Από τη θρυλική φωτογράφιση του ’89, μόνο ο Νικ Κέιβ είναι ζωντανός, ανατρέποντας τα προγνωστικά. Ο Μαρκ Ε. Σμιθ πέθανε πριν έξι χρόνια και ο Σέιν ΜακΓκόουαν τον ακολούθησε την προηγούμενη Πέμπτη, τελευταία μέρα του Νοέμβρη.
Αν λοιπόν ο Κέιβ πέτυχε ν’ αναλάβει τον κωμικό ρόλο ενός ροκ Μεσσία, συνεχίζοντας ωστόσο να γράφει σπουδαία μουσική, και ο τραγουδιστής των Fall ασκεί, όλο και περισσότερο, μια αδιαμφισβήτητη έλξη στη σύγχρονη σκέψη, τότε ο Σέιν ήταν μόνο τραγούδια. Μια χούφτα καταπληκτικά τραγούδια.
Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν σ’ ένα βίντεο κλιπ των Pogues. Η τηλεόραση έπαιζε συχνά το κομμάτι και ποτέ δεν άλλαζα κανάλι, παρόλο που η μελωδία ήταν τόσο ανέμελη όσο απωθητική -ακριβώς επειδή ήταν ανέμελη-, ένα λοξό πράγμα, παράταιρο σε σχέση με ό,τι μπορούσες να δεις εκείνη την εποχή.
Από τη μία, ήθελες να σηκωθείς και να χορέψεις σαν ηλίθιος, όπως το κοινό στο κλιπ, ενώ από την άλλη, θα προτιμούσες να κλείσεις τα μάτια και ν’ ακούσεις την καπνισμένη χροιά του τραγουδιστή, αποφεύγοντας την όψη του. Ο Σέιν ΜακΓκόουαν, φορώντας γυαλιά ηλίου, πουκάμισο, γιλέκο και γραβάτα, είχε την πιο ελκυστική οδοντοστοιχία που είχα αντικρίσει. Τα πάνω μπροστινά του δόντια ήταν μαύρα, σπασμένα. Λες και κάθε φορά που τραγουδούσε, η φωνή του τσάκιζε κι ένα.
Γεννήθηκε τα Χριστούγεννα του ’57 και από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και τις καταχρήσεις (που είναι περίπου το ίδιο). Κέρδισε την πρώτη του δημοσιότητα νωρίς, όταν έγινε πρωτοσέλιδο, βγαίνοντας αιμόφυρτος από μια συναυλία των Clash. Λίγο αργότερα έβγαλε το μοναδικό τεύχος από ένα χειροποίητο φανζίν, υπό τον τίτλο "Bondage": το πανκ ήταν μια λαμπρή εφεύρεση της εργατικής τάξης ενάντια σε κάθε είδους σκλαβιά.
Από το ’82 που σχημάτισε τους Pogues, μέχρι το ’91 που τον πετάξανε έξω με τις κλωτσιές, κυκλοφόρησαν παρέα πέντε δίσκους. Μετά, η κατάστασή του χειροτέρεψε. Το αλκοόλ πήρε το πάνω χέρι κι άρχισε να μην τα φέρνει βόλτα. Σε κάποια φάση πουλούσε τους στίχους του στους δρόμους του Δουβλίνου για να ζήσει. Ήταν ένας πραγματικός ποιητής. "A Pair of Brown Eyes", "White City", "The Sunnyside of the Street", κάποια από τα ποιήματά του.
Το τραγούδι όμως που ξεπέρασε οποιαδήποτε προσδοκία των ακροατών του ήταν το "Summer in Siam", από τον τελευταίο τους δίσκο: μια γλυκιά μελωδία, εθιστική, λες και είχε γραφτεί στην πιο καυτή πλαγιά ενός λάκκου. Κανένας τραγουδοποιός δεν είχε σκεφτεί, ως τότε, να μας προσφέρει την παραδεισένια εκδοχή της κόλασης, στην πιο νοσταλγική της διάσταση. Μόνο και μόνο για τη συγκεκριμένη ερμηνεία, θα ήταν δίκαιο ο Σέιν ν’ αποθηκευτεί στη δισκοθήκη της ανθρωπότητας, σαν χρυσάφι στο χαντάκι.
Οι Pogues δεν ήταν μια μπάντα που ανακάτεψε την κέλτικη παράδοση με το πανκ, τις φαζαρισμένες κιθάρες με το ακορντεόν, το μαντολίνο ή τα πνευστά. Ούτε καν άφησε το αίμα που κυλά στις φλέβες της Ιρλανδίας να νοθεύσει την νεανική οργή που δεν πιστεύει στο αύριο.
Ήταν ένα παραδοσιακό σχήμα που συγκρούστηκε με τη φωνή ενός τύπου ο οποίος αποφάσισε να γίνει τραγουδιστής από καθαρή δειλία. "Από τη στιγμή που φοβόμουν να συμμετάσχω στον ΙΡΑ, έπρεπε να κατασκευάσω το δικό μου όπλο", είχε πει με την χαρακτηριστική αφέλεια που συναντάμε στους αυθεντικούς δημιουργούς. Ένα ντροπαλό αγόρι που το έριξε στο γράψιμο, μήπως και προσεγγίσει την ελεύθερη ζώνη του εαυτού του, προτού ξεβραστεί στα χαμένα. Αυτός δεν είναι ο μοναδικός λόγος για να γράψει κανείς;
Προτού πεθάνει, καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι και ταλαιπωρημένος από αμέτρητα προβλήματα υγείας, κατάφερε να κόψει το αλκοόλ, να φτιάξει τα δόντια του, να παντρευτεί, να τιμηθεί από τους ομότεχνούς του και ν’ αγαπηθεί ακόμα παραπάνω. Θα τον θυμόμαστε να τραγουδάει ακίνητος στη σκηνή ενός νυχτερινού κέντρου στην Ταϊλάνδη, με την απελπισμένη ψυχραιμία ενός ναυαγού. Τουλάχιστον μέχρι να τον ξεχάσουμε: "Όταν είναι καλοκαίρι στο Σιάμ, τότε το μόνο που πραγματικά ξέρω είναι πως είμαι αληθινά στο καλοκαίρι του Σιάμ".
Διαβάστε Επίσης
