"Golden Slumbers": Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ παίζει στη Νέα Υόρκη κι εγώ ακούω τη σετ λίστ της βραδιάς και τον ακολουθώ

© shutterstock

Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ βγαίνει από ένα πολυτελές μαύρο αμάξι και μπαίνει στο Βowery Ballroom, στη Νέα Υόρκη. Χιονίζει. Σε λίγους μήνες θα κλείσει τα ογδόντα τρία. Φαίνεται μια χαρά. Το ροκ εν ρολ έχει πεθάνει, μα ο Πολ προσπαθεί ν’ αποδείξει το αντίθετο. Παίζει μπροστά σε εξακόσια άτομα -τα εισιτήρια κυκλοφόρησαν λίγες ώρες πριν τη συναυλία- και μετά εξαφανίζεται. Για πολλούς είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή συνθέτης (για μένα, σίγουρα). Εγώ βρίσκομαι εδώ. Σε μια πόλη από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις και οι δρόμοι της σε σπρώχνουν διαρκώς στο ίδιο σημείο. Είναι το μόνο που μπορώ να πω πια για την Αθήνα. Περπατάω και ακούω στ’ ακουστικά μου το σετ λιστ της βραδιάς. Δεν έχω πάει ποτέ στη Νέα Υόρκη. Ελπίζω να έχει καλύτερα πεζοδρόμια.

1. "A Hard Day’s Night" Πρώτη φορά το άκουσα από ένα γρατζουνισμένο δισκάκι του θείου μου. Ακόμα ακούγεται φρέσκο. Το μανιφέστο ενός αγοριού της εργατικής τάξης που γέρασε μα εξακολουθεί να δουλεύει σαν σκυλί.
2. "Letting Go" Το τραγούδι που κλείνει την πρώτη πλευρά του "Venus and Mars". Παρασύρομαι και ακούω σχεδόν όλο το δίσκο που ηχογραφήθηκε παρέα με τους Wings και κυκλοφόρησε το ’75. 
3. "Got to Get You into My Life" Ο Γιώργος μού είχε δανείσει σε βινύλιο το "Revolver". Πρέπει να πηγαίναμε Γ’ Γυμνασίου. Ο Γιώργος δεν ζει πια. Αναρωτιέμαι ποιος να έχει τώρα το βινύλιο.
4. "Let Me Roll It" Ο ΜακΚάρτνεϊ τραγουδάει σαν να έχει καταπιεί τον Τζον Λένον: "Θέλω να σου πω πως θα γίνεις δικιά μου". Και οι ρόδες του αμαξιού κυλάνε, κυλάνε.
5. "My Valentine" Γραμμένο για τη Νάνσι Σέβελ. Τη νυν σύζυγό του. Ανυπόφορα μελιστάλακτο.
6. "Nineteen Hundred and Eighty-Five" Πάντα απογοητεύομαι όταν μπαίνει η φωνή του και διαπιστώνω ξανά πως δεν είναι ινστρουμένταλ.
7. "Maybe I’ m Amazed" Από τον πρώτο του σόλο δίσκο, μετά τη διάλυση των Beatles. Ηχογραφημένο πριν ακριβώς πενήντα πέντε χρόνια. Όλα τα όργανα, παιγμένα από τον ίδιο. Για τη Λίντα: "Ίσως είσαι η μόνη γυναίκα που θα μπορούσε ποτέ να με βοηθήσει".
8. "I’ve Just Seen a Face" Τα καλά τραγούδια δεν χρειάζονται παραπάνω από δύο λεπτά για να πουν αυτό που έχουν να πουν. Από το "Help!", τον πρώτο δίσκο των Beatles που αγόρασα από ένα δισκάδικο της Κυψέλης, πριν αιώνες.
9. "From Me to You" Ντα ντα ντα, ντα ντα νταμπ νταμπ ντα.
10. "Mrs. Vandebilt" Άλλο ένα τραγούδι από το "Band on the Run". Σαν συμμετοχή της Βρετανίας στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το ’73.
11. "Blackbird" Πότε επιτέλους θα ξεθωριάσει αυτό το ποπ κομψοτέχνημα;
12. "Come On to Me" Γεροντορόκ του ’18.
13. "Jet" Τέταρτο τραγούδι από το "Band on the Run".  Τζετ.
14. "Ob-La-Di, Ob-La-Da" Το πιο σαχλό τραγούδι των Beatles. Κι ας βρίσκεται στο αγαπημένο μου άλμπουμ τους.
15. "Get Back" Δεν είναι τραγούδι. Είναι γεννήτρια ήχου.
16. "Now and Then" Ανασταίνει και νεκρούς. Ανατριχιαστικό.
17. "Lady Madonna" Ποτέ δεν δέχτηκα την ευθυμία αυτού του τραγουδιού.
18. "Let It Be" Είναι βαρύ και μαζί ελαφρύ. Ανάλογα σε τι διάθεση μας βρίσκει. 
19. "Hey Jude" Πάρε ένα λυπητερό τραγούδι και κάν’ το καλύτερο. Αυτό ακριβώς: "Να να να νανανανα". 
20. "Golden Slumbers" Το καλύτερο τραγούδι των Beatles, από τον καλύτερο δίσκο που ηχογραφήθηκε ποτέ, διαρκεί μόνο ενάμιση λεπτό και διατηρεί το δικαίωμα να μην έχει αυτοτέλεια: "Κοιμήσου, γλυκιά μου, μην κλαις. Και θα τραγουδήσω ένα νανούρισμα".

Διαβάστε Επίσης

Η playlist της εβδομάδας από τους Cosmonuts