon of Athens γιατί δεν γίνεται αυτό πιο συχνά και γιατί δεν βρισκόμαστε πιο συχνά μεταξύ μας χωρίς να χρειάζεται να έρθει κάποιος από το εξωτερικό.
-Είχα την τύχη τους περισσότερους ανθρώπους που θαύμαζα να τους γνωρίσω. Δεν απογοητεύτηκα σίγουρα. Νομίζω όμως ότι συμπεριφορές με τουπέ και υφάκι βλέπουμε περισσότερο από νέα άτομα σε αντίθεση με ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάνει τόσα πράγματα και έχουν φτάσει τόσο ψηλά και πάλι σε αντιμετωπίζουν ως ίσο. Ίσως κάποιοι απλά θεωρούν ότι με το υφάκι θα δείξουν κάτι παραπάνω.
-Θέλω να μου πεις από τότε που ξεκίνησες ως τώρα ποια είναι τα πράγματα που θυμάσαι έντονα. Ποιά ήταν τα σούπερ σημεία της καριέρας σου.
-Αυτό που μου συνέβη πέρα από τη συνάντηση με τους Coldplay και την Kylie ήταν όταν ήρθε ο Chris Martin μετά τη συναυλία του και με έπιασε και μου είπε ότι με έχει ακούσει και ότι θέλει να κρατήσουμε επαφή. Για μένα αυτό ήταν σούπερ όπως καταλαβαίνεις κι όταν με αγκάλιασε αυτό ήταν μια πάρα πολύ ωραία στιγμή για μένα. Επίσης είχα την τύχη να ανοίξω τη συναυλία της Beth Heart και γνώρισα ένα από τα είδωλά μου γιατί ήταν πραγματικά είδωλο μου από τα 16 μου και λύγισαν τα γόνατά μου την αγκάλιασα και έκλαιγα. Σημαντική στιγμή για μένα ήταν όταν τραγούδησα το κομμάτι "The Other Side". Πρώτη φορά γράφω κάτι τόσο αυτοβιογραφικό τόσο περιγραφικό για μια δικιά μου κατάσταση για μια απώλεια με τόσες λεπτομέρειες. Θα σταθώ επίσης στη συναυλία με τον Διονύση Σαββόπουλο στο Rockwave. Λόγω του Διονύση Σαββόπουλου κατέβηκα στην Αθήνα πριν από 6-7 χρόνια, όταν ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε. Τότε αποφάσισα ότι θα κατεβώ στην Αθήνα και θα κυνηγήσω πραγματικά να κάνω τη δική μου μουσική.
-Έτσι όπως το θέτεις από άποψη μαγαζιών δεν είναι τόσο μεγάλη απόσταση αναλογικά. Αυτό είδα εν τέλει γιατί πίστευα ότι θα υπάρχει μεγάλη διαφορά. Υπάρχει μεγάλη διαφορά λόγω του μεγέθους αλλά δυστυχώς και εδώ πέρα δεν υπάρχουν πάρα πολλές σκηνές για συγκεκριμένα είδη. Είναι πάλι περιορισμένα τα πράγματα απλά εδώ σίγουρα υπάρχουν πολλές περισσότερες ευκαιρίες ενώ στη Θεσσαλονίκη δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τους μουσικούς και γι' αυτό και βλέπουμε συνέχεια όλους να κατεβαίνουν γιατί απλά δεν υπάρχουν ευκαιρίες για μουσικούς που κάνουν το δικό τους υλικό.
-Σε πόσο διάστημα ετοίμασες το δίσκο σου;
-Εγώ ξεκίνησα σαν μία τραγουδίστρια – ερμηνεύτρια που τραγουδούσε διασκευές στην αρχή. Ετοιμάζαμε με την μπάντα μου το δίσκο επί πέντε χρόνια γιατί εμείς τον κάναμε παραγωγή οπότε παίζαμε σχεδόν κάθε μέρα για να βιοποριστούμε.
-Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να μπω σε ένα συγκεκριμένο είδος. Σίγουρα η ταυτότητά μου χαρακτηρίζεται πάρα πολύ από τη soul μουσική και τη jazz και τη rock έχω αυτές τις επιρροές είναι ένα blender το οποίο όμως νομίζω, και το ακούω να μου το λένε όλοι αυτό, ότι παρόλο που δεν είναι jazz ακούω τη jazz μέσα σε αυτό, ή ακούω ακόμα και στο the other side την r'n'b, ή ότι ακούω τη soul. Είναι πολλά διαφορετικά είδη.
-Με λίγα λόγια πιστεύω ότι είσαι άνθρωπος που σου αρέσει το πείραμα και μέσα από αυτό δημιουργείς. Αλήθεια τι άνθρωπος είσαι για περίγραψε μου τον εαυτό σου.
