Valeria Isaeva©
Τον "Ριγολέττο" του Βέρντι σε αναβίωση της παλιότερης (2022) σκηνοθεσίας της Κατερίνας Ευαγγελάτου θα παρουσιάσει η Εθνική Λυρική Σκηνή για τέσσερις παραστάσεις (27, 29, 30-31 Ιουλίου) στο Ηρώδειο. Η δεύτερη αυτή παραγωγή της στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών συνιστά και την τελευταία όπερα που θα ανεβεί στο ρωμαϊκό κοίλο πριν το επικείμενο κλείσιμό του για ένα αναγκαίο lifting.
Προσεγγίζοντας τον "Ριγολέττο" –ένα σκοτεινό δράμα που δικαιώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε κλειστό χώρο– σαν "grand spectacle" η Ευαγγελάτου σόκαρε προ τριετίας αρκετά τους παραδοσιακούς φιλόμουσους. Με δεδομένη την αντοχή του συγκεκριμένου έργου σε "εκσυγχρονιστικά" ανεβάσματα, δηλαδή σε διαφορετικό χώρο και χρόνο από την αυλή της Μάντοβας του 16ου αιώνα, η για λίγες μέρες ακόμη διευθύντρια του Φεστιβάλ επέλεξε την τοποθέτηση της δράσης στο μικρόκοσμο της ιταλικής επαρχίας του ’80, όπου "η διαφθορά, τα εγκλήματα και οι βιασμοί είναι το πραγματικό πρόσωπο μιας κοινωνίας θρησκόληπτης, συντηρητικής και προληπτικής". Ισχυρή επί χάρτου, η πρότασή της εντυπωσίασε το κοινό, αλλά πολύ λιγότερο την κριτική, που τη θεώρησε συχνά μετέωρη τόσο σκηνικά/αισθητικά όσο και δραματ(ουργ)ικά.
Η επανάληψή της δίνει αφορμή για γόνιμο προβληματισμό. Πόσο συμβατή με τη στενή σκηνή του Ηρωδείου και τη μουσική δραματουργία είναι η υπερφορτωμένη, πολυαναφορική οπτική αφήγηση της δράσης; Πόσο συνήθης στον αναπαριστώμενο μικρόκοσμο της ιταλικής περιφέρειας είναι ο εμπλουτισμός της με στοιχεία φαντασμαγορίας και αποθέωσης του κιτς, που παραπέμπουν σαφώς στη δεκαετία του ’80; Το αυτό ισχύει και για βασικές σκηνοθετικές επιλογές, που εστίαζαν υπερβολικά στην ωμή βία ή στον αγοραίο ερωτισμό, υπό το πρόσχημα, πάντως, της υπενθύμισης του μισογυνισμού της ανδροκρατούμενης Ιταλίας του Νότου. Κυρίως, πόσο επιτυχημένα λειτουργεί η ανάδειξη της ψυχολογίας των χαρακτήρων και του δράματος, υπό το πρίσμα μιας όντως ενδιαφέρουσας ιδέας, όπως η κατάρα του Μοντερόνε ως κινησιουργού αιτίας της πλοκής;
Σε κάθε περίπτωση, ο δημοφιλέστατος "Ριγολέττος" αποτελεί ένα μουσικοθεατρικό αριστούργημα με έξοχες εναλλαγές λυρικών και δραματικών σκηνών και πανέμορφες άριες. Η ΕΛΣ τον επαναπροτείνει με μια ισχυρή, διεθνούς επιπέδου διπλή διανομή υπό τον έμπειρο Καναδό μαέστρο Ντέρικ Ινόεϊ.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο εναλλάσσονται οι σπουδαίοι μας βαρύτονοι Δημήτρης Πλατανιάς και Τάσης Χριστογιαννόπουλος. Την Τζίλντα ερμηνεύουν η διεθνώς καταξιωμένη Αρμένια σοπράνο Νίνα Μινασιάν και η ημέτερη Χριστίνα Πουλίτση, ενώ τον Δούκα της Μάντοβας δύο ανερχόμενοι τενόροι, ο Αρμένιος Λιπαρίτ Αβετισιάν και ο Ρώσος Αντρέι Ντανίλοφ. Το ρόλο του Σπαραφουτσίλε ενσαρκώνουν οι βαθύφωνοι Πέτρος Μαγουλάς και Τίμος Σιρλαντζής και αυτόν της Μανταλένας η διακεκριμένη Λευκορωσίδα μεσόφωνος Οξάνα Βόλκοβα.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
«Ριγολέττος»
Η Εθνική Λυρική Σκηνή ολοκληρώνει την καλλιτεχνική περίοδο 2024/25 με το σκοτεινό αριστούργημα του Τζουζέπε Βέρντι, σε μουσική διεύθυνση Ντέρρικ Ινόεϊ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Κατερίνα Ευαγγελάτου και την αναβίωση της σκηνοθεσίας ο Ίων Κεσούλης.
