Η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Μανώλης Φάμελλος μας υποδέχθηκαν στο δικό τους στέκι για την παρουσίαση του νέου τους δίσκου, "Όλα είναι Μπροστά". Το βράδυ της Τετάρτης 10 Δεκεμβρίου, η συνάντηση είχε κάτι από φιλικό κάλεσμα: μια βραδιά γεμάτη χαρά και ζεστασιά, περισσότερο σαν μια παρέα που μαζεύεται για να μοιραστεί μουσικές στιγμές, παρά σαν επίσημη πρεμιέρα.
Μπαίνοντας στον χριστουγεννιάτικα στολισμένο χώρο του Μπλε Παπαγάλου, οι δυο καλλιτέχνες, ανάλαφροι και χαμογελαστοί, μας καλωσόρισαν με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, έτοιμοι να μοιραστούν μαζί μας τη βραδιά όπως κάνουν οι καλύτεροι οικοδεσπότες.
Είχαν πρωτο-συνεργαστεί το 2014 με το τραγούδι "Ένα φιλί από δυόσμο", με το οποίο άνοιξε και η βραδιά, υπενθυμίζοντας πως σηματοδότησε την αρχή μιας πολλά υποσχόμενης καλλιτεχνικής γνωριμίας. "Ξεκινώντας, θα ήθελα να παίξουμε το τραγούδι απ’ όπου άρχισαν όλα. Εδώ, στον χώρο που το ηχογραφήσαμε. Χαίρομαι πάρα πολύ που είμαστε όλοι μαζί", είπαν. Μια δεκαετία, και κάτι, μετά, επιστρέφουν για να ενισχύσουν τη μοναδική τους χημεία μέσα από έναν κοινό δίσκο, τον "Όλα είναι Μπροστά".
Στον δίσκο αυτό, σε στίχους και μουσική, ο Μανώλης Φάμελλος, αποτυπώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του με ειλικρίνεια, υπογραμμίζοντας την πάντα παρούσα μελαγχολία του έργου του και τη θαρραλέα ματιά προς τα σκοτάδια του. Ο ίδιος μιλά για μια αόρατη κλωστή που ενώνει όλα τα τραγούδια. Παράλληλα, η Νατάσσα μοιάζει να χρωστούσε κάτι στον ανήλικο εαυτό της και, με τη βοήθεια του δημιουργού, προσφέρει αυτά τα επτά τραγούδια ως δώρο ενηλικίωσης στην σημερινή εκδοχή της.
Το ομώνυμο κομμάτι δίσκου "Όλα είναι Μπροστά" είχε ήδη αγαπηθεί μέσα στο καλοκαίρι· στη μικρή, όμως, αίθουσα του καφέ-μπαρ, απέκτησε μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Νεαροί φαν, καθισμένοι στο πάτωμα, μπροστά στην αυτοσχέδια σκηνή τραγουδούσαν το κομμάτι κι έβλεπες στα μάτια τους τη συγκίνηση της άμεσης σύνδεσης, σαν το τραγούδι να είχε ήδη γίνει κομμάτι της προσωπικής τους ιστορίας.
Προσπαθήσαμε με τους υπόλοιπους καλεσμένους να συμφωνήσουμε για το αγαπημένο μας τραγούδι, αλλά μάταια. Ο καθένας συνδέθηκε με κάτι διαφορετικό: "Όλα τ’ άστρα σου είπαν ψέματα", "Μολυβένια Καρδιά", "Δεν είδα μάτια", "Άνθρωπος νησί", "Το σπασμένο παράθυρο", "Πολύ μετά από εμάς"…
Για το "Δεν είδα μάτια", η Νατάσσα είπε: "Φαντάζομαι ανθρώπους ξυπόλητους στην άμμο να ερωτεύονται. Κάθε φορά που το μουρμουράω, με πηγαίνει σ’ ένα μέρος που θα ήθελα να είναι κάθε μέρα έτσι. Ο Μανώλης, βέβαια, δεν ξέρω αν το είδε τόσο αισιόδοξα όταν το έγραφε". Ο Μανώλης απάντησε: "Ήταν το πρώτο κομμάτι της νέας σοδειάς που έπαιξα τον περασμένο Φλεβάρη. Είναι ένα τραγούδι που συνομιλεί μ’ ένα άλλο, γραμμένο πριν από 110 χρόνια: το "Είδα Μάτια” του Αττίκ".
Μια εξαιρετική αφιέρωση στην αδερφή της έκανε με το "Σπασμένο Παράθυρο", ενώ μας ταξίδεψε στη νοσταλγία του καλοκαιριού με το "Άνθρωπος Νησί". Η σύμπραξη αυτή αναδεικνύει στη Νατάσσα Μποφίλιου μια πλευρά ιδιαίτερα τρυφερή και σχεδόν κοριτσίστικη, με τον γνώριμο δυναμισμό της να περνά σε δεύτερο πλάνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εξομολόγησή της ότι "έλιωσε" το "Boom Boom" της Sabrina Carpenter, κι ενέπνευσε τον Μανώλη να της χαρίσει το πιο country τραγούδι του δίσκου, το "Όλα τ’ άστρα σου είπαν ψέματα".
Καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, η αίσθηση που κυριαρχούσε ήταν αυτή της οικειότητας. Ο Μανώλης, συνεσταλμένος αλλά με χιούμορ, μοιραζόταν μικρές ιστορίες πίσω από τη γέννηση των τραγουδιών, ενώ η Νατάσσα, ευδιάθετη και χαλαρή, φλέξαρε τις γνώσεις της στην pop culture — από τη Σαμπρίνα μέχρι την Άσπα Τσίνα — προσθέτοντας στη βραδιά μια παιχνιδιάρικη και ζωντανή διάσταση.
Το live έκλεισε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο, όταν η Νατάσσα έδωσε τη δική της ερμηνεία σε ένα από τα κρυφά διαμάντια της δισκογραφίας του Φάμελλου, το "Μισή Καρδιά" από τον δίσκο "Καθώς Μικραίνει η Μέρα". Πριν το τραγουδήσει, μοιράστηκε μια προσωπική ανάμνηση: "Ήταν 2008. Ο τότε σύντροφός μου το έβαζε κάθε βράδυ στο ραδιόφωνο. Δεν το γνώριζα μέχρι τότε. Θυμάμαι τον εαυτό μου να ψάχνει ποιο είναι, σε ποιον δίσκο βρίσκεται, να το αγοράζω και να το ακούω ξανά και ξανά".
Η βραδιά έκλεισε όπως ακριβώς είχε ξεκινήσει: χωρίς επιτήδευση, με συναίσθημα και με τη μουσική να λειτουργεί σαν κοινός τόπος συνάντησης — εκεί όπου όλα είναι, πράγματι, μπροστά !
Ακούστε τον δίσκο εδώ