-Με λίγα λόγια τι άνθρωπος είμαι δεν ξέρω… Γενικά είμαι λίγο ανοργάνωτη, είμαι πολύ πιστή στους ανθρώπους που συνεργάζομαι, αλλά θέλω πάντα να συνεργάζομαι, είμαι ανοιχτή να συνεργάζομαι με καινούργιους ανθρώπους, θέλω να ταξιδεύω για να γνωρίζω ανθρώπους. Γράφω και κομμάτια εξ αποστάσεως να ξέρεις. Μου αρέσει να μπαίνω σε challenges γιατί αλλιώς αισθάνομαι στάσιμη κι έχω κι ένα θέμα με την ανοργανωσιά κάπως δηλαδή τρέχω να τα κάνω όλα τελευταία στιγμή όμως τα προλαβαίνω. Είμαι τυχερή γιατί έχω ανθρώπους γύρω μου πραγματικούς και αληθινούς και αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό πράγμα.
-Δεν είναι ένα πράγμα σίγουρα και σίγουρα την κάθε επιτυχία νομίζω που έχουμε δεν την χαιρόμαστε όσο θα έπρεπε γιατί σκεφτόμαστε το επόμενο λέγοντας εντάξει τώρα το κάναμε αυτό δεν είναι αρκετό. Αυτό συνειδητοποιώ μεγαλώνοντας γιατί συνέχεια είμαι με ένα πάμε στο επόμενο, με μια ανυπομονησία να αισθάνομαι ότι αυτό που κάνω δεν είναι αρκετό. Συνέχεια το αισθάνομαι αυτό και προσπαθώ και να ηρεμήσω τον εαυτό μου και να πω ότι it's ok θα γίνει. Αυτό που θα ήθελα θα ήταν να ζω από τη μουσική μου, που και τώρα βιοπορίζομαι από τη μουσική, αλλά να ζω εννοώ από τα κομμάτια μου και να κάνω συναυλίες και να έρχεται όλο και περισσότερος κόσμος. Να ξέρεις ότι εμένα οι συναυλίες και τα live γενικά είναι το αγαπημένο μου πράγμα και ένα όνειρό μου είναι να κάνω ένα tour ένα european tour. Θέλω να πάω στο εξωτερικό και κάνω ήδη κάποια βήματα στο εξωτερικό κάνω κάποιες συναυλίες αλλά θα ήθελα να γίνει κάτι πιο οργανωμένα με παρονομαστή τη δική μου μουσική.
-Θα κάνω ένα πολύ ωραίο live full band στις 17 Απριλίου στο Κύτταρο. Το τελευταίο live που έκανα στην Αθήνα ήταν στο Νιάρχος και ομολογώ ότι σε live stage έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω κάτι στην Αθήνα. Θα παίξω και κάποια κομμάτια τα οποία δεν έχουν βγει ακόμα και θα έχω και κάποιους πάρα πολύ ωραίους guests. Μετά για το καλοκαίρι στο πλάνο υπάρχουν πολλές συναυλίες. Θα πάω και Θεσσαλονίκη αρχικά μετά το Πάσχα και μετά θα κάνω συναυλίες στην επαρχία αλλά σχεδιάζω να πάω και στη Γερμανία. Επίσης στα υπόψη μου είναι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ και ελπίζω να είναι έτοιμο μέσα στη χρονιά.
-Η τελευταία απορία μου έχει να κάνει με τη ζωή ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Εσύ που θέλεις να ζεις; Που περνάς πιο καλά;
-Στη Θεσσαλονίκη γεννήθηκα κι όταν δεν υπάρχουν υποχρεώσεις επαγγελματικές σε προσωπικό επίπεδο στη Θεσσαλονίκη περνάω κάπως καλύτερα αν και πλέον οι περισσότεροι μου φίλοι έχουν καταλήξει στην Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη μ' αρέσει πιο πολύ από άποψη ρυθμών ζωής από άποψη φαγητού ξέρεις αλλά εντάξει και η Αθήνα μ' αρέσει επίσης πάρα πολύ. Απλά την έχω συνδυάσει πολύ και με τη δουλειά. Η Αθήνα έχει και μια μοναχικότητα θεωρώ που δεν έχεις επάνω παρόλο που είναι εδώ πέρα πολλοί άνθρωποι μου και ειλικρινά βλέπω ότι δεν έχουμε χρόνο να βρεθούμε. Είναι οι αποστάσεις νομίζω που κάνουν τους ανθρώπους να απομακρύνονται κάπως αλλά ναι σε γενικές γραμμές αν μπορούσα να μένω Θεσσαλονίκη και να δουλεύω όπως δουλεύω θα το ήθελα.
