© Μαρίζα Καψαμπέλη
Δεν είναι σύνηθες να γυρνάς στην Αθήνα από άδεια στα μέσα του Ιουλίου, αλλά ας όψεται ο συναυλιακός προγραμματισμός που μας αναγκάζει να προσαρμόζουμε το πρόγραμμά μας στις διεθνείς αφίξεις! Αυτό σκεφτόμουν για να παρηγορηθώ για την επιστροφή μου σε ένα κλεινόν άστυ που ασφυκτιά από τον καύσωνα, καθώς κατευθυνόμουν στο ΟΑΚΑ για μία από τις πλέον πολυαναμενόμενες -τουλάχιστον για τη νεότερη γενιά- συναυλίες της θερινής σεζόν. Τη νεανική απεύθυνση των Maneskin την επιβεβαιώνουν οι οικογένειες με παιδιά και οι έφηβοι που συνωστίζονται στα περίπτερα των χορηγών, δεν είναι λίγοι όμως και οι μεγαλύτεροι που θέλουν να βιώσουν ζωντανά το ακμάζον ιταλικό φαινόμενο. Γιατί οι Maneskin δεν είναι απλά μια ροκ μπάντα που κέρδισε τη Eurovision, αλλά ένα σχήμα που κατάφερε, τραγουδώντας και στη μητρική γλώσσα του, να ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας του και της ζώνης Σέγκεν και να κατακτήσει μια θέση στο διεθνές πάνθεον της ροκ, φέρνοντας μνήμες από μία εποχή που αυτή μεσουρανούσε χάρη και στην διάχυτη σεξουαλική διάθεσή της.
Κακά τα ψέματα: οι Maneskin είναι πάνω από όλα performers, ενώ ο εικοσιπεντάρης frontman Damiano David κουβαλά όλη τη rock ‘n’ roll τρέλα μα και το σεξαπίλ του δανδή που έχει την ικανότητα να γονατίζει τα πλήθη των θαυμαστών του, ακόμα και σε μια βραδιά όπου ομολογουμένως βρισκόταν εκτός φόρμας. Όμως και οι συμπαίκτες του δεν πάνε πίσω: η μπασίστρια Victoria De Angelis έχει το δικό της φανατικό κοινό, χάρη στο απροσποίητο coolness της, ο κιθαρίστας Thomas Raggi σολάρει και κουβαλά στις πλάτες και στα κρόσσια του ένα μεγάλο μέρος του σόου, ενώ ο ντράμερ Ethan Torchio μπορεί λόγω θέσης να παραμένει στο background αλλά ακόμα κι έτσι φροντίζει να κάνει εξίσου την παρουσία του. Το δέσιμο ανάμεσά τους είναι αναμφισβήτητο, όπως και οι εξαιρετικές παικτικές τους ικανότητες. Μπορεί ο Damiano να έχει τη στόφα του crooner, όμως δεν διστάζει να κάνει πίσω και να αφήσει τους συμπαίκτες του να σολάρουν, ειδικά τον Thomas που κατά κοινή ομολογία "κουβάλησε" όλο το σόου με την ενέργεια, αλλά κυρίως με την λαμπρή ικανότητά του να βάζει φωτιά στην κιθάρα του.
Στο ΟΑΚΑ το πρόγραμμα έχει ξεκινήσει από νωρίς με τους δικούς μας The Bonnie Nettles, την πολύ ενδιαφέρουσα Alice Merton, η οποία όμως έχει την ατυχία να βγαίνει λίγο μετά τις 6, και τους Palaye Royale, οι οποίοι απ’ ότι ανακαλύπτω έχουν ένα πιστό κοινό και στη χώρα μας, παρότι δεν προσφέρουν πολλά παραπάνω από το μέσο εφηβικό alt rock συγκρότημα. Ρίχνουν κι αυτοί το βάρος τους στο θέαμα: μας καταβρέχουν με νεροπίστολα και σερφάρουν με μία φουσκωτή βάρκα πάνω στο πλήθος που έχει συγκεντρωθεί μπροστά στη σκηνή, όμως παρά την ξεσηκωτική ενέργειά τους, αφήνουν ένα αντίκρισμα που ξεθυμαίνει γρήγορα, ειδικά όταν ακούγονται οι πρώτες νότες του "Don’t Wanna Sleep".
Το κουαρτέτο των Ιταλών ξεχύνεται στη σκηνή, το πλήθος παραληρεί ειδικά όταν εμφανίζεται ο Damiano, με ένα φαρδύ μπεζ παντελόνι και ένα ανοιχτό ξεφτισμένο τζιν γιλέκο (αργότερα θα το βγάλει και θα διαπιστώσουμε ότι φοράει ένα λευκό κομποσκοίνι με σταυρό), τα φώτα κοκκινίζουν και η θερμοκρασία ανεβαίνει αυτόματα τουλάχιστον δέκα βαθμούς. Το σεξ πουλάει (ακόμα και σήμερα) και οι Ιταλοί το γνωρίζουν πολύ καλά και απολαμβάνουν να εξιτάρουν το κοινό τους, με ποιότητες που θυμίζουν τις απαρχές του rock ‘n’ roll· αν κάποτε δαιμονοποιούσαν τα pelvic thrusts του Elvis, φανταστείτε τους ίδιους ανθρώπους να έβλεπαν την δια χειρός Damiano απόδοση του στίχου "I wanna paint your face like you’re my Mona Lisa". Οι στίχοι τους δεν είναι πάντα υπαινικτικοί, βρίσκουν όμως πάντα στόχο όπως φαίνεται από τις κραυγές του πλήθους και τα συνεχή "Λιποθυμώ", "Σβήνω", "Χάνομαι" που μοιραζόμαστε μεταξύ μας.
Θα ήταν άδικο, όμως, να περιορίσουμε την επίδραση των Maneskin μόνο στο δυναμισμό της performance τους. Τα κομμάτια τους ακολουθούν μεν την κλασική ροκ φόρμα, όμως, καταφέρνουν να είναι bangers το κάθε ένα ξεχωριστά: από το "I wanna be your slave" που είχαμε την τύχη να ακούσουμε εις διπλούν, ως το γιουροβιζιονικό "Zitti e buoni" και από το πυρωμένο "Gazoline" μέχρι το ανατριχιαστικό "The Loneliest", η setlist που έχτισαν για τη βραδιά στο ΟΑΚΑ δεν περιείχε fillers παρά μόνο απανωτές εκρήξεις· κι ας έλειψε από όλους το αγαπητό "Coraline" και το πρόσφατο "Trastevere".
Διαβάστε Επίσης
