Τα άλμπουμ των Coldplay από το χειρότερο στο καλύτερο

Σχεδόν ένας χρόνος έχει περάσει από τη φρενίτιδα που δημιούργησε η ανακοίνωση πως οι Coldplay θα καταφθάσουν για πρώτη φορά στη χώρα μας (8-9/6, ΟΑΚΑ) με το γιγαντιαίο "Music of the spheres world tour". "Μα ακούει τόσος κόσμος στην Ελλάδα Coldplay;" αναρωτιόμουν βλέποντας τα μαγικά χαρτάκια να εξαφανίζονται σε λίγες ώρες. Ξεχνούσα βολικά πως είχα υπάρξει ταγμένη υποστηρίκτρια των πρώτων δίσκων του συγκροτήματος και πως ακόμη κι αν έβρισκα υπερτιμημένο το "Hymn for the Weekend" αρκούσε το intro από το "Fix You" ή το πιάνο του "In My Place" για να τηλεμεταφερθώ πλημμυρισμένη νοσταλγία στην προηγούμενη δεκαετία. Θα ήταν άδικο, ωστόσο, να ισχυριστώ πως οι Βρετανοί είναι εγκλωβισμένοι στο παρελθόν. Αν μη τι άλλο, συντονίζονται άψογα με τις ποπ απαιτήσεις της εποχής, ακόμα κι αν επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους, και κοιτούν αποφασιστικά το μέλλον, κάτι που απέδειξαν και πρακτικά στην περιοδεία που θα παρακολουθήσουμε κι εμείς σε λίγες ημέρες.

Προβληματισμένοι σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του προηγούμενου τουρ τους για το "A Head Full of Dreams" σχεδίασαν το "σπουδαιότερο μουσικό σόου που έχει καταστρώσει ποτέ άνθρωπος", σύμφωνα με τους "Times". Η πρώτη κινητή επαναφορτιζόμενη μπαταρία στον κόσμο, 59% μείωση του αποτυπώματος άνθρακα, στατικά ποδήλατα και πατώματα που θα διοχετεύουν ενέργεια στη σκηνή απλώς και μόνο χάρη στο χορό των θεατών είναι μερικές μόνο από τις καινοτομίες που αξιοποιήθηκαν προκειμένου η περιοδεία να γίνει λιγότερο επιζήμια για το περιβάλλον. Με ποιους δίσκους, όμως, έφτασαν να κάνουν το τρίτο πιο πετυχημένο τουρ στον κόσμο;

9. "Music of the Spheres", 2021

Ο δίσκος που φέρνει στην Ελλάδα τους Coldplay είναι και ο πιο αδύναμος της μπάντας. Η high piched σχεδόν AI generated αισθητική του σίγουρα δεν αντανακλά τραγούδια που έρχονται από τη γη, ούτε στο anthemic "Human Kind" που έστω σε ένα βαθμό απηχεί την αισθητική των πρώτων δίσκων τους. Α, και τα μισά τραγούδια του στις υπηρεσίες streaming έχουν για όνομα ένα emoji…

8. "A Head Full of Dreams", 2016

Ανεβαστική ποπ κατάλληλη για στάδια που εξισορροπεί τη μαυρίλα του αμέσως προηγούμενου (αλλά ελαφρώς καλύτερου) δίσκου τους "Ghost Stories". Ξεσηκωτικό και με μερικές στιγμές που καρφώνονται στο μυαλό (και την Beyoncé στο "Hymn for the Weekend") είναι το καλύτερο δείγμα του τι είναι οι Coldplay σήμερα, όχι όμως και αντιπροσωπευτικό των πραγματικών ικανοτήτων τους.

7. "Ghost Stories", 2014

Ο Chris Martin, frontman της μπάντας, χωρίζει με την Gwyneth Paltrow και ζει ένα προσωπικό δράμα το οποίο μετατρέπει σε δίσκο. Οι στίχοι του πάσχουν από πόνο καρδιάς και δηθενιά, αλλά η παραγωγή του άλμπουμ και οι ήχοι που τρυπώνουν στα κομμάτια το μετατρέπουν σε ένα πλήρως ηρεμιστικό άκουσμα· αν δεν δίνεις προσοχή στα λόγια…

6. "X&Y", 2005

Η αρχή της νέας φάσης των Coldplay, της στροφής τους σε μια grande pop για όλους, έγινε ήδη από τον τρίτο δίσκο τους. Μπορεί να περιέχει το "Fix You" και κάποια tracks που αποδεικνύουν τις επιρροές τους από τo indie και punk revival της εποχής, έστω και διστακτικά ("Square One", "Talk"), αλλά δεν έχει σαφή ταυτότητα. Ενδεικτικό ότι τα καλύτερα κομμάτια μαζί με το "Fix you" είναι τα δύο ακουστικά "A Message" και "Till Kingdom Come".

