Είναι πράγματι μέταλ, όπως γράφουν οι ανακοινώσεις του πρώτου τους ερχομού στην Ελλάδα; Κι αν ναι, πόσο μέταλ; Αληθεύει ότι το "Life Is But A Dream..." του 2023 –το πιο πρόσφατο άλμπουμ– είναι το χειρότερο της καριέρας τους, όπως ισχυρίζονται ακόμα και πιστοί οπαδοί; Ή πρόκειται για τολμηρό ηχητικό ξάνοιγμα (όπως πιστεύουν άλλοι οπαδοί, εξίσου πιστοί), που αποδεικνύει ότι δεν τους απασχολούν μόνο οι πωλήσεις, τα streams/views και οι επιτυχίες στα charts; Και, για να φτάσουμε και στα δικά μας, είναι πια τόσο σημαντικοί, ώστε να τοποθετούνται περίοπτα στην έναρξη του Release Athens Festival 2025, το Σάββατο 7/6, στην Πλατεία Νερού;
Είκοσι έξι χρόνια μετά τον σχηματισμό τους στην Καλιφόρνια (1999), η φήμη των Avenged Sevenfold εξακολουθεί να περιτριγυρίζεται από ερωτήματα. Κάτι που, μάλλον, φτάνει και περισσεύει για να τεκμηριώσει τη διαρκή ίντριγκα γύρω από τη δράση τους, σε μουσικούς καιρούς με αμείλικτες ταχύτητες εντυπώσεων, στους οποίους δύσκολα ξεχωρίζεις κι εύκολα ξεχνιέσαι. Έτσι, ό,τι απαντήσεις κι αν δώσεις στις παραπάνω απορίες, είναι γεγονός πως κάτι συμβαίνει με την περίπτωσή τους. Κι από μια τέτοια άποψη, η επιλογή του Release Athens να στηριχτεί πάνω τους για τη φετινή του έναρξη αποδεικνύεται ορθή και καλά μελετημένη, αφού υπάρχει δυναμική για ένα συναυλιακό γεγονός με σημασία που υπερβαίνει τη δεξαμενή οπαδών του M. Shadows και της παρέας του.
Αυτή η σημασία, τώρα, έχει κάμποσα πρόσωπα. Από τη μία, δηλαδή, είναι η ίδια η θέση των A7X (όπως τους αποκαλούν οι ταγμένοι fans) στην κοινότητα που στηρίζει τα "σκληρά" ακούσματα. Εντός της, λοιπόν, το γκρουπ με το βιβλικό όνομα συζητιέται ήδη από το 2005, όταν πρωτοτράβηξαν την προσοχή χάρη στο τραγούδι "Bat Country", με τα πράγματα να γίνονται ακόμα πιο θερμά το 2009, όταν ο θάνατος του ντράμερ και συνιδρυτή James "The Rev" Sullivan οδήγησε σε μια ηχηρή συνεργασία με τον Mike Portnoy των Dream Theater. Η οποία έστειλε το άλμπουμ "Nightmare" καρφί στο νούμερο 1 των Ηνωμένων Πολιτειών, αυγατίζοντας το κοινό που τους ακολουθούσε. Κατόπιν, το δεύτερο σερί #1 με το "Hail To The King" (2013) τους τσιμέντωσε ως καινούρια δύναμη, στάτους που εξακολουθούν και διατηρούν, γύρω από το οποίο χτίστηκε σιγά-σιγά ένα συναυλιακό απωθημένο σε χώρες που δεν είχαν καταφέρει να τους δουν ζωντανά, όπως η Ελλάδα.
Από την άλλη, τέτοια συγκροτήματα διαθέτουν αυξανόμενη σημασία για κραταιούς θεσμούς σαν το Release Athens. Οι οποίοι επιθυμούν, ασφαλώς, να αφουγκράζονται τα γούστα (και) των νεότερων ηλικιών, αλλά οφείλουν να κοιτάζουν και προς το μέλλον, ώστε να είναι σε θέση να βρουν έγκαιρα αυτούς που τα μουσικόφιλα πηγαδάκια περιγράφουν ως "επόμενους headliners": τους καλλιτέχνες του σήμερα, δηλαδή, που θα μπορέσουν να σηκώσουν το ειδικό βάρος της κορυφής όταν αποσυρθούν τα πολυδοξασμένα ονόματα ενός τιτάνιου pop/rock παρελθόντος για το οποίο έρχεται, πια, το πλήρωμα του χρόνου. Avenged Sevenfold, Fontaines D.C. και Idles, λοιπόν, σιγοβράζουν στο ίδιο καζάνι. Και το φετινό καλοκαίρι είναι ένα ισχυρό κρας τεστ όχι μόνο για την εν γένει δημοφιλία τους στην Ελλάδα, αλλά και για τη σχέση τους με την προσέλευση εκείνη που συντηρεί τα μεγάλα φεστιβάλ.
Κάπου εδώ, βέβαια, ξαναγυρνάμε στα εναρκτήρια ερωτήματα. Κι αν η μανιχαϊστική διαμάχη γύρω από το "Life Is But A Dream..." φαντάζει αστεία σε όσους δεν πολυεντυπωσιάζονται από αλαφρά πασπαλίσματα με jazzy και funky στοιχεία ή από στάνταρ πιανιστικές επικλίσεις στο παρελθόν της κλασικής Ευρώπης, δεν ισχύει το ίδιο περί της μεταλλικότητας των Avenged Sevenfold. Φυσικά, το heavy metal έπαψε να λογίζεται ως κάτι το συμπαγές από τη δεκαετία του 1990 κι έπειτα, με αποτέλεσμα σήμερα να αποτελεί όρο-ομπρέλα, όπου στεγάζονται κάμποσα πράγματα, αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους. Αυτό, όμως, πέρα από δείκτης πολυσυλλεκτικότητας, κομίζει και νέους διαχωρισμούς: άλλο το metal των Judas Priest, λ.χ., άλλο το alternative στυλ των Avenged Sevenfold, οι οποίοι προέρχονται από το πάντα ύποπτο metalcore και επί "Bat Country" δεν ήταν παρά ένα ακόμα συγκρότημα από εκείνα με τα τατουάζ στο σούπερ μάρκετ του MTV, που ουσιαστικά διεκδικούσε κομμάτια από την πίτα των My Chemical Romance.
Είναι άδικο, ωστόσο, να μην παραδεχτούμε την εξέλιξη της μπάντας, που θα κάνει μπαμ ακόμα και σε όσους την αγνοούν, αν κάτσουν ν' ακούσουν το "Bat Country" και στα καπάκια το "Shepherd Of Fire" ή το "Hail To The King": κάπως, κάπου, πλάτυναν τις ηχητικές τους φιλοδοξίες, απεγκλωβίστηκαν ιδεολογικά από τον στείρο ρεπουμπλικανισμό που είχε οπλίσει στιχουργικά το "Critical Acclaim" του 2007 –αγκαλιάζοντας λ.χ. το πρόσφατο κίνημα Black Lives Matter– ενώ έμαθαν και να τυλίγουν τα τραγούδια τους σε φαντασμαγορικά σόου, σαν κι εκείνο που προσμένουμε να θαυμάσουμε στην Αθήνα. Έγιναν, λοιπόν, ένα φαινόμενο για τον σύγχρονο σκληρό ήχο και γι' αυτό στις 7/6 θα πάει να τους δει και η παλιά του metal φρουρά. Θα ξαναπάει, όμως; Μένει ν' αποδειχθεί...