5. "Everyday Life", 2019

Ίσως ο πιο διχαστικός δίσκος για τους φαν των Coldplay. Επιρροές από κλασική, τζαζ, ακόμα και γκόσπελ ("BrokEn") χωρούν σ’ αυτό το άλμπουμ που μπορεί να μην είναι το πλέον αξιομνημόνευτο, αλλά σίγουρα αποτελεί ένα από τα πιο εσωστρεφή, συνεκτικά και τολμηρά της μπάντας –πάντα σε popular πλαίσιο–, ιδίως αν λάβουμε υπόψη ότι ήρθε σχεδόν στο peak της έως τώρα δημοφιλίας της. 

4. "Mylo Xyloto", 2011

Αν με το "X&Y" καταλάβαμε προς τα πού πάει το πράγμα, με το "Mylo Xyloto" το επιβεβαιώσαμε. Ο κονσεπτικός δίσκος για τους ήχους μια κοινωνίας του μέλλοντος σε παραγωγή του Brian Eno εντυπωσιάζει μόνο σε πολύ πρώτο επίπεδο, κι αυτό χάρη στα απόλυτα εθιστικά χιτ του ("Paradise", "Hurts like Heaven", "Charlie Brown", "Every Teardrop is a Waterfall"). Είναι μεν πολλά, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν και ως ξεχωριστά σινγκλ, χωρίς μεγάλη διαφορά στο τελικό αποτέλεσμα. 

3. "Parachutes", 2000

Δεν είναι επαναστατικό το ντεμπούτο τους, αλλά έχει έναν ωμό συναισθηματισμό που δυστυχώς απολαύσαμε μόνο στους δύο πρώτους δίσκους τους· και πάντα ελπίζουμε ότι θα τον ξαναβρούν και δεν ήταν απλώς effect της νιότης τους. Ίσως ο πιο δύσκολος να καταταχθεί σε αξιολογική σειρά: προσωπικός αλλά με αμηχανίες, ειλικρινής αλλά με σαφώς κατώτερη παραγωγή, κακόκεφος αλλά τρυφερός, ένας δίσκος-ορόσημο για το πόσα μπορούν να καταφέρουν ως μπάντα αν στραφούν προς τα μέσα.

2. "Viva La Vida or Death and All His Friends", 2008

Ο πρώτος δίσκος τους σε παραγωγή του Brian Eno, με σαφή διαφορά στα φινιρίσματα των τραγουδιών αλλά και στην επικέντρωση του κουαρτέτου στα δυνατά του σημεία: λιγότερη ανούσια φαντασμαγορία, δηλαδή, και περισσότερη τραγουδοποιία. Εθιστικά riffs, ολοκληρωμένες ιδέες, περιπετειώδεις μεταβάσεις από κομμάτι σε κομμάτι και back to back hits. Το επώνυμο κομμάτι ίσως είναι στην πραγματικότητα και το πλέον αδύναμο του δίσκου· δώστε προσοχή στα παραγνωρισμένα "Cemeteries to London" και "Lovers in Japan".

1. "A Rush of Blood to the Head", 2002

Στοιχειωτικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση, προορισμένο να αντηχεί σε μεγάλους χώρους, αλλά και να ακούγεται σε στιγμές εσωτερικότητας. Μπορεί η παραγωγή να είναι τραχιά σε σχέση με το προηγούμενο στη λίστα μας, αλλά αυτό μόνο ενισχύει την επιδραστικότητα των κομματιών που αφουγκράζονται τόσο τις τάσεις της εποχής τους όσο και τα προσωπικά ακούσματα των μελών της μπάντας. Ένας δίσκος-βάλσαμο και σημείο αναφοράς για τις ποιότητες που μπορεί να αγγίξουν οι Coldplay, χωρίς να θυσιάσουν τη σύνδεσή τους με το κοινό.